II GSK 3677/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1258/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1258/15, oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne. I W dniu 20 listopada 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w lokalu Salon Gier na automatach w [...] przy [...] w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: u.g.h.). W trakcie kontroli stwierdzono, że w lokalu znajdują się cztery automaty do gry: MULTIGAME [...], MULTIGAME [...], MULTIGAME [...] i MULTIGAME [...], których właścicielem jest [...] (dalej: skarżąca, spółka, strona). Przedmiotowe automaty były włączone do zasilania i gotowe do gry. Wygląd i wyposażenie ww. urządzeń wskazywały, że są to automaty do gier w rozumieniu u.g.h. Kontrolujący przeprowadzili na każdym z ww. automatów eksperyment (grę kontrolną), w wyniku którego ustalili, że na spornych automatach można prowadzić gry z naruszeniem przepisów u.g.h. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. - działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 u.g.h. - wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego skontrolowane urządzenia spełniają ustawowe wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach według u.g.h. Tym samym w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Potwierdziły to utrwalone za pomocą kamery wideo eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych na każdym z nich, które wykazały losowy charakter dostępnych gier na tych urządzeniach. Bez wątpienia gry urządzane na spornych automatach miały również charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły spółce określone dochody, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Z zapisów protokołu kontroli wynika ponadto, że zdobyte losowo w grze na spornych automatach punkty stanowią wygraną rzeczową bowiem dają możliwość przedłużenia i kontynuacji gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a więc gry na tych automatach wyczerpują znamiona opisane w art. 2 ust. 3 u.g.h. Wątpliwości Dyrektora Izby Celnej w [...] nie budził również fakt, że to spółka była urządzającym gry na automatach, gdyż była właścicielem przedmiotowych automatów i czerpała zyski z tego procederu. Zatem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego skontrolowane urządzenia spełniają ustawowe wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach według u.g.h. Tym samym w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Dyrektor Izby Celnej w [...] nie podzielił zarzutu naruszenia art. 2, 30 i 32 Konstytucji RP poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzanie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn zagrożony grzywną pieniężną penalizowany na gruncie art. 107 § 1 k.k.s. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że w wyroku z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne ze wskazanymi powyżej przepisami Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. oddalił skargę spółki. Odnosząc się do kwestii, czy przepisy art. 14 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mają charakter przepisów technicznych oraz czy możliwe jest oparcie rozstrzygnięcia na tych przepisach, Sąd I instancji stanął na stanowisku, że art. 14 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym. Natomiast przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 zawiera odrębną normę prawną jednakże zależną od tej wynikającej z art. 14 ust. 1 u.g.h. Okolicznością bezsporną w rozpatrywanej sprawie jest, że przepisy u.g.h. nie były notyfikowane Komisji Europejskiej według wymagań wynikających z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z 1998 r., Nr 204, s. 37 i nast. – dalej: dyrektywa 98/34/WE). Mimo to w ocenie WSA uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu nie byłoby uzasadnione ani konieczne, ponieważ w istocie rozstrzygnięcie to w tym zakresie nie narusza prawa, a konsekwencją jego uchylenia byłaby konieczność wydania decyzji tej samej treści, co decyzja zaskarżona. Istotne znaczenie przedstawia fakt wejścia w życie z dniem 3 września 2015 r. ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201) po wcześniejszym notyfikowaniu projektu tej ustawy Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE. Sąd I instancji podkreślił, że treść art. 14 ust. 1 u.g.h. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1201), której projekt notyfikowano Komisji Europejskiej odpowiada normie zawartej w przepisie art. 14 ust. 1 u.g.h. sprzed nowelizacji. Nie ulega zatem wątpliwości, że zmiana redakcyjna przepisu nie doprowadziła do zmiany charakteru normy w nim zawartej. Skoro zatem przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i w brzmieniu zaproponowanym w projekcie zmiany u.g.h., ma w istocie taki sam sens - w odniesieniu do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - i wynika z niego taka sama norma prawna, to wejście w życie ustawy nowelizującej, której projekt notyfikowanego Komisji Europejskiej, oznacza nie tylko zachowanie ciągłości normy prawnej, lecz i potwierdzenie jej zgodności również z unijnym porządkiem prawnym. Dodatkowo WSA wskazał, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, nieuprawnione byłoby ewentualne arbitralne twierdzenie, że brak notyfikacji u.g.h. Komisji Europejskiej automatycznie przesądza, że ustawa ta nie może być stosowana. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji RP oraz z art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Według Sądu I instancji zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że gra na spornych urządzeniach ma charakter komercyjny, losowy, jak również umożliwia wypłatę wygranych. Zatem dokonane w toku postępowania ustalenia pozwala przyjąć, że stan faktyczny sprawy podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. II W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez stwierdzenie, że przepis techniczny nienotyfikowany w Komisji Europejskiej obowiązujący w czasie popełnienia deliktu administracyjnego może być stosowany, jeżeli po popełnieniu tego deliktu notyfikacja przepisu technicznego nastąpiła, podczas gdy: a) miarodajna dla oceny legalności decyzji jest ocena prawna na czas popełnienia deliktu administracyjnego, zaś stosowanie regulacji mniej względnej dla strony narusza zakaz stosowania prawa wstecz wywodzony - wobec braku regulacji w prawie administracyjnym - wprost z art. 2 Konstytucji RP, b) nawet uznanie stwierdzenia prezentowanego przez Sąd I instancji za słuszne nie może prowadzić do stwierdzenia prawidłowości decyzji administracyjnych, albowiem w czasie ich wydania nie obowiązywał przepis techniczny notyfikowany w Komisji Europejskiej, wszedł on bowiem w życie dopiero 3 września 2015 r. 2. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że czynności przypisane skarżącej spółce polegają na urządzaniu gier na automatach, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika w żaden sposób, aby spółka gry hazardowe urządzała, ustalono bowiem jedynie tyle, że na zatrzymanych urządzeniach gry można urządzać. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz ządzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor kwestionuje w istocie możliwość zastosowania wobec spółki przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., ze względu na "techniczny" - w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE - charakter tych przepisów. Kwestia technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i też zależności, jaka zachodzi pomiędzy tym przepisem a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 tej ustawy były przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16. Zgodnie z punktem 1 sentencji uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu do uchwały stwierdzono, że przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie można kwalifikować do kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy transparentnej, gdyż nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług, a ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z "zakazem użytkowania". Z tego mianowicie powodu, że przepis ten, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie skutkuje tym, aby konsekwencje nałożenia tej kary wyrażały się w ingerowaniu - i to w sposób oczywisty - w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać. W uzasadnieniu uchwały podkreślono ponadto, że skoro w art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE mowa jest o specyfikacji zawartej w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności, to za oczywiste uznać należy, że tak opisany warunek uznania danego przepisu krajowego za specyfikację techniczną, nie jest spełniony w odniesieniu do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Przyjęto także, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie stanowi "innych wymagań", o których mowa w art. 1 pkt 4 dyrektywy transparentnej, gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14, dostępne w CBOSA). Zatem pomimo błędnego stwierdzenia przez Sąd I instancji, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. zawiera normę prawną zależną od tej wynikającej z art. 14 ust. 1 u.g.h. - nie mogło to skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a więc gdy po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, Nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Według autora skargi kasacyjnej do naruszenia tego przepisu miało dojść poprzez uznanie, że czynności przypisane spółce polegają na urządzaniu gier na automatach, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika w żaden sposób, aby spółka gry hazardowe urządzała, ustalono bowiem jedynie tyle, że na zatrzymanych urządzeniach gry można urządzać. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że formułując ten zarzut autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, czy chodzi o błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Obowiązek wskazania sposobu naruszenia wynika zaś z art.174 pkt 1 p.p.s.a. Jednakże treść zarzutu wskazuje że autorowi skargi kasacyjnej chodzi w istocie o niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Natomiast już z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor upatruje naruszenia tego przepisu w deficycie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, w zakresie, w jakim istnienie tego deficytu miałoby odnosić się do wadliwego - bo osadzonego w niepełnym materiale dowodowym - ustalenia okoliczności odnoszących się do przypisania spółce cechy urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. W tym kontekście autor skargi kasacyjnej podnosi, że: "Jak bowiem wynika z zebranego materiału dowodowego, jedynym ustaleniem w przedmiocie znamienia czynnościowego jest stwierdzenie możliwości urządzania gier, nie zaś - jak wymaga tego wskazany przepis - rzeczywistego urządzania tychże gier. Pomijając fakt, że jedynym miarodajnym może tu być jedynie ustalenie biegłego, którego do sprawy nie powołano, co Sąd I instancji nie postrzega w kategoriach kwalifikowanego naruszenia przepisów normujących postępowanie dowodowe (...)". Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Zastosowanie tego przepisu w sprawie wymagało zatem dokonania w postępowaniu administracyjnym ustaleń, czy skarżąca podejmowała działania polegające na urządzaniu gier w lokalu skontrolowanym przez funkcjonariuszy celnych (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4089/17). Wobec tego, skoro ocena, czy spółka podejmowała działania polegające na urządzaniu gier należy do sfery ustaleń faktycznych, to autor skargi kasacyjnej chcąc skutecznie podważyć przyjęty przez Sąd I instancji, a ustalony przez organy stan faktyczny sprawy - powinien to czynić za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. Tymczasem, skarga kasacyjna ustalenia faktyczne na podstawie których uznano spółkę za podmiot urządzający gry na automatach o niskich wygranych, kwestionuje formułując jedynie zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., tj. przepisu prawa materialnego. Należy podkreślić, że zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można podważać ustaleń faktycznych sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1179/14). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zostało zainicjowane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zarówno bowiem z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Natomiast, jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, który nie został skutecznie zakwestionowany żadnym zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów procesowych – podmiotem urządzającym gry na automatach w skontrolowanym lokalu jest będąca właścicielem tych automatów skarżąca. Nie jest także negowane, że gry na spornych automatach urządzane były poza kasynem gry, bowiem kontrolowany lokal nie posiada takiego statusu. Nie zostało również zakwestionowane, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, skontrolowane urządzenia spełniają ustawowe wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach według u.g.h. Tym samym w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Potwierdziły to eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych na każdym z nich, które wykazały losowy charakter dostępnych gier na tych urządzeniach. Gry urządzane na spornych automatach miały charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły spółce określone dochody, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Z zapisów protokołu kontroli wynika ponadto, że zdobyte losowo w grze na spornych automatach punkty stanowią wygraną rzeczową bowiem dają możliwość przedłużenia i kontynuacji gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a więc gry na tych automatach wyczerpują znamiona opisane w art. 2 ust. 3 u.g.h. Brak skutecznego podważenia przez autora skargi kasacyjnej przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w tym zakresie przez ten Sąd. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało podzielić stanowisko organów zaakceptowane przez WSA - uznające skarżącą za urządzającą gry na automatach poza kasynem gry, które to ustalenie było wystarczające do wymierzenia jej kary pieniężnej. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).