II GSK 355/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Stanisław Gronowski (spr.) Urszula Raczkiewicz Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2008 r. skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1447/07 w sprawie ze skargi Z. J. B., R. B. Spółka Jawna w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. J. B., R. B. Spółka Jawna w J. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1447/07, wydanym w sprawie ze skargi Z. "M." J. B., R. B. Spółka Jawna z siedzibą w J., zwana dalej "spółką", na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 17 lutego 2006 r. został sporządzony przez funkcjonariusza Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. protokół kontroli drogowej pojazdu m-ki STAR nr rej.[...], którym kierował G. L., wykonujący przewóz na rzecz spółki. W świetle ustaleń protokołu kierowca nie okazał: wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego, dowodu uiszczenia opłaty drogowej, zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie kierowcy jako pracownika spółki. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nałożył na Z. "M. " J. B., R. B. sp. j. w J. kary pieniężne w łącznej wysokości 11.500 zł, w tym: • karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 1.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, gdyż według ustaleń organu kierowca pojazdu G. L. był zatrudniony w spółce na podstawie umowy zlecenia, a nie na podstawie umowy o pracę, jak to wymaga przepis art. 4 pkt 4 lit. a) powołanej ustawy; • karę pieniężną 3.000 zł na podstawie lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych; • karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.8. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji kierowcy. W następstwie odwołania spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., spółka wyjaśniła, iż w dniu 26 kwietnia 2006 r. kierowca pojazdu G. L. złożył do Sądu Rejonowego Sądu Pracy w O. Ś. pozew o ustalenie, że w okresie od dnia 15 lutego 2006 r., kiedy to wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia, faktycznie łączył go ze spółką stosunek pracy. Rozpoznając wspomniany pozew wyrokiem Sądu Rejonowego Sądu Pracy w O. Ś. z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt IV.P.73/06 ustalono, że powód G. L. był zatrudniony w pozwanym Z. "M." J. B. R. B. Spółka Jawna w J. w okresie od dnia 15 lutego 2006 r. do dnia 23 kwietnia 2006 r. na podstawie umowy o pracę jako kierowca. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/06 oddalono skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Ustosunkowując się do kwestii charakteru prawnego zatrudnienia kierowcy G. L. przez spółkę Sąd podzielił stanowisko organu, że w postępowaniu administracyjnym zostało wykazane zatrudnienie kierowcy na podstawie umowy zlecenia, co nie uzasadnia zakwalifikowania kontrolowanego przewozu jako niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, w świetle art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Dopiero skutkiem wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w O. Ś. z dnia 27 lipca 2006 r., który zapadł, nie tylko po wydaniu decyzji ostatecznej, lecz również po wniesieniu skargi, wspomniany Sąd ustalił charakter stosunku pracy, jaki łączył kierowcę pojazdu ze spółką. Toteż, organ administracji publicznej nie naruszył prawa, wydając zaskarżoną decyzję, w której ustalono istnienie stosunku zlecenia pomiędzy kierowcą pojazdu a spółką. Natomiast skarżąca spółka może domagać się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd dał przy tym wyraz, że zaskarżona decyzja będzie musiała podlegać uchyleniu w drodze wznowienia postępowania administracyjnego. W dniu 9 października 2006 r. spółka skierowała do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Według spółki wspomniany wyrok z dnia 27 lipca 2006 r., w świetle którego kierujący w dniu 17 lutego 2006 r. kontrolowanym pojazdem G. L. był pracownikiem spółki, stanowi nowy dowód na okoliczność spełnienia przez spółkę wszystkich wymagań dla uznania wykonywania przez spółkę przewozu na potrzeby własne, stosownie do przepisów art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Rozpoznając wniosek spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2007 r., wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania, a to z uwagi na uchybienie przez spółkę jednomiesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Wspomniany wyżej wyrok uprawomocnił się w dniu 21 sierpnia 2006 r., a więc według organu miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 21 września 2006 r. Ponadto, jak podkreślił organ, spółka w chwili doręczenia jej decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. wiedziała, że posiada status zakładu pracy chronionej, a zatem nie ma obowiązku ponoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych (art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Zatem, powyższa okoliczność mogła być podnoszona jedynie w postępowaniu odwoławczym, czego strona jednak nie uczyniła. Spółka w przepisanym terminie wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, wyjaśniając okoliczności związane z powzięciem przez nią informacji o wspomnianym wyroku. I tak, jak podkreśla, stawiennictwo na rozprawę przed Sądem Rejonowym Sądem Pracy w O. Ś., nie było obowiązkowe. Po złożeniu wyjaśnień w sprawie wspólnicy nie wiedzieli na jakim etapie jest postępowanie oraz nie znali daty ogłoszenia wyroku, o którego istnieniu dowiedzieli się dopiero pod koniec sierpnia 2006 r. W dniu 5 września 2006 r. do Sądu wystosowano w związku z tym pismo z prośbą o wydanie odpisu prawomocnego wyroku. Zgodnie z pouczeniem Sądu spółka wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Skarżąca podniosła jednocześnie, że Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zostali poinformowani w trakcie postępowania, jeszcze przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w O. Ś. w sprawie ustalenia stosunku pracy. W ocenie strony taki wniosek powinien być