II GSK 3175/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 24/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od [A.] Spółki z o.o. w B. na rzecz Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r., w sprawie sygn. VIII SAB/Wa 24/15 oddalił skargę Q. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B., w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na 2009r. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. Q. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (zwana dalej "Spółką", "Stroną" lub "Skarżącą") złożyła w dniu 16 maja 2014 r. wniosek o przyznanie na rok 2009 płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), składany w przypadku następstwa prawnego po podmiocie N. Sp. z o.o. Do wniosku dołączono oświadczenie o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach PROW na lata 2007-2013 oraz nieuwierzytelnioną kserokopię postanowienia z dnia 14 lutego 2014 r. W dniu 21 lipca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (zwany dalej "organ I instancji", "Kierownik Biura") wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku w terminie 7 dni, stwierdzając jednocześnie, że wnioskodawca zaznaczył dwa wykluczające się pola, wnioskując o: a) wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania pierwszej płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), oraz b) wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). Ponadto organ I instancji zaznaczył, iż następca prawny nie złożył dokumentu potwierdzającego zaistnienie następstwa prawnego albo kopii tego dokumentu poświadczonej za zgodność z oryginałem. W dniu 30 lipca 2014 r. strona złożyła do organu postanowienie Sądu Rejonowego o przejęciu Spółki N. i zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru sądowego. Pismem z dnia 7 listopada 2014 r. wydanym na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ I instancji pozostawił wniosek Spółki bez rozpoznania. Zaznaczył, że Spółka otrzymała wezwanie do usunięcia braków w dniu 28 lipca 2014 r. i termin do usunięcia braków upłynął w dniu 4 sierpnia 2014 r. Pismem z 17 listopada 2014 r. prezes Zarządu Spółki poinformował, odnosząc się do kwestii wstąpienia przez Spółkę jako następca prawny do postępowania PRŚ za rok 2009 z wniosku złożonego przez N. spółki z o.o., iż złożył, jako następca prawny tej Spółki skargę do WSA i wstąpienie to było skuteczne. Sąd administracyjny uchylił wyrokiem VIII SA/Wa 472/14 wydane dla N. sp. z o.o. decyzje PRŚ za rok 2009 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu 26 listopada 2014 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Kierownika Biura, zaś w dniu 24 grudnia 2014 r. złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Agencji. Pismem procesowym z dnia 15 stycznia 2015 r. Spółka cofnęła zażalenie złożone w sprawie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy") w dniu 19 stycznia 2015 r. wydał postanowienie [...] o umorzeniu postępowania zażaleniowego, w związku z cofnięciem przez Stronę złożonego zażalenia, pouczając Spółkę, iż od wydanego postanowienia przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. w sprawie sygn. akt VIII SAB/Wa 97/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę Spółki Q. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. W dniu 16 lutego 2015 r. Spółka złożyła zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego zawierające ponowny wniosek w sprawie składany na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Kierownika Biura w B. W dniu 16 marca 2015 r. Dyrektor ARiMR postanowieniem [...] uznał skargę Spółki na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji za nieuzasadnioną. W dniu 30 marca 2015 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Kierownika Biura oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Domagała się zobowiązania organu do dokonania w określonym terminie czynności, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia Skarżącej do wstąpienia do postępowania na miejsce poprzednika prawnego. Wniosła także o wymierzenie grzywny organowi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona zanegowała rozstrzygnięcie organu wydane w trybie art. 64 § 2 k.p.a., stwierdzając, iż zaznaczenie przez wnioskodawcę dwu wykluczających się pól na formularzu wniosku nie jest brakiem wniosku kwalifikującym się do pozostawienia samego wniosku bez rozpatrzenia według rygorów art. 64 k.p.a. W kwestii wstąpienia przez Q. sp. z o.o. jako następcę prawnego do postępowania PRŚ za rok 2009 z wniosku złożonego przez N. sp. z o.o., wskazała, że złożyła skargę do WSA, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 472/14 uchylił decyzje organów w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych za rok 2009 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uznał skargę spółki za niezasadną. Sąd I instancji wskazał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżąca zmodyfikowała częściowo skargę bowiem na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r., strona po pierwsze: cofnęła skargę w zakresie przewlekłości postępowania, po drugie uznała, że organ pozostaje w bezczynności po upływie 30 dni od otrzymania akt w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 472/14, zaś jej wniosek do organu w dniu 16 maja 2014 r. złożony był z ostrożności procesowej. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że jest to jedno postępowanie. W ocenie Sądu I instancji modyfikacja wniosku przez Skarżącego nie może prowadzić do konkluzji, że zarówno wniosek z dnia 16 maja 2014 r. i "wniosek" wynikający z postępowania ze sprawy o sygn. akt VIII SA/Wa 472/14, stanowią jedno postępowanie. Zdaniem Sądu można byłoby zgodzić się z takim twierdzeniem w sytuacji, gdyby wniosek z dnia 16 maja 2014 r. dotyczył wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). Tymczasem wobec zaznaczenia przez Stronę dwóch pól we wniosku, organ wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku w dniu 21 lipca 2014 r. Sąd wskazał, że w postępowaniu o bezczynność Kierownika Biura, Sąd nie ocenia prawidłowości działania organu w zakresie trafności decyzji, a jedynie bada czy organ podejmował działania, tj. wydawał rozstrzygnięcia. Zatem skoro wniosek Strony złożony był w dniu 16 maja 2014 r., zaś w dniu 21 lipca 2014 r. organ I instancji wezwał Skarżącego do usunięcia braków, a w dniu 7 listopada 2014 r. Kierownik Biura wydał rozstrzygnięcie w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, to tym samym nie doszło do bezczynności organu w zakresie złożonego wniosku, bowiem nastąpiło jego rozpoznanie. Sąd nie dopatrzył się stanu bezczynności Kierownika Biura w B., jeżeli chodzi o zmodyfikowaną skargę Skarżącego na rozprawie tj. w kontekście bezczynności organu I instancji czy to po wyroku w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 472/14, czy w kontekście złożonego wniosku w dniu 16 maja 2014 r. Podkreślił, że wyrok w ww. sprawie został wydany w dniu 22 października 2014 r., akta tej sprawy zostały zwrócone do organu odwoławczego w dniu 21 stycznia 2015r., a Skarżący już w dniu 17 lutego 2015 r. wywiódł zażalenie na bezczynność organu, następnie w dniu 23 marca 2015 r. złożył skargę na bezczynność Kierownika Biura. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, że organ pozostaje w bezczynności po upływie 30 dni od otrzymania prawomocnego orzeczenia w sprawie 2015 r. Na koniec Sąd stwierdził, że postępowanie wywołane skargą zarówno na bezczynność jak i na przewlekłość cechuje pewna swoistość polegająca na tym, że rozpoznając sprawę tego rodzaju, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bada jedynie, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie w zakreślonym przepisami terminie lub czy też doszło do stanu przewlekłości postępowania ze strony organów. Skoro Skarżący cofnął wniosek w zakresie przewlekłości postępowania, nie podlegały ocenie działania organu w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu orzekającego całokształt okoliczności faktycznych i prawnych występujących w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że nie doszło też do stanu bezczynności postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2009 rok w ramach PROW 2007-2013. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Q. Sp. z o.o. zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1.naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art.145 pkt 1lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( p.p.s.a.) w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 64 § 2 i 105 § 1 kpa poprzez jego nieuprawnione nie zastosowanie i brak uchylenia skarżonych aktów administracyjnych w sytuacji zasadności podniesionych w skardze zarzutów, b. art. 151 ustawy p.p.s.a w związku z art. 133 § 1 oraz w związku z art. 64 § 2 i 105 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji zasadności podniesionych w skardze zarzutów, c. art. 151 p.p.s.a. związku z art. 141 § 4 i 106 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji zasadności podniesionych w skardze zarzutów i brak wyjaśnienia w uzasadnieniu przyczyn braku kontroli pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, d. art. 149 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie że pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia nie podlega badaniu przez Sąd administracyjny w przypadku skargi wniesioną na bezczynność organu, e. art. 151 p.p.s.a w związku z art. 133 § 1 i 134 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 kpa poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia właściwości miejscowej, f. art. 64 § 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia za uzasadnione w sytuacji wadliwości wezwania i braku spełnienia przesłanki źródła braków podania w innych przepisach prawa (źródła prawa obowiązującego) a także przy braku koniecznych cech precyzji i jasności samego wezwania, g. art. 50 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wyjaśnienie wątpliwości treści wniosku strony winno nastąpić właśnie w trybie przewidzianym w artykule 50 § 1 kpa miast w art. 64 § 2 kpa, h. art. 105 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. 2. mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego tj. § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z dnia 28 lutego 2009 r.