II GSK 3718/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1036/15 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na urządzeniach komputerowych poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 4.800 (cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 2 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1036/15, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: Funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Ustalono, że w lokalu [...] przy ul. [...], urządzane są gry na dwóch urządzeniach komputerowych typu terminal internetowy poza kasynem gry. Terminale internetowe w trakcie kontroli były włączone i gotowe do gry. Nie posiadały one oznaczeń związanych z wydaniem dla nich poświadczeń rejestracji. Kontrolą stwierdzono, że przedmiotowe terminale internetowe mają cechy określone w definicji automatu do gier zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Ustalono ponadto, że urządzającym gry była skarżąca Spółka, nieposiadająca koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ani zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych, zaś automaty, na których urządzono gry, nie zostały zarejestrowane. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 24.000 zł. Skarżąca złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu odwołując się do przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego eksperymentu oraz ekspertyzy biegłego sądowego z dnia [...] października 2012 r., organ odwoławczy zauważył, że gra zawiera element losowości. Wynik gry jest bowiem niezależny od gracza, a o odpowiedniej konfiguracji wyświetlanych znaków na ekranie automatu decyduje oprogramowanie gier pełniące funkcje generatora losowego. Cechy psychomotoryczne gracza, w tym zdolności manualne i umiejętności grającego nie mają wpływu na przebieg rozgrywanych gier. Aktywność gracza ogranicza się jedynie do uruchomienia gry poprzez naciśnięcie przycisku startującego, a dalszy przebieg gry jest już całkowicie niezależny od grającego. Naciśnięcie przycisku START powodowało obrót bębnów, które zatrzymywały się w przypadkowej konfiguracji. Przy czym gra prowadzona była o wygrane pieniężne. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z 2 marca 2016 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ugruntowany pogląd orzecznictwa sądów administracyjnych, że orzeczenie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry oparte jest zarówno na art. 14 ust. 1, jak i na art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, traktowanych łącznie jako źródło jednej normy, zatem istnieją podstawy, aby oba przepisy ocenić jako przepisy o charakterze technicznym. WSA przedstawił w uzasadnieniu przegląd i analizę orzeczeń m.in. sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego i doszedł do przekonania, że zarzut wydania zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu, którego stosowania Sąd winien odmówić, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nadmienił, iż dowody zgromadzone w sprawie, w szczególności dokumenty kompleksowo opisujące zasady działania spornych urządzeń, pozwalają na ocenę, że gry te miały charakter losowy, a co za tym idzie były grami na automatach do gry. Przeprowadzony eksperyment pozwolił ustalić, że wynik gry jest niezależny od gracza, a o odpowiedniej konfiguracji wyświetlanych znaków na ekranie automatu decyduje oprogramowanie sterujące grami i mechanizmy urządzenia, co świadczy o tym, że gra zawiera element losowości. Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii biegłego sądowego, z której wynika, że cechy psychomotoryczne gracza, w tym zdolności manualne i umiejętności grającego nie mają wpływu na przebieg rozgrywanych gier. Przeprowadzona gra kontrolna na automatach wskazała, iż efektywność grającego ogranicza się jedynie do jej uruchomienia poprzez naciśnięcie przycisku startującego, a dalszy przebieg gry jest już całkowicie niezależny od grającego. Naciśnięcie przycisku START powodowało obrót bębnów, które zatrzymywały się w przypadkowej konfiguracji. W przypadku ustawienia się odpowiedniej sekwencji symboli grający uzyskiwał odpowiednią ilość punktów. Zdaniem Sądu, w świetle powyższego zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują, że urządzenia skontrolowane u skarżącego to gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj. gry na urządzeniu mechanicznym, elektromechanicznym lub elektronicznym, w tym komputerowym, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 174 p.p.s.a. wymienionemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez nałożenie kary na skarżącego chociaż organ nie przeprowadził postępowania dowodowego skutkującego uznaniem/ czy skarżący urządzał gry bez koncesji czy zezwolenia, 2. naruszenie prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych albowiem w/w regulacje odwołują się do przepisów o charakterze technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę informacji w dziedzinie norm technicznych i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) a w konsekwencji braku notyfikacji ustawy hazardowej, nie może być stosowany a skarżący nie powinien ponosić negatywnych skutków prawnych w postaci kary administracyjnej. 3. naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kpa poprzez nie wykonanie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, 4. naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący pozwalający na ustalenie stanu faktycznego. 5. naruszenia prawa procesowego tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający czynny udział strony, 6. naruszenie prawa procesowego tj. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady - dwuinstancyjności polegającej na prowadzeniu postępowania w sposób powtarzalny przez organ II Instancji i zaniechanie przeprowadzenia dowodów mogących wyjaśnić sprawę, 7. naruszenie prawa procesowego art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie spraw w granicach zaskarżenia podczas gdy sąd nie był związany zarzutami i rozpoznać również te uchybienia, które nie zostały wskazane w Skardze do WSA. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych opisanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było o tyle zasadne, że autor skargi kasacyjnej odwołując się do podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a. poprzez niewykonanie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający czynny udział strony, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz zarzuca naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy wyłącznie w granicach zaskarżenia. W związku z powyższym w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że adresatem zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko Sąd I instancji, ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie oceniana przez ten sąd działalność organów administracji publicznej. Dlatego w orzecznictwie podkreśla się, że przez normy postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć wyłącznie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż ustawa ta zawiera w zasadzie pełną i wyczerpującą regulację prawną dotyczącą procedowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że wskazane w tym przepisie naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej odnosi się do postępowania Sądu I instancji, a nie do dokonanej przez ten Sąd oceny prawidłowości działania organów administracji publicznej pod kątem prawidłowego stosowania przepisów obowiązujących ten organ. Tak więc aby poprawnie sformułować zarzut w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, skarżący winien powołać stosowne przepisy dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego i powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Po drugie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że organy administracji publicznej dla zastosowania sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. prowadzą postępowanie administracyjne, w celu ustalenia okoliczności faktycznych warunkujących zastosowanie wskazanej wyżej sankcji, w oparciu o zasady postępowania określone w ustawie Ordynacja podatkowa. Skoro więc w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 nie znajdują zastosowania przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, to tym samym brak jest podstaw do stawiania zarzutu odnoszącego się do naruszenia przepisów k.p.a. Ponadto podkreślić należy, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż okoliczności faktyczne związane z ustaleniem, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z automatami do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. zostały ustalone w oparciu o przeprowadzony w dniu kontroli eksperyment poparty opinią biegłego dotyczącą dwóch urządzeń komputerowych typu terminal internetowy sporządzoną w toku postępowania karno-skarbowego. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (vide wyrok NSA z 27.10. 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18.05. 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28.09. 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8.12. 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej (aktu) oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją (aktem) rozstrzygnięta. Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, nie dający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ administracji publicznej wskazał, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji. W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA wskazuje się, że w wyroku z dnia 19 lipca 2012 roku TSUE dokonał oceny przepisu art. 14 u.g.h., jako przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34 (por. pkt 24 i pkt 25 ww. wyroku). TSUE nie wypowiedział się natomiast w kwestii technicznego charakteru art. 89 u.g.h. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że przepis art. 89 u.g.h. sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej z grup przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Nie opisuje on bowiem cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, czy też ich jakością. Ponadto nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Wreszcie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną (jest ich gwarantem). Jakkolwiek ustanawia on sankcję za działania niezgodne z prawem, to jednak ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 183/14, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 4153/16, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 623/17 niepublikowane). Konsekwencją stwierdzenia, że art. 89 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego - w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE - fakt braku jego notyfikacji nie uzasadnia odmowy zastosowania tego przepisu w sprawie, gdyż sąd krajowy ma obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego. Nie można też przyjąć, aby odmowa stosowania art. 89 u.g.h. mogła wynikać z faktu, że przepis ten zamieszczony jest w akcie, co do którego wadliwie zaniechano notyfikacji przepisu/przepisów technicznych. Sąd krajowy ma bowiem obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego (vide wyrok TSUE z dnia 8 września 2005 r., C-303/04). Stanowisko w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016 roku sygnatura akt II GPS1/16. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Artykuł 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE.L 1998.204.37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy". Uchwałą tą skład orzekający jest związany macą art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 8.07. 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14 niepublikowane). Z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.