potraktowany przez organ jako wniosek o wznowienie postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i art. 9 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2007 r. o odmowie wznowienia postępowania. Organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w kwestii uchybienia przez spółkę terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ podkreślił, iż skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie o ustalenie stosunku pracy z kierowcą i była informowana o terminach rozpraw sądowych. Miała zatem świadomość terminu ogłoszenia wyroku. Jako początek terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ nie wziął pod uwagę daty ogłoszenia wyroku, lecz datę późniejszą, tj. datę uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Spółka zaś przyznała, że z wnioskiem o wydanie odpisu prawomocnego wyroku do Sądu Rejonowego w O. Ś. wystąpiła w dniu 5 września 2006 r., a więc w tej dacie musiała wiedzieć, że orzeczenie zostało wydane. Wbrew stanowisku spółki brak było podstaw, aby jej wcześniejsze pisma organ traktował jako wniosek o wznowienie postępowania. W skardze na powyższą decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., podtrzymując stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to już wskazano na wstępie, wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1447/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. W ocenie Sądu I instancji skarga spółki zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. wydane zostały z naruszeniem prawa. Jak wskazał Sąd I instancji zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] maja 2006 r. stwierdzając, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez spółkę z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżąca w dniu 5 września 2006 r. wiedziała już o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w O. Ś., a wniosek o wznowienie postępowania skierowała do organu, za pośrednictwem urzędu pocztowego, dopiero w dniu 9 października 2006 r. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowi zaś, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże w ocenie Sądu I instancji organ nie wziął pod uwagę istotnej okoliczności, iż spółka skorzystała z możliwości zaskarżenia ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. do sądu administracyjnego. Sąd I instancji powołał się na przepis art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Jak podkreślił Sąd I instancji przepis art. 56 p.p.s.a. nie normuje wprost, czy dopuszczalna jest sytuacja odwrotna, tj. czy po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego dopuszczalne jest wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania. Jak podkreślił, poprzednio obowiązująca ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zawierała regulację podobną. Na gruncie tej regulacji ukształtowały się poglądy doktryny oraz orzecznictwo wyrażające zasadę konkurencyjności postępowań służących temu samemu celowi, tj. ocenie ostatecznych decyzji administracyjnych poddawanych kontroli przez organy nadzoru działające wewnątrz administracji albo kontroli sądowej. W konsekwencji ukształtował się pogląd, aktualny również w obecnie obowiązującym stanie prawnym i podzielany przez Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. (vide: A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. J. Borkowskiego, Warszawa 1989, s. 333; L. Żukowski, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1999 r., II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265-270; B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 273 i 274; Jan P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Warszawa 2006 s. 170; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005 s. 269-270; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, s. 130 i 131). Z powyższych względów wniesienie przez spółkę skargi do sądu administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. stanowiło przeszkodę do wszczęcia w tej sprawie postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania. Toteż, Sąd I instancji za błędne uznał stanowisko organu, iż strona nie zachowała terminu miesięcznego do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. Postępowanie sądowe, stanowiące przeszkodę do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończyło się bowiem w dniu 4 października 2006 r. wydaniem wyroku oddalającego skargę, a skarżąca już w dniu 9 października 2006 r. (zgodnie z pouczeniem Sądu) wystąpiła do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o wznowienie postępowania. Organ winien więc wznowić postępowanie w sprawie, a dopiero skutkiem wznowienia postępowania będzie przeprowadzenie postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 k.p.a.). Dopiero na tym etapie postępowania organ będzie mógł ocenić, czy przyczyny wznowienia wskazane przez skarżącą faktycznie wystąpiły. Od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z art. 148 § 1 k.p.a. i 149 § 3 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Według skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie przyjął, że toczące się postępowanie sądowo-administracyjne stanowiło przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania, zawiesza (wstrzymuje) bieg miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., i tym samym stanowi przeszkodę do odmowy wznowienia postępowania z powodu przekroczenia tego terminu, podczas gdy powyższa okoliczność nie ma wpływu na bieg tegoż terminu, a może co najwyżej stanowić uzasadnioną podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych. Jak wywodzi skarga kasacyjna wskazany przez Sąd I instancji przepis art. 56 p.p.s.a. jest skierowany do sądu administracyjnego, stanowiąc podstawę do zawieszenia postępowania sądowego w przypadku wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego, m. in. w celu wznowienia postępowania. Przepis ten nie reguluje sytuacji odwrotnej. Według stanowiska doktryny wniesienie skargi stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Tym