II GSK 383/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1486/19 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia kuratora banku 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. z siedzibą w W. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1486/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. z siedzibą w Warszawie (dalej jako: "skarżąca spółka" lub "Bank") na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej jako: "KNF") z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie ustanowienia kuratora. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. KNF na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 298 ze zm.) oraz na podstawie 144 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm., dale jako: "u.p.b.") ze względu na powstanie zagrożenia dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, o których mowa w art. 138 ust. 3 u.p.b., w związku z wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 1 pkt 1) u.p.b., z dniem [...] maja 2019 r. ustanowiła na podstawie art. 144 ust. 1 u.p.b. kuratora w celu poprawy sytuacji skarżącej spółki – Banku oraz określiła na podstawie art. 144 ust. 1au.p.b. zakres jego zadań. W uzasadnieniu decyzji KNF wyjaśniła, że sytuacja Banku od 2017 r. uległa istotnemu pogorszeniu, co w konsekwencji spowodowało utratę zdolności do generowania zysku i skutkowało koniecznością wdrożenia w Banku działań naprawczych. Przeprowadzona przez pracowników KNF inspekcja problemowa w Banku według stanu na 30 września 2017 r. wykazała, że sytuacja ekonomiczno-finansowa Banku na datę inspekcji stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. W trakcie inspekcji stwierdzono istnienie zagrożenia w obszarze ryzyka kredytowego wynikające z nieprawidłowości w procesie identyfikacji, monitorowania i zabezpieczenia ryzyka oraz braku właściwego zabezpieczenia odpisami aktualizującymi ekspozycji z rozpoznaną utratą wartości. Wobec skali i rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości związanych z wykonywaniem działalności bankowej z naruszeniem prawa, w dniu 20 marca 2018 r. KNF udzieliła Zarządowi Banku upomnienia oraz wydała 22 zalecenia w zakresie ryzyka kredytowego i 9 zaleceń w zakresie zarządzania (łącznie 100 zaleceń cząstkowych). Konsekwencją ustaleń inspekcji, w tym zidentyfikowanych uchybień w obszarze ryzyka kredytowego, odnoszących się w głównej mierze do niedoszacowania portfela kredytowego z utratą wartości oraz odpisów aktualizujących było powstanie straty finansowej Banku na koniec 2017 r. w wysokości -110.325 tys. zł. W związku z rzetelnością przekazywanych do UKNF raportów z realizacji Programu Postępowania Naprawczego, pismem z dnia 24 maja 2018 r. KNF poinformowała Bank o konieczności przygotowania zaktualizowanej wersji Programu Postępowania Naprawczego, uwzględniającego wnioski i zalecenia wydane po przeprowadzonej inspekcji problemowej, w terminie do 31 lipca 2018 r. Uwzględniając szereg wniosków Banku o prolongatę terminu przekazania Programu Postępowania Naprawczego, uzasadnianych m.in. trwającymi rozmowami z Głównym Akcjonariuszem na temat terminów i wysokości dokapitalizowania Banku oraz dokonywaną weryfikacją parametrów ryzyka w jego bieżącej działalności, KNF przedłużyła termin złożenia Programu Postępowania Naprawczego do 31 października 2018 r. Złożone przez Bank w dniu 31 października 2018 r. dwa dokumenty, tj. Program Postępowania Naprawczego oraz Plan Ochrony Kapitału na lata 2018-2024 nie uzyskały jednak akceptacji KNF, gdyż przyjęte w nich założenia oraz wynikające z nich prognozy, zarówno w obszarze generowanych wyników, jak też wzrostu bazy kapitałowej, nie stwarzały podstaw do bezpiecznego i stabilnego rozwoju działalności Banku oraz poprawy jego sytuacji ekonomiczno-finansowej. Wobec tego, Bank został ponownie zobowiązany do uzupełnienia, doprecyzowania i weryfikacji obu dokumentów w terminie do 31 stycznia 2019 r. W dniu 9 stycznia 2019 r. Bank poinformował KNF, że opierając się na wynikach analiz efektów finansowych prowadzonej działalności, w ocenie Banku zachodzi niebezpieczeństwo naruszenia art. 92 Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (dalej jako: "Rozporządzenie CRR"), tj. obniżenie wskaźników adekwatności kapitałowej poniżej wymogów regulacyjnych. Pismem z 11 stycznia 2019 r. Bank wskazał prognozowane poziomy miar adekwatności kapitałowej na dzień 31 grudnia 2018 r. Ponadto Bank poinformował, że na dzień 16 stycznia 2019 r. zostało zwołane Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Banku, przekazując jednocześnie projekt Uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Banku w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego skarżącej spółki w drodze emisji akcji imiennych zwykłych serii " Z" z wyłączeniem prawa poboru oraz złożenia oferty ich nabycia. W projekcie Uchwały wskazano 56 min zł jako planowaną kwotę podwyższenia kapitału zakładowego Banku. Podczas posiedzenia w dniu 16 stycznia 2019 r. nie podjęto jednak uchwał w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego Banku, zarządzając przerwę w obradach do dnia 11 lutego 2019 r. Z uwagi na działania podjęte przez Zarząd Banku oraz Głównego Akcjonariusza w kontrolowanym przez organ zakresie, KNF zaleciła Bankowi zwiększenie funduszy własnych do poziomu gwarantującego osiągnięcie i utrzymanie wskaźników kapitałowych określonych w art. 92 Rozporządzenia CRR, w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 stycznia 2019 r. Mimo wniosku o przesunięcie terminu złożenia zweryfikowanego Programu Postępowania Naprawczego oraz Planu Ochrony Kapitału, KNF nie wyraziła zgody. Zarówno podczas posiedzenia Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Banku w dniu 16 stycznia 2019 r., jak też jego kontynuacji w dniu 11 lutego 2019 r. nie zostały podjęte żadne wiążące uchwały mające na celu poprawę sytuacji Banku, szczególnie w zakresie podniesienia kapitału zakładowego. W związku z czym w dniu 19 lutego 2019 r. KNF skierowała do Głównego Akcjonariusza Banku wezwanie do niezwłocznego (nie później niż do dnia 28 lutego 2019 r.): dokapitalizowania Banku do poziomu gwarantującego osiągnięcie i utrzymanie wskaźników kapitałowych określonych w art. 92 Rozporządzenia CRR; przedłożenia Programu Postępowania Naprawczego oraz Planu Ochrony Kapitału zaktualizowanych w sposób uwzględniający uwagi UKNF zgłoszone pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. oraz wystąpienia z wnioskiem o wyrażenie przez KNF zgody na powołanie Prezesa Zarządu. Komisja udzieliła Zarządowi skarżącej spółki także upomnienia. Prowadzona z Bankiem od 24 maja 2018 r. korespondencja w zakresie konieczności aktualizacji dwóch kluczowych dokumentów, tj. Programu Postępowania Naprawczego oraz Planu Ochrony Kapitału, które pozwalałyby ustabilizować sytuację Banku zarówno w zakresie efektywności prowadzonej działalności, jak również niezbędnego podniesienia funduszy własnych do poziomu gwarantującego bezpieczne jego funkcjonowanie, pomimo wydawanych zaleceń oraz nakładanych sankcji nadzorczych nie przyniosła do momentu wydania zaskarżonej decyzji oczekiwanych efektów. Jednocześnie Główny Akcjonariusz Banku nie wywiązał się z wezwania KNF do niezwłocznego dokapitalizowania Banku do poziomu gwarantującego osiągnięcie i utrzymanie wskaźników kapitałowych określonych w art. 92 Rozporządzenia CRR. Powyższe okoliczności upoważniały KNF do uznania procesu restrukturyzacji Banku w oparciu o dotychczas realizowany Program Postępowania Naprawczego jako nie gwarantującego prawidłowego procesu jego sanacji. Wobec tego Zarząd Banku został zobligowany do niezwłocznego opracowania i przekazania do akceptacji KNF Planu naprawy, o którym mowa w art. 141n u.p.b. Z uwagi na sytuację ekonomiczno-finansową Banku oraz konieczność przygotowania i wystąpienia przez Bank z wnioskiem o zatwierdzenie planu naprawy Komisja wszczęła z urzędu w dniu 8 kwietnia 2019 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie ustanowienia w Banku kuratora. O uprawnieniach przewidzianych w art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 k.p.a. Bank został poinformowany pismem z dnia 17 maja 2019 r. Mając na uwadze, iż KNF stwierdziła, że działalność Banku jest wykonywana z zagrożeniem dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, a także ze względu na naruszenie przez Bank przepisu art. 92 Rozporządzenia CRR, o którym mowa w art. 142 ust 1 pkt 1) u.p.b., uzasadnione stało się powołanie kuratora celem poprawy sytuacji Banku. Skargę na decyzję KNF z dnia [...] maja 2019 r. wniosła skarżąca spółka. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W pierwszej kolejności Sąd, w uzasadnieniu przedstawił i omówił podstawę prawną wydania decyzji ustanawiającej kuratora w skarżącej spółce, jaką jest przepis art. 144 ust. 1 u.p.b. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w art. 138 ust. 3, w związku z wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 1 tej ustawy, w celu poprawy sytuacji banku lub zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy, KNF może, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wydać decyzję o ustanowieniu kuratora w banku. Następnie Sąd przypomniał, że KNF w zaskarżonej decyzji wskazała, że działalność Banku była wykonywana z zagrożeniem dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, a także naruszeniem przez Bank przepisu art. 92 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 648/2012, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Posiadane bowiem przez Bank fundusze własne nie stanowiły zabezpieczenia ryzyka prowadzonej działalności. Jak przypomniał Sąd, kwestia ta wynikała już z pisma Banku z dnia 11 stycznia 2019 r., dotyczącego prognozowanego poziomu miar adekwatności kapitałowej na dzień 31 grudnia 2018 r., a także z nieaudytownych danych zawartych w sprawozdaniu finansowym za 2018 r. (informacja Banku z dnia 16 maja 2019 r.). Powyższe w ocenie Sądu uznać należało za zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych. Sąd powołując się na treść zaskarżonej decyzji przypomniał także, że fundusze własne Banku z racji niespełniania wymogów wyznaczonych określonymi współczynnikami, nie stanowiły zabezpieczenia ryzyka prowadzonej działalności, co stwarzało zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych i pozwalało na przyjęcie ustalenia, że w związku z działalnością Banku zaistniała okoliczność wymieniona w art. 138 ust. 3 u.p.b. W związku z zaistnieniem tej okoliczności możliwe było również równoległe stwierdzenie zaistnienia dodatkowej okoliczności z art. 138 ust. 3 u.p.b. uzasadniającej ustanowienie w Banku kuratora. Dokonane w toku postępowania w sprawie ustanowienia kuratora ustalenie stanu faktycznego dotyczące nieutrzymywania przez Bank wymienionych wyżej wskaźników adekwatności kapitałowej (TCR, Tier 1 i CET 1) było jednocześnie stwierdzeniem, iż działalność Banku prowadzona była z naruszeniem art. 92 Rozporządzenia CRR i art. 55 ust. 4 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 483). Ponadto Sąd wskazał, że decyzja o ustanowieniu kuratora nie była przedwczesna. Faktycznie bowiem doszło do naruszenia art. 92 Rozporządzenia CRR ustanawiającego nomę ostrożnościową w zakresie posiadania przez Bank funduszy własnych, co prowadziło do stwierdzenia, że wystąpiła okoliczność z art. 138 ust. 3u.p.b., jak też okoliczność z art. 142 ust. 1 pkt 1 tej ustawy składające się na przesłankę zastosowania art. 144 ust. 1 u.p.b.. Stan faktyczny dotyczący wystąpienia tych okoliczności został wskazany przez Bank w jego piśmie z dnia 16 maja 2019 r. i nie budził wątpliwości KNF w toku postępowania. Sąd podkreślił, że organ administracji wydając swoje rozstrzygniecie obowiązany jest do uwzględnienia aktualnego na dzień wydania decyzji stanu faktycznego i prawnego. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaistniały okoliczności, które obligowały organ do zastosowania art. 144 ust. 1 u.p.b. Przywołane przez skarżącą spółkę fakty w żaden sposób nie podważały ustaleń KNF i jedynie mogły potwierdzać, że sytuacja Banku pogarszała się, a podejmowane działania naprawcze nie były na tyle skuteczne, aby doprowadzić do poprawy jego sytuacji ekonomiczno-finansowej i zapobiec naruszeniu przepisów ostrożnościowych. Sąd zgodził się także z organem, że w niniejszej sprawie nie miało znaczenia udzielone Zarządowi Banku upomnienie jak też rezygnacja z pełnionych funkcji przez dwóch członków zarządu Banku, za co skarżąca spółka, z nieznanych względów, odpowiedzialnością obarcza KNF. Sąd wskazał, iż w jego ocenie czas trwania postępowania w sprawie wydania zezwolenia na ich zatwierdzenie na obejmowanym stanowisku, był rzeczywistą i wiarygodną przyczyną rezygnacji z objęcia funkcji w zarządzie Banku. Postępowania takie ze względu na ich złożony charakter i ilość badanych informacji są długotrwałe. W ocenie Sądu nie miała też bezpośredniego związku ze sprawą kwestia zmiany statutu procedowana przed KNF z wniosku Banku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Objęte wnioskiem Banku zmiany statutu nie dotyczyły nawet zezwolenia na zmianę statutu obejmującą podwyższenie kapitału akcyjnego Banku. Natomiast faktyczne dokapitalizowanie Banku, gdyby zostało rzeczywiście dokonane i poprawiło wymieniane wyżej wskaźniki adekwatności kapitałowej do wymaganej wysokości, zostałoby niewątpliwie w tej sprawie uwzględnione. Ponieważ jednak nie miało ono miejsca, nie można było uznać, że przytoczone przez skarżącą spółkę fakty dotyczące ewentualnych potencjalnych zamierzeń Głównego Akcjonariusza mają jakikolwiek wpływ na stan ustaleń faktycznych sprawy na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił także, że od sygnalizacji przez Bank w piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. niebezpieczeństwa obniżenia wskaźników adekwatności kapitałowej problem ten do wydania zaskarżonej decyzji nie został rozwiązany. Bank nie tylko nie opracował i nie wdrożył Programu Postępowania Naprawczego i Planu Ochrony Kapitału, które skutkowałyby poprawą jego sytuacji ekonomiczno-finansowej, ale również nie uzyskał jakiegokolwiek wsparcia zewnętrznego związanego z jego dokapitalizowaniem i przywróceniem funduszy własnych do wymaganego poziomu. Wobec tego Sąd stwierdził, że nie można było uznać, że KNF naruszyła przepisy dotyczące wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i nie wydała zaskarżonej decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W kwestii wynagrodzenia kuratora, Sąd podkreślił natomiast, że zostało ono – jak wynika z uzasadnienia decyzji KNF - wyznaczone z uwagi na jego wysokie kwalifikacje i duże doświadczenie zawodowe oraz złożoność realizowanych zadań. W zakresie kwalifikacji kuratora organ był związany uchwałą KNF nr 9/2019 z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością bankową (Dz. Urz. KNF z 2019 r. poz. 2). W ocenie Sądu, KNF kierując się własnymi wytycznymi odnośnie kwalifikacji kuratora, zatwierdzając Wojciecha Ławeckiego do pełnienia funkcji, nie tylko wypełnił wymogi minimalne, ale przekroczył je w znaczącym stopniu, zatwierdzając na tym stanowisku kandydata, który przewyższa swoimi kwalifikacjami obecnych członków zarządu. Potrzeba ustanowienia kuratora z tak wysokimi kwalifikacjami wynikała bowiem z sytuacji ekonomiczno-finansowej Banku, wymagającej znalezienia możliwie najlepszego kandydata, który byłby w stanie zapewnić właściwe wykonywanie zadań wskazanych w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu bez określenia wynagrodzenia kuratora na tym poziomie, KNF nie byłaby w stanie znaleźć odpowiedniego, dysponującego tak wysokimi kwalifikacjami zawodowymi kandydata. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca spółka, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: – przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: I. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, polegające na powieleniu obszernych fragmentów odpowiedzi KNF na skargę Banku, całej treści decyzji KNF oraz części wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 września 2019 r. (sygn. VI SAA/Va 919/19), co świadczy o braku poddania decyzji kontroli przez sąd i uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny; II. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wydania wyroku na podstawie akt sprawy, tj. zaniechanie podjęcia przez sąd pierwszej instancji własnej analizy oraz zbadania sprawy na podstawie całokształtu materiałów zgromadzonych w ramach postępowania i ograniczenie się w orzekaniu wyłącznie do powtórzenia twierdzeń KNF; III. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez sąd do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 144 ust. 1a ustawy Prawo bankowe, dotyczącego określenia w decyzji KNF zakresu zadań kuratora w sposób ogólny i nieprecyzyjny, co skutkuje brakiem możliwości dokonania kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku w wyżej wymienionym zakresie; IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 i 8 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że uzasadnienie decyzji zostało sporządzone w sposób prawidłowy, podczas gdy KNF nie umotywowała m.in. (i) ustalenia miesięcznego wynagrodzenia kuratora na poziomie 39.000 zł brutto, (ii) okoliczności świadczących o zapewnieniu rękojmi ochrony interesów Banku przez Wojciecha Ławeckiego, (iii) jakie okoliczności faktyczne i prawne stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji; V. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie, że wszystkie niezbędne do wyjaśnienia sprawy dowody zostały włączone do akt postępowania i uwzględnione w treści zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji oddalenie wniosków dowodowych Skarżącej o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, podczas gdy dowody te były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałyby nadmiernego przedłużenia postępowania, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, a w szczególności uznaniem, że działalność Banku wykonywana jest z zagrożeniem dla interesów posiadaczy rachunków bankowych; VI. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 7 i 8 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że KNF prawidłowo zebrała i rozpatrzyła materiał dowodowy, w tym zasadnie uznała, że skarżąca nie realizuje programu naprawczego, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy prowadzą do uznania, że Bank stosował się do zaleceń Komisji i starał się realizować ustanowiony program naprawczy, a co zostało całkowicie pominięte przez KNF; – prawa materialnego, a mianowicie: VII. art. 144 ust. 8 ustawy Prawo bankowe poprzez uznanie, że: i. ustawodawca zrównał wynagrodzenie kuratora i prezesa zarządu banku, a ponadto, że ii. ii. przy ustaleniu wynagrodzenia kuratora należy odnieść się wprost do wynagrodzenia prezesa zarządu banku w wysokości ustalonej przez organ go powołujący, podczas gdy przepis ten wprowadza jedynie górną granicę wynagrodzenia kuratora, a jego faktyczny poziom powinien zostać ustalony w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez KNF, z uwzględnieniem rynkowego poziomu wynagrodzeń osób o podobnym doświadczeniu co osoba mająca być kuratorem, a także zakresu obowiązków i odpowiedzialności kuratora; VIII. art. 144 ust. 6 ustawy Prawo bankowe poprzez uznanie, że Wojciech Ławecki posiada kwalifikacje i doświadczenie w zakresie organizacji i zasad działalności banku odpowiednie do pełnienia funkcji kuratora, podczas gdy są one niewystarczające do zajmowania takiego stanowiska w świetle wykładni przywołanego powyżej przepisu; IX. art. 144 ust. 1a ustawy Prawo bankowe poprzez uznanie, że wskazany w decyzji zakres zadań kuratora jest prawidłowy, podczas gdy został on przedstawiony w sposób ogólny i nieprecyzyjny, w dodatku wykraczający ponad zakres zadań, jakie mogą przysługiwać kuratorowi zgodnie z przepisami Prawa bankowego. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi i umorzenie postępowania, zgodnie z art. 145 § 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponadto, autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie od KNF na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania sądowo- administracyjnego; w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. III Komisja Nadzoru Finansowego złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości - na podstawie art. 184 p.p.s.a. jako nie mającej usprawiedliwionych podstaw, a także zasądzenie od skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy skargi kasacyjnej na rozprawie zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2019 r., stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do zastosowania przez organ nadzoru finansowego wobec skarżącej spółki regulacji prawnej opisanej w art. 144 ust. 1 u.p.b., to jest wydania decyzji o ustanowieniu kuratora w banku. Przystępując do oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Tak więc w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym należy podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały sformułowane i uzasadnione w taki sposób, że ich wspólny mianownik stanowi zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art.8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art.80 k.p.a. (punkt I, II, III, IV i VI petitum skargi kasacyjnej) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów prawa w sposób, w jaki przedstawia to strona skarżąca. Za niezasadny uznać należało zarzut wskazujący na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku i to zarówno w zakresie określonym w punkcie I jak i w zakresie wskazanym w punkcie II i III petitum skargi kasacyjnej. W tym miejscu przypomnieć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowane było stanowisko, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (vide: wyroki NSA z dnia: 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1696/11; 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 285/12; 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/13). Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd nie musiał odnosić się do wszystkich zarzutów skargi, a tylko do tych, które na gruncie obowiązującego prawa mają istotne znaczenie dla sprawy. To, że skarżąca nie zgadza się z dokonanymi w sprawie przez organy ustaleniami i oceną materiału dowodowego zaaprobowanymi przez Sąd pierwszej instancji nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisu określającego wymogi formalne uzasadnienia. Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia. Jednocześnie w nawiązaniu do przedstawionej argumentacji wskazać należy, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera w swej treści odniesienie do zarzutu związanego z określeniem zadań kuratora, jak i stanowisko dotyczące ustalonego wynagrodzenia kuratora. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzut wskazujący na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji obowiązkowi wynikającemu z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. - wydania wyroku na podstawie akt sprawy. Odwołując się do treści art. 133 § 1 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że z przyjętej na jego gruncie regulacji wynika, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 55 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, iż sąd ten orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym, jak to wynika z art. 106 § 4 p.p.s.a. powszechnie znane fakty, a także dowody uzupełniające z dokumentów-art.106 § 3 p.p.s.a. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakaz wykraczania poza ten materiał (vide: wyrok NSA z dnia: 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10 niepubl.). Poza sporem pozostaje okoliczność, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w oderwaniu od zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. Podnoszone w przedstawionych pismach (załączonych do skargi) okoliczności, jak trafnie ocenił to Sąd pierwszej instancji, pozostają bez wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Niewątpliwie przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyroki NSA z dnia: 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; 17 września 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11). Ponadto wskazać należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym, z uwagi na wszystkie konsekwencje wynikające z art. 133 § 1 p.p.s.a. , skoro ma wyłącznie charakter uzupełniający, ograniczający się do dowodów z dokumentów i co więcej, nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, to niewątpliwie rolą i zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola prawidłowości jego ustalenia przez organ, nie zaś wyręczanie w tym względzie organu administracji właściwego do załatwienia sprawy. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (vide: wyrok NSA z dnia: 6 października 2009 r., sygn. II FSK 615/08). Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (vide: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1306/08). Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, uwzględniając sposób w jaki zarzuty te zostały sformułowane i uzasadnienie w petitum skargi kasacyjnej, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, to jest w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Przedstawione uwagi znajdują zastosowanie do zarzutów opisanych w punkcie VII, VIII i IX petitum skargi kasacyjnej, które w istocie wskazują na kwestionowanie okoliczności faktycznych odnoszących się do ustaleń związanych z określeniem wynagrodzenia kuratora, oceną kwalifikacji kuratora, sposobem określenia zadań kuratora. Przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej instancji była ocena zgodności z prawem decyzji wydanej przez KNF na podstawie art. 144 ust. 1 u.p.b., a tym samym zakres ustaleń niezbędnych do dokonania tej oceny wyznacza zbiór prawnie relewantnych faktów koniecznych do rozstrzygnięcia w tej sprawie. Z akt sprawy wynika, że objęcie skarżącej spółki postępowaniem naprawczym było rezultatem przeprowadzonej inspekcji banku w 2017 roku. Ustalenia dokonane w trakcie inspekcji wykazały uchybienia w obszarze ryzyka kredytowego i odnosiły się do niedoszacowania portfela kredytowego z utratą wartości oraz odpisów aktualizujących, co skutkowało powstaniem na koniec 2017 roku stratą w wysokości 110.325 tysięcy złotych. Jak ustalono w trakcie inspekcji strata finansowa Banku miała wpływ na poziom funduszy własnych Banku, który uległ zmniejszeniu na koniec 2017 roku o 41% w stosunku do roku 2016. Skutkiem tych ustaleń było zobowiązanie Banku do przygotowania zaktualizowanego Programu Postępowania Naprawczego oraz Planu Ochrony Kapitału. Brak dokapitalizowania Banku przez Głównego Akcjonariusza a także brak aktualizacji Programu Postępowania Naprawczego oraz Planu Ochrony Kapitałowej skutkowały podjęciem decyzji o zastosowaniu regulacji wskazanej w art. 144 ust. 1 u.p.b. W literaturze wskazuje się, że kurator nie jest organem banku i jego działalność nie ogranicza uprawnień organów statutowych banku. Nie jest także właściwe kwalifikowanie kuratora jako organu pomocniczego KNF. W stosunku do KNF kurator ma pozycję samodzielną. Kurator w trybie art.144 ust.1 u.p.b. może być powołany tylko w jednym celu - nadzorowania wykonania programu naprawczego przez bank. Decyzja o ustanowieniu kuratora może być podjęta na każdym etapie realizacji przez bank programu naprawczego (vide: A. Kawulski, Prawo bankowe. Komentarz, publ. LexisNexis 2013). Z treści art. 144 ust.1 u.p.b. wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 138 ust. 3, w związku z wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 142 ust.1, w celu poprawy sytuacji banku lub zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy, KNF może, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wydać decyzję o ustanowieniu kuratora w banku. Podkreślić należy, że żaden z zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie odnosi się do błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu art. 144 ust. 1 u.p.b. Oznacza to, że wobec braku zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu prawa stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz wobec braku zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zamierzonego przez kasatora skutku nie może także wywołać zarzut naruszenia art. 144 ust. 8, art. 144 ust. 6 i art. 144 ust. 1a u.p.b. W szczególności zarzuty skargi kasacyjnej, w zakresie ich konstrukcji, pozostają w sprzeczności z treścią art.174 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy więc przypomnieć, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Należy wyjaśnić, jak w ocenie skarżącego powinien być on rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Uzasadniając natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu wykazać należy, że sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Przedstawione zarzuty naruszenia prawa materialnego nie spełniają ustawowo określonych kryteriów bowiem nie wskazują z jaką postacią naruszenia prawa materialnego mamy do czynienia i w tym zakresie brak jest uzasadnienia zarzutów. Jednocześnie należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów określających przesłanki powierzenia pełnienia funkcji kuratora i określenia jego wynagrodzenia. Jak wynika z treści art.144 ust. 6 u.p.b. funkcję kuratora może pełnić osoba posiadająca kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w zakresie organizacji i zasad działalności banku, a także dająca rękojmię ochrony interesów banku, w którym kurator ma być ustanowiony. Kuratorem może być również osoba prawna. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności wskazujących, że powołany do pełnienia funkcji kuratora banku Wojciech Ławecki nie posiada kwalifikacji i doświadczenia zawodowego w zakresie organizacji i zasad działalności banku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby okoliczności, którymi kierował się KNF przy powierzeniu funkcji kuratora banku Wojciechowi Ławeckiemu nie znajdowały odzwierciedlenia w materiale dokumentacyjnym znajdującym się w aktach sprawy. Również brak jest podstaw do podzielenia argumentacji kasatora w zakresie odnoszącym się do naruszenia art. 144 ust. 8 u.p.b. Wysokość wynagrodzenia mieści się w granicach określonych w tym przepisie i brak jest podstaw do przyjęcia, iż wynagrodzenie to zostało określone w sposób dowolny. Ponadto należy stwierdzić, że brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji w istocie zrównał wynagrodzenie prezesa banku i kuratora. Także stosownie do treści art.144 ust. 1a u.p.b. KNF w zaskarżonej decyzji określiła zakres zadań dla powołanego kuratora banku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest trafne stanowisko wskazujące na to, że zakres zadań został sformułowany w sposób ogólny i nieprecyzyjny. Zakres szczegółowości zadań kuratora winien pozostawać w związku z uchybieniami stwierdzonymi w trakcie inspekcji i winien mieć na uwadze cele jakie zostały określone w art. 144 ust. 1 u.p.b. Wymogom tym odpowiada zakres zadań określony w zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.