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B., wniósł o jej o oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami wskazanymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, a tym samym zarzutami i wnioskami sformułowanymi przez skarżącego kasacyjnie. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Sąd II instancji bierze z urzędu pod uwagę jedynie przyczyny nieważności postępowania sądowoadmnistracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie ( por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012r. sygn. akt I FSK 150/11 LEX nr 1218337). Naruszenie prawa materialnego, będące następstwem jego błędnej wykładni, można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu czyli polega na mylnym zrozumieniu zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też terminu występującego w jego treści. W uzasadnieniu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna ( por. wyrok NSA z 13 października 2011r. , sygn. akt II GSK 1010/10 LEX 1151511). Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009. 33. 262). W ramach natomiast zarzutów naruszenia przepisów postępowania ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a ) skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 141 §4 i 106 p.p.s.a , poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i oddalenie skargi w sytuacji, gdy były podstawy do przyjęcia, że Kierownik BP ARiMR w B. pozostawał w bezczynności, gdyż pozostawił wniosek spółki bez rozpatrzenia. Przyjęcie takiego stanowiska spółka uzasadniła działaniem organu z naruszeniem art. 133 §1 i art. 134 p.p.s.a., a więc wadliwym orzekaniem na podstawie niekompletnych akt administracyjnych. Konsekwencją takiego działania organu było niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. i uznanie, że wniosek spółki jako nieuzupełniony powinien być pozostawiony bez rozpoznania. Ponadto w ramach wskazanej podstawy zarzucono naruszenie art. 145 pkt 1 lit c p.p.s.a, art. 50 §1 kpa poprzez ich nieuprawnione niezastosowanie, jak też art. 105 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna oparta na wskazanych zarzutach nie ma prawnego usprawiedliwienia, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. W ocenie NSA rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych, koniecznych dla skutecznego środka prawnego. Wprawdzie wady formalne tej skargi nie pozwalają jej odrzucić, bo to wynika z treści uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1, jednak ich istnienie uniemożliwia pełną kontrolę skarżonego wyroku z punktu widzenia podniesionych w zarzucie naruszeń. Sąd II instancji podkreśla, że skarga kasacyjna to sformalizowany środek prawny. Z tego powodu ma charakter profesjonalny po to, by podmiot sporządzający taką skargę, jako profesjonalista, mógł zadość uczynić wymogom nałożonym przez ustawę. Zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można uznać za skuteczny. Skarżąca bowiem nie wyjaśnia na czym, jej zdaniem polega naruszenie przepisu § 24 rozporządzenia PRŚ 2009. Przepis ten zawiera dwie jednostki redakcyjne i określa warunki i tryb przyznania płatności rolnośrodowiskowej w sytuacji następstwa prawnego beneficjenta. Skarżąca nie wskazała, którą normę prawną objętą tym przepisem oraz w jaki sposób Sąd I instancji naruszył, skoro w istocie Sąd I instancji przepisu tego nie stosował. Dla skuteczności skargi kasacyjnej istotne jest to, by w przypadku gdy strona stawia zarzut naruszenia prawa procesowego, a to również ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, strona nie tylko należycie wskazała naruszone przepisy procesowe, ale przede wszystkim, by wykazała związek między tymi naruszeniami a rozstrzygnięciem. Konieczność wykazania takiej relacji jest niezbędna, bo w przypadku naruszeń prawa procesowego podstawą skutecznej skargi kasacyjnej mogą być tylko takie naruszenia procedury, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Rozpoznawana skarga kasacyjna tych warunków również nie spełnia. Nie powołuje poprawnie przepisów naruszonych przez Sąd I instancji, bo nie spełnia tego warunku ogólne wskazanie jednostek redakcyjnych tekstu ustawy np. art. 134 p.p.s.a. art. 106 p.p.s.a czy art. 105 kpa. zbudowane są z kilku przepisów, to dodatkowo nie wyjaśnia na czym polegało ich naruszenie i jak powinny być stosowane przepisy oraz jaki jest związek między ich naruszeniem, a rozstrzygnięciem sprawy. Z tego powodu, tak zbudowane zarzuty nie mogły być uznane za skuteczne. Nieskuteczny okazał się także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć tego przepisu skoro nie był on stosowany jako podstawa prawna wyrokowania. Poza tym wskazany przepis nie może być samodzielną podstawą kasacyjną, czyli nie można poprzez treść tego przepisu zwalczać wyroku Sądu I instancji, jeżeli nie wykaże się wady w niestosowaniu tej normy prawnej jako konsekwencji naruszenia innych przepisów odnoszących się do postępowania, których wadliwe stosowanie doprowadziło do bezczynności organu. Organ może być bezczynny, ale tylko wówczas, gdy nie podejmuje prawem nakazanych działań, zatem należy wskazać te działania nakazane i przepisy, które regulują obowiązek działania. Dopiero wyszczególnienie tych naruszeń daje podstawę do powołania art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako przepisu naruszonego przez Sąd I instancji. Oczywiście niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 145 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez, zdaniem skarżącego jego wadliwe niezastosowanie, skoro przepis ten niezależnie od tego , iż nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, - w postępowaniu w sprawie bezczynności organu - w ogóle nie znajduje zastosowania gdyż w sprawie nie doszło do wydania i zaskarżenia aktu administracyjnego, który z mocy tego przepisu mógł zostać przez Sąd I instancji uchylony. Niezależnie od wskazanych argumentów skarga kasacyjna jest niezasadna także dlatego, że nietrafny jest podnoszony w niej zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Zasadniczo uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosi się do kwestii wadliwego zastosowania przez Kierownika BP ARiMR tej normy prawnej. Oznacza to, że Sąd II instancji może merytorycznie odnieść się do tego zarzutu, przyjmując, że pomimo wadliwego, formalnego ujęcia w podstawie kasacyjnej daje możliwość oceny skarżonego wyroku z punktu widzenia naruszenia tego przepisu poprzez odesłanie do wadliwego zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. Dokonując oceny wyroku WSA w Warszawie z tej perspektywy prawnej przyjąć należy, że bezczynność organu administracji publicznej może być wiązana tylko z tymi działaniami, które odnoszą się do załatwienia sprawy administracyjnej. Inaczej rzecz ujmując pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może być wiązane z załatwieniem sprawy. W rozpoznawanej sprawie takim wnioskiem jest ten złożony przez poprzednika prawnego spółki Q. Sp. z o.o. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2009. Wniosek tej spółki o wstąpienie w miejsce N. Sp. z o.o. nie jest takim wnioskiem, bo dotyczy tylko zmiany podmiotowej wszczętego postępowania przez poprzednika. Skoro tak jest, to do takiego wniosku nie może być stosowany art. 64 § 2 k.p.a. Podkreślić należy, że wskazany przepis art. 64 § 2 k.p.a. związany jest ze wszczęciem postępowania, a nie z jego podmiotowymi i przedmiotowymi przekształceniami. Z tego też powodu Sąd II instancji stwierdza, że Kierownik BP ARiMR w B. nie mógł stosować tej podstawy prawnej i pozostawiać wniosku spółki Q. bez rozpatrzenia. W sprawie możliwe było natomiast jedynie przekazanie pisma ( wniosku ) do akt postępowania administracyjnego zakończonego nieprawomocnie w II instancji z wniosku poprzednika skarżącej Spółki N. Sp. z o.o. z uwzględnieniem uzupełnienia danych przez podmiot wstępujący do toczącego się postępowania, skoro jak wynika z akt sprawy Q. wystąpił do postępowania składając skargę na decyzję wydaną wobec poprzednika skarżącej. W tym miejscu rację należy przyznać skarżącej kasacyjnie Spółce, że wniosek o zmianę i wstąpienie w miejsce dotychczasowego beneficjenta dotyczył jednego postępowania, a mianowicie wszczętego z wniosku o przyznanie płatności PRŚ za rok 2009, który to wniosek złożył poprzednik skarżącej Spółka N. sp. z o.o. Natomiast wniosek w z 16 maja 2014r. jak wynika z jego treści był wnioskiem o wstąpienie do postępowania o przyznanie płatności PRŚ (w sprawie niniejszej, co prawda zakończonego nieprawomocnie przed organem II instancji), zatem nieprawidłowo Sąd I instancji uznał, że dotyczył on wniosku skarżącej o przyznanie płatności PRŚ za 2009r. Wstąpienie do postępowania o przyznanie płatności przez następcę rolnika, który wystąpił już z wnioskiem o płatność następuje poprzez złożenie druku (modyfikacji) wniosku pierwotnego i nie oznacza, że w tym zakresie wszczyna się nowe postępowanie, do którego stosuje się art. 64 § 2 k.p.a. Wniosek taki wynika ze struktury postępowania o przyznanie płatności, skoro od złożenia wniosku pierwotnego do wydania rozstrzygnięcia mamy do czynienia z tą samą płatnością za ten sam okres. Konsekwencją takiego sposobu rozumienia sprawy o przyznanie płatności i wstąpienia do tego postępowania Spółki Q. Sp. z o.o. jest przyjęcie, że wprawdzie organ wadliwie zastosował art. 64 § 2 k.p.a., a Sąd I instancji zaakceptował to działanie, to jednak te uchybienia nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, bo wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia. Niezależnie od powyższego dodać należy, że w skardze kasacyjnej słusznie zauważono, że w przypadku rozpoznawania skargi na bezczynność, wbrew przyjętemu w zaskarżonym wyroku stanowisku, Sąd ma za zadanie badać przesłanki zastosowania przez organ art. 64 §2 kpa., jednak wobec tego, że do wniosku o wstąpienie nie miał zastosowania wskazany przepis, nie można przyjąć, że w postępowaniu doszło do bezczynności. Zatem oddalenie skargi przez Sąd I instancji było działaniem właściwym. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust 2 pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U z 2013r. poz. 490 ). ----------------------- 2