niemniej wspomniana wyżej przeszkoda procesowa nie może stanowić podstawy do wstrzymania biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak podnosi skarga kasacyjna organy administracji publicznej prowadzą postępowanie administracyjne na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie przewidują możliwości zawieszenia, czy też jakiegokolwiek wstrzymania biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Powołuje się na piśmiennictwo i orzecznictwo dotyczące egzekwowania przez organ obowiązku przestrzegania przez stronę terminów procesowych. I tak, wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych; art. 16 § 1 k.p.a. (B.Adamiak/J. Borkowski, Komentarz, s. 644, Wydawnictwo C. H. Beck). Podobne stanowisko zajęto w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2006 r., VII SA/Wa 759/06 (Legalis), w świetle którego organ, do którego wpływa podanie, w pierwszej kolejności winien zbadać swoją właściwość, ustalić czy podanie pochodzi od strony i czy wpłynęło ono w terminie, ponieważ złożenie przez stronę podania o wznowieniu postępowania po terminie określonym w art. 148 k.p.a. ma ten efekt, że postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony. Z powyższych względów, zdaniem skargi kasacyjnej, wskazana przez Sąd I instancji okoliczność, że w dacie uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w O. Ś. zachodziła przeszkoda do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego o wznowienie, wobec braku w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego podstaw prawnych do zawieszenia (wstrzymania) biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, może tylko i wyłącznie stanowić uzasadnioną podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia tego wniosku, nie zaś czynienia zarzutu, że organ naruszył przepisy postępowania, odmawiając wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie przez spółkę jednomiesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszeniu przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to związanie sądu kasacyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Skarga kasacyjna, jak to już wyżej wskazano, ograniczyła się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z art. 148 § 1 k.p.a. i 149 § 3 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Istota sprawy sprowadza się do oceny skutków procesowych ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dokonanego w wyroku z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/06, w świetle którego wyrok Sądu Rejonowego Sądu Pracy w O. Ś. z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt IV.P.73/06, ustalający fakt zatrudnienia G. L. w spółce na stanowisku kierowcy na podstawie umowy o pracę, stanowi nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. Oddalając wówczas skargę Sąd nie rozważył możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jak można sądzić Sąd uczynił to z powodu niedopatrzenia się po stronie organu naruszenia prawa, a tym samym stał na gruncie ścieśniającej wykładni tego przepisu. Tymczasem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. należy interpretować rozszerzająco. I tak, w wyroku 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05 wskazano, iż nie można naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to np. niektórych podstaw wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a.). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 4356/07. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie rozpoznanej wyrokiem z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1482/06. Jednakże nieuwzględnienie w tamtej sprawie skargi spółki, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., nie podważa trafności wyroku zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku, akceptowane w orzecznictwie i piśmiennictwie, które wskazał Sąd I instancji, a czego zresztą nie kwestionuje skarga kasacyjna, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego nie wchodzi w grę możliwość wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Nie kwestionując trafności tego stanowiska, a stawiając Sądowi I instancji zarzuty, co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z art. 148 § 1 k.p.a. i 149 § 3 k.p.a., skarga kasacyjna jest niekonsekwentna. W swej istocie czyni zarzut Sądowi I instancji, iż ten błędnie zaakceptował stanowisko, że w okresie niedopuszczalności złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie biegnie termin do złożenia takiego wniosku, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 k.p.a., skoro w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisów normujących kwestie związane ze wstrzymaniem biegu terminów procesowych w omawianej sytuacji. Jednakże trudno oczekiwać, aby takie same lub podobne unormowania mogłyby być uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Byłoby to bowiem wysoce sprzeczne z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Co więcej, ustawodawca popadłby wówczas w sprzeczność. Z jednej strony zakazywałby, jako niedopuszczalne, przynajmniej na określony czas, dokonanie czynności, dla której jest zakreślony stosowny termin, a z drugiej zaś, regulując kwestie związane z przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia na dokonanie takiej czynności procesowej za ten właśnie okres, legalizowałby to, co wcześniej uznał za nielegalne. Toteż, trudno dopatrzyć się zasadności zarzutu skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia powołanych wyżej przepisów przez Sąd I instancji, według którego po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 4 października 2006 r., organ miał obowiązek wznowić postępowanie w sprawie, a dopiero skutkiem wznowienia przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wskazać należy, iż orzecznictwo i piśmiennictwo powołane w skardze kasacyjnej dotyczy innych stanów faktycznych niż objęty zaskarżonym wyrokiem. W tym stanie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stosownie do przepisu art. 184 p.p.s.a.