II OSK 1240/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia WSA del. Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 822/10 w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/GL 822/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2009 r., orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach: Decyzją z [...] stycznia 2008 r. Starosta M. udzielił K. H. – właścicielowi firmy "[...]" w Ż., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów innych niż niebezpieczne na terenie całego kraju własnymi środkami transportu samochodowego. Wnioskiem z 23 lutego 2009 r. K. H. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy Ż. o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia określonego jako czasowe magazynowanie odpadów dla przygotowania partii transportowej dla odbiorcy, przewidzianego do realizacji na działkach nr [...] i [...] w Ż. W dniu 6 kwietnia 2009 r. sprecyzował wniosek jako dotyczący organizacji punktu zbierania i przeładunku odpadów, w tym złomu, których rodzaje (kody) zostały wymienione w powyższej decyzji Starosty M. Kartę informacyjną przedsięwzięcia wnioskodawca złożył w dniu 8 kwietnia 2009 r. Pismem z 3 kwietnia 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy Ż. wystąpił do Starosty M. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. o wydanie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Starosta M. postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. PPIS w M. postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. wyraził opinię, że ze względów higienicznych i zdrowotnych zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zaś zakres raportu powinien być zgodny z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej jako u.i.o.ś.. Postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. Burmistrz Ż. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 63 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, zaś w uzasadnieniu organ administracji podał, że uwzględniając opinię Starosty M., ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny pouczając, że postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. W dniu [...] czerwca 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy Ż. wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, polegającego na organizacji punktu zbierania i przeładunku odpadów. Wskutek odwołania właściciela sąsiedniej działki Z. Z., decyzją z dnia [...] września 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł K. H. W wyniku jej uwzględnienia Kolegium kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. orzekło o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] września 2009 r. oraz o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowego na mocy postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/GL 1072/09. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta i Gminy Ż. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. orzekł o możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określając warunki jego realizacji. Załącznikiem do decyzji uczyniono charakterystykę i kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r., nr 257, poz. 2573), dalej jako rozporządzenie. W uzasadnieniu organ drugiej instancji, odnosząc się do uwag Z. Z., dotyczących obawy skażenia należącej do niego działki rolnej nr [...] oraz terenów sąsiednich przez wymywane odpady wyjaśnił, że projekt budowlany musi obejmować separator substancji ropopochodnych i zanieczyszczeń, zbierający wody z terenu przeładunku odpadów oraz studzienkę burzową. W zakres przedsięwzięcia nie wchodzi mycie samochodów, przy tym czynność taka naruszałaby wymogi regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] października 2006 r. Organ administracji wskazał, że w świetle obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ż. (uchwała z dnia [...] czerwca 2007 r.), działki nr [...] i [...], na których zlokalizowane jest sporne przedsięwzięcie, przeznaczone są na cele zabudowy produkcyjnej, usługowo-wytwórczej, inwestycyjnej i logistycznej. Stąd też, w ocenie organu, zamiar wnioskodawcy jest zgodny z ustaleniami planu. W konsekwencji organ I instancji stwierdził brak podstaw do wydania decyzji odmownej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. Z., zarzucając jej wydanie w oparciu o rażąco bezprawne postanowienie z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz błędną prognozę oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem odwołującego się sporne przedsięwzięcie K. H. jest faktycznie stacją przeładunkową odpadów, wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., podczas gdy organ I instancji z naruszeniem tego wymogu nie stwierdził konieczności przeprowadzenia takiej oceny, co było spowodowane zatajeniem rodzaju działalności. Odwołujący się zarzucił też, że charakteryzując przedsięwzięcie, organ I instancji błędnie ustalił, że jest ono usytuowane poza obszarami o płytkim zaleganiu wód podziemnych. W takiej zaś sytuacji, w przypadku ulewnych opadów, zmagazynowane na folii materiały sypkie typu wióry drzewne, spłyną na teren jego działki, położony około 1,5 m niżej, nie mieszcząc się w jakimś nieokreślonym separatorze i nieistniejącej studzience burzowej. Nadto, odwołujący się zarzucił, że Burmistrz wbrew art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, pozwalającemu na magazynowanie odpadów na czas nie dłuższy niż 3 lata, zezwolił w pkt 3 załącznika nr 1 na magazynowanie odpadów przez okres nieokreślony. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania, orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia RM, przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, są punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu, do której to kategorii kwalifikuje się sporne przedsięwzięcie K. H. Obawy odwołującego się, że w istocie inwestor będzie prowadził inną działalność, uznano za przedwczesne. Nadto, po przeanalizowaniu treści decyzji organu I instancji, Kolegium stwierdziło, że zawiera ona wymagane w świetle art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. informacje. Zgodnie z wymogiem zawartym w pkt 4 lit. e decyzji organu I instancji, wody opadowe zostaną odprowadzone grawitacyjnie do separatora związków ropopochodnych i zawiesiny, co wymagać będzie odpowiedniego przygotowania podłoża i dostosowania rodzaju i wielkości separatora do przyjęcia wszystkich wód opadowych, aby zapobiec ich przedostawaniu się na teren sąsiedni. Zdaniem Kolegium, organ wydający postanowienie o obowiązku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko nie jest związany poglądami organów współdziałających, stąd też organ I instancji władny był nie uwzględnić stanowiska PPIS w M., zawartego w opinii z dnia [...] kwietnia 2009 r. z uwagi na brak merytorycznej argumentacji. Uchybienie redakcyjne w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2002 r., polegające na zastąpieniu słów "przeładunek odpadów", słowami "transport odpadów", uznano za pozbawione doniosłości prawnej. W skardze do sądu administracyjnego Z. Z. wniósł o ponowne przeanalizowanie sprawy w zakresie lokalizacji stacji do zbierania i przeładunku odpadów. Skarżący zarzucił, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2002 r. jest bezprawne, gdyż nie uwzględnia szczegółowych uwarunkowań, które kwalifikują planowane przedsięwzięcie do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wymienionych w § 5 rozporządzenia, a mianowicie skali przedsięwzięcia (sumaryczna moc elektryczna maszyn będzie wynosić 30 KW), nakładania się oddziaływań wielu różnych odpadów oraz usytuowania przedsięwzięcia na zboczu lokalnego wzniesienia, bez kanalizacji burzowej i na obszarze o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Ponadto skarżący zarzucił, że organy obydwu instancji bezkrytycznie przyjęły opinię Starosty M., że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w istniejącej hali o pow. 500 m2, pomijając kwestię przeładunku odpadów i ich magazynowania ich na folii na ogólnej powierzchni terenu ponad 6000 m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił wniesioną skargę, jednakże nie podzielił wszystkich jej zarzutów. Sąd I instancji wskazał, że trafnie organy zakwalifikowały sporne przedsięwzięcie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego rodzaju inwestycji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter fakultatywny (art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.). Obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji rozporządzenie RM z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, powołane w podstawie prawnej decyzji, wymienia punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu – w przepisie § 3 ust. 1 pkt 74, a więc kwalifikuje je jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być stwierdzony obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dla kwalifikacji prawnej rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, jakiego rodzaju odpadów dotyczy przedsięwzięcie, a więc czy chodzi o odpady niebezpieczne. Jednak rodzaj odpadów winien mieć wpływ na stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trybie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., który to przepis zawiera analogiczne wymogi, jak § 5 cyt. rozporządzenia. Gdy zaś idzie o rodzaj i skalę przedsięwzięcia, organ administracji związany jest treścią wniosku inwestora (vide: wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09, dostępny w Internecie). Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach władny jest do rozpatrywania sprawy w takim zakresie, jaki określił inwestor i w oparciu o podane przez niego informacje. Organ zobligowany jest także do umotywowania powodów, dla których nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co oznacza, że nie może się ograniczyć do wyboru jednego ze sprzecznych stanowisk organów opiniujących zwłaszcza, że żaden z organów współdziałających nie uzasadnił swojej opinii. Opinia w trybie art. 64 u.i.o.ś. co do potrzeby przeprowadzenia takiej oceny, nie ma waloru wiążącego, ponieważ organ właściwy do wydania decyzji winien wykazać brak obowiązku takiej oceny. Wyjaśnił też Sąd I instancji, że nazwa inwestycji na użytek postępowania o wydanie decyzji środowiskowej winna być zakwalifikowana zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy i rozporządzeń wykonawczych, zaś omyłki pisarskie organów podlegają prostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. w drodze postanowienia. Skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie organy administracji nie dokonały należytej oceny skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz wzajemnych proporcji i występowania uciążliwości, a także usytuowania przedsięwzięcia i uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto Sąd I instancji działając z urzędu dopatrzył się istotnej sprzeczności pomiędzy treścią decyzji a jej załącznikami w postaci charakterystyki i karty informacyjnej. Charakteryzując przedsięwzięcie, organ I instancji wskazał, że polega ono na "adaptacji istniejącej nieruchomości na potrzeby punktu zbierania odpadów w tym złomu, w skład której wchodzi hala stalowa o pow. ok. 500 m2, utwardzony (wybetonowany) teren do celów manewrowych o szerokości ok. 4 m oraz zaplecze sanitarno-biurowe" (pkt 2 lit. a decyzji). Natomiast w świetle załączników do decyzji na zewnątrz hali przewiduje się magazynowanie na folii o grubości 1 mm materiałów sypkich typu wióry drzewne. Taki też zakres przedsięwzięcia wynika z przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej. Organ I instancji powołał się na zgodność przedsięwzięcia i obowiązek respektowania wszystkich nakazów z zakresu ochrony środowiska, jakie przewiduje obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Ż. Sąd I instancji na podstawie akt administracyjnych ustalił, że przedmiotowe działki położone są na terenie oznaczonym symbolem 1 P/U (vide: wyrys z planu k. 1-2 akt adm.). Zgodnie z treścią § 24 pkt 2 uchwały, dla terenów o symbolu 1 P/U, dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko pod warunkiem spełnienia wymagań wynikających z przepisów szczególnych oraz zamknięcia uciążliwości w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny (ppkt 8), a nadto, ustala się nakaz realizacji urządzeń służących do odbioru i podczyszczania wód opadowych z terenów utwardzonych, w szczególności parkingów i placów manewrowych (ppkt 4), nakaz realizacji urządzeń zabezpieczających przed przedostaniem się substancji niebezpiecznych do gruntu i wód w przypadku wystąpienia awarii (ppkt 5) oraz zakazuje się magazynowania na terenie działki oraz przed pasem drogowym materiałów sypkich, opakowań, paliw i odpadów produkcyjnych oraz nakazuje się magazynowanie tych materiałów w miejscach do tego wyznaczonych zgodnie z wymogami przepisów szczególnych (ppkt 7). Taki zapis planu miejscowego wyklucza zatem jednoznacznie możliwość magazynowania na terenie działki materiałów sypkich. Tymczasem wydana decyzja wbrew zapisom aktu prawa miejscowego, przewiduje magazynowanie materiałów sypkich typu wióry drzewne na folii na zewnątrz hali. Wskazał także Sąd I instancji, że organy administracji nie stwierdziły jednoznacznie, iż uciążliwość przedsięwzięcia ograniczy się do terenu inwestora oraz nie wyjaśniły, na jakiej podstawie ustalono, że teren planowanego przedsięwzięcia usytuowany jest poza obszarami o płytkim zaleganiu wód podziemnych, czemu skarżący przeczy. Wreszcie, charakteryzując przedsięwzięcie, w decyzji nie wskazano rodzaju odpadów, aczkolwiek inwestor uzupełniając wniosek sprecyzował, że dotyczy ono punktu zbierania i przeładunku odpadów, których kody wymieniono w decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2008 r., a więc odpadów innych niż niebezpieczne. Jednoznaczna charakterystyka przedsięwzięcia w dostateczny sposób zabezpieczyłaby zaś interes skarżącego z uwagi na jego obawy co do możliwości magazynowania odpadów niebezpiecznych. Z tych wszystkich względów Sąd I instancji uznał, że decyzje organów obydwu instancji jako wydane z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zakazu magazynowania materiałów sypkich na terenie działki (na zewnątrz obiektów budowlanych), a także wymogów co do należytej charakterystyki przedsięwzięcia (określenia rodzajów odpadów) oraz bez należytego wyjaśnienia, czy uciążliwość spornego przedsięwzięcia ograniczy się do terenu inwestora, a wreszcie bez wnikliwego rozważenia braku potrzeby oceny oddziaływania na środowisko i uzasadnienia tego stanowiska, nie mogły się ostać. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnił skargę poprzez uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Sąd I instancji podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien uwzględnić fakt, że mimo zmiany stanu prawnego, polegającej na utracie mocy rozporządzenia RM z 2004 r., do postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszczętego przed dniem 15 listopada 2010 r., co dotyczy niniejszej sprawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (§ 4 rozp. RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz. U. nr 213, poz. 1397). Ponadto, jeżeli postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. co do nazwy inwestycji obarczone jest pomyłką pisarską, podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Zaskarżenie tego postanowienia dopuszczalne jest w odwołaniu od decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Wskazane wyżej braki postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza w aspekcie wymogów planu miejscowego, wymagać będą uzupełnienia i należytego uzasadnienia w motywach decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w całości wniósł K. H. i zarzucił mu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3, art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 44 § 1, 2 i 4, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a., które to naruszenie skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w sprawie, polegającymi na przyjęciu, że a) organy administracji dokonały pobieżnej oceny zebranych w sprawie dowodów; organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie rozpoznał w pełni wniosku skarżącego w tym zakresie, do czego był zobowiązany; organ administracji nie dokonał należytej oceny skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz wzajemnych proporcji i występowania uciążliwości, a także usytuowania przedsięwzięcia i uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący kasacyjnie zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest § 24 pkt 2 uchwały z 15 czerwca 2007 r. Rady Gminy Ż., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r., są z przepisem tym sprzeczne. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przyznał skarżący, że dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter fakultatywny. Zdaniem skarżącego jednak, WSA dokonał błędnej analizy zgodności działania organów administracji z art. 80 k.p.a. Z określonej w tym przepisie zasady swobodnej dowodów wynika bowiem dla organów obowiązek oparcia dokonywanej oceny dowodów na przekonywujących podstawach, co z kolei powinno znaleźć swój wyraz w motywach decyzji. W ramach postępowania administracyjnego zebrane zostały dowody w postaci stosownych opinii Starosty M. i Państwowego Inspektora Sanitarnego w M. co do konieczności przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowej przez skarżącego inwestycji. W ocenie skarżącego organy administracji uzasadniły przyczyny, dla których odmówiły przyznania wiary opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., podnosząc, że organ ten nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów, mających przemawiać za zastosowaniem wymogu opracowania raportu. Dlatego też nielogiczny jest wniosek WSA, zgodnie z którym żaden z organów postępowania administracyjnego, nie wyjaśnił swych motywów w przedstawionym zakresie, co stało się przyczyną uchylenia zaskarżonych decyzji. Skarżący kasacyjnie zgodził się ze stanowiskiem WSA, że organ administracyjny związany jest treścią wniosku inwestora co do rodzaju i skali przedsięwzięcia przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tak postawionej tezy wynika jednakże jedynie, jak słusznie wskazał WSA, że organ administracji władny jest do rozpoznania sprawy w takim zakresie, jaki określił inwestor i w oparciu o podane przez niego informacje. Z powyższego nie wynika jednak, że w sytuacji stwierdzenia, że dany zakres przedsięwzięcia pozostaje w sprzeczności z odpowiednimi regulacjami prawnymi, jakikolwiek nakaz odmowy wydania decyzji. Wręcz przeciwnie, organ administracji, kierując się zasadą uznaniowości, mógł częściowo wniosek inwestora nieuwzględnić. Tak też stało się w niniejszej sprawie, gdyż, co wynika z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2009 r., inwestycja skarżącego nie będzie wykraczała poza hale stalową o powierzchni 500 m2, utwardzony teren do celów manewrowych o szerokości 4 m oraz zaplecze sanitarno-biurowe. Faktem jest, iż z załącznika nr 1 i 2 do decyzji wynika, iż inwestor będzie uprawniony również do składowania odpadów sypkich, zauważyć jednak należy, iż w tym względnie ostateczny prymat przyznać należy treści decyzji, zaś wymienione załączniki winny być w odpowiednim zakresie sprostowane. Powyższe nie uprawnia natomiast do wniosku, iż powołana decyzja i utrzymująca ją decyzja SKO z dnia [...] maja 2010 r. są sprzeczne z § 24 pkt 2 uchwały z dnia 15 czerwca 2007 r. dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż Starosta M. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. zezwolił skarżącemu na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów na terenie całego kraju własnymi środkami transportu. W ramach tej decyzji zezwolił na transport odpadów innych niż niebezpieczne, posługując się nomenklaturą i odpowiednimi kodami, w ramach których nie wyróżniono składowania odpadów sypkich. Decyzja ta jest więc tożsama w tym zakresie z decyzją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z dnia [...] grudnia 2009 r., stąd brak jest podstaw do jej kwestionowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. , poz. 270, zwanej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a.. Skarga kasacyjna oparta została na podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Naruszenie przepisów postępowania zarzucone przez skarżącego kasacyjnie polegać miało na naruszeniu norm art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.u. z 2005 r. nr 169, poz. 1417 ze zmianami), dalej jako P.u.s.a., art. 3, art.141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 44 § 1, 2 i 4, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a.. Wskazać należy, iż przepis art. 1 § 2 P.u.s.a określa kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne. Przepis ten stanowi, że sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji (por. A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że właśnie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły w kontrolowanej sprawie. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji nie dokonał w analizowanej sprawie takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W związku z powyższym przepisy te mogłyby być naruszone tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż określone w art. 1 § 2 P.u.s.a.. Wydanie natomiast wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut naruszenia art. 3 P.p.s.a., gdyż w istocie oznaczałby, że Sąd I instancji poddał kontroli akt, który został wyłączony z zakresu sprawy sądowoadministracyjnej, a tak w niniejszej sprawie nie jest. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że Sąd I instancji naruszył art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., bowiem są to przepisy wzajemnie się wykluczające. Sąd I instancji słusznie nie oddalił skargi, skoro w sprawie znalazł podstawy do jej uwzględnienia, a więc prawidłowo zastosował art. 145 P.p.s.a. Co za tym idzie, nie naruszył art. 151 P.p.s.a., gdyż przepis ten w ogóle nie miał w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Natomiast prawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c związane jest z naruszeniem przez organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuszanowanie prawa organów administracji do dokonania swobodnej oceny dowodów, w tym konkretnym przypadku do samodzielnego decydowania o konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, uznać należy, ze jest on bezzasadny. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że organy obu instancji nie dokonały własnej oceny co do konieczności sporządzenia takiego raportu. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że nie spełnia wymogów oceny konieczności sporządzenia raportu wskazanie, że wydający w toku postępowania opinie państwowy powiatowy inspektor sanitarny opowiadając się za nałożeniem obowiązku sporządzenia raportu nie uzasadnił przekonująco swego stanowiska. Opinia inspektora, jak równie opinia starosty maja jedynie wartość posiłkową, zaś decyzje o konieczności sporządzenia raportu bądź jej braku podejmuje orzekający w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia organ, w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy Ż. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie zakwestionował decyzji organów co do ustalenia, że nie ma podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu, a jedynie wskazał na brak uzasadnienia do takiego rozstrzygnięcia. Zasadnie zatem decyzja bez jej uzasadnienia uznana została za przedwczesną, a rozstrzygniecie nie poparte argumentami. Z tego powodu słusznie Sąd I instancji uznał, że przeprowadzona przez organy ocena nie mieści się pojęciu w prawidłowo dokonanej oceny dowodów. Należy także stwierdzić, że nie zostały w sprawie naruszone przepisy art. 44 § 1, 2 i 4 k.p.a., gdyż nie miały one zastosowania. Także brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 i art. 53 § 1 P.p.s.a. Pierwszy zarzut dotyczy nieodniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony, drugi nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może natomiast stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli uzasadnienie sądu administracyjnego pierwszej instancji nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tego rodzaju przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji, w przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego, wyjaśnił podstawy prawne wydanego w sprawie orzeczenia. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi, jