II GZ 771/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 584/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 18 września 2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 584/14, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił P. C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] czerwca 2015 r. nakładającej karę pieniężną (12 000 zł) z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na decyzję Dyrektora z dnia [...] czerwca 2015 r. P. C. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, argumentując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreślił, stanowiące podstawę prawną decyzji przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogą być stosowane, bo nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej, natomiast działalność w zakresie gier jest jego głównym źródłem dochodu. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji może znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej, tym bardziej że sytuacja finansowa skarżącego nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara może doprowadzić do jej zaprzestania. Ponadto skarżący wyjaśnił, że toczy się wobec niego kilka postępowań o nałożenie kary pieniężnej, a łączna suma kar wynosi 24 000 zł, co daje obraz wielkości grożącej szkody, która może wywołać trudne do odwrócenia skutki. Odmawiając zasadności żądaniu skarżącego Sąd stwierdził, że przekonanie o wadliwości decyzji nie jest okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem wykonania, gdyż decyzja zostanie skontrolowana w oparciu o kryterium legalności w postępowaniu zainicjowanym skargą, natomiast twierdzenia zgłoszone we wniosku odnośnie aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego i jej wpływu na wykonanie decyzji, niepotwierdzone żadnym dowodem, Sąd ocenił jako nieuprawdopodobnione w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego oddalił wniosek. W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) P. C. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 18 września 2015 r. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powielając argumentację przedstawioną we wniosku o jej wstrzymanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W ocenie NSA Sąd I instancji trafnie odmówił P. C. udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wskazać należy, że sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. o sygn. akt FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. o sygn. akt FZ 267/04 publik. CBOSA.). Obowiązkiem Sądu jest zatem ocena przedstawionych przez skarżącego argumentów przemawiających jego zdaniem za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego, co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04 oraz z dnia 9 lipca 2004 r. o sygn. akt FZ 163/04, publik. CBOSA). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie jest wystarczające i nie może stanowić uzasadnienia żądania wniosku. Poza twierdzeniem strony, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odwołanie się przez stronę do konkretnych okoliczności pozwalających sądowi na ocenę, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to na skutek zachowań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam gdzie wzruszenie decyzji i niekorzystnych dla skarżącego jej skutków w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej, nie jest uzasadnione. NSA zauważa, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które hipotetycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji nie jest wystarczające dla wykazania przesłanek, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację strony skarżącej (tak NSA w postanowieniu z dnia 28 września 2010 r. o sygn. akt II GSK 1065/10, publik. CBOSA). Zdaniem NSA okoliczność uiszczenia kary pieniężnej nie stanowi sama w sobie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Jak trafnie podkreśla się w judykaturze sądów administracyjnych, każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych stanowi dla zobowiązanego dolegliwość, która to sytuacja sama w sobie nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienia NSA z dnia: 12 grudnia 2006 r. o sygn. akt I GZ 268/06; 3 lutego 2015 r. o sygn. akt II GZ 23/15; 28 maja 2015 r. o sygn. akt II FZ 445/15; 24 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 287/15; publik. CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie żadnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez niego okoliczności nie zostały w żadnej mierze uprawdopodobnione. W uzasadnieniu wniosku oraz w zażaleniu skarżący ograniczył się jedynie do gołosłownych twierdzeń; w szczególności nie przedstawił dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. W związku z powyższym nie sposób określić, czy wykonanie decyzji miałoby taki wpływ na sytuację majątkową i finansową skarżącego, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zostałyby spełnione. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.