II GSK 418/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 921/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Zarządzeniem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 921/10 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wezwał S. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu niniejszego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało wysłane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 29 października 2010 r. Na zwrotnym potwierdzeniu, w miejscu potwierdzenia odbioru tej przesyłki widnieje data 19 listopada 2010 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał zatem w dniu 26 listopada 2010 r. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W rozpoznawanej sprawie wpis nie został uiszczony pomimo prawidłowego wezwania. Skutkiem nieuiszczenia wpisu od skargi w określonym terminie było zatem odrzucenie jej przez sąd, zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Skarżący wniósł skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu otrzymał w dniu 19 listopada 2010 r. Wskazał, iż w ocenie Sądu I instancji, z datownika pocztowego wynika, iż jego list polecony z wnioskiem o zwolnienie od kosztów nadany został w dniu 29 listopada 2010 r., czyli 3 dni po terminie. W ocenie skarżącego, stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest słuszne, bowiem w rzeczywistości skarżący wspomniany list polecony nadał w dniu 26 listopada 2010 r. Na dowód powyższego przedstawiono oryginał potwierdzenia nadania listu z pieczęcią datownika i podpisem pracownika Urzędu Pocztowego w S. W związku z powyższym skarżący stwierdził, iż odrzucenie skargi przez Sąd I instancji nie jest zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, a także przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawianie skardze kasacyjnej określonych ustawą wymogów formalnych uzasadnione jest treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i rozpoznając sprawę w jej granicach, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna niespełniająca tych wymagań, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie może zastąpić skarżącego w wyborze szczegółowo określonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogłyby być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Stwierdzić należy, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a., a mianowicie przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Jest to brak formalny, który nie podlega uzupełnieniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 426-428 i 437 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA). Skarżący, działając przez ustanowionego w sprawie adwokata, nie powołał ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu żadnych podstaw kasacyjnych, tj. przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznaczonych numerem artykułu (paragrafu, ustępu), które jego zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Przepis art. 176 p.p.s.a. – jak wyżej wyjaśniono – określając wymogi formalne skargi kasacyjnej jako sformalizowanego środka prawnego, nakłada na stronę skarżącą m.in. obowiązek wskazania podstaw kasacyjnych. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, przy tego rodzaju brakach, nie może formułować za skarżącego niewskazanych podstaw kasacyjnych oraz domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej. W takim przypadku ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa, a samo pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego. Brak określenia podstawy skargi kasacyjnej stanowi wadę dyskwalifikującą pismo jako skargę kasacyjną oraz wykluczającą możliwość jej uzupełnienia (por. m.in. wyroki NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FSK 859/08, 10 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 241/08, 2 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 306/08, 23 stycznia 2009 r. sygn. I FSK 1965/07). Powyższe braki, jako nieusuwalne, czynią niniejszą skargę kasacyjną niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a. i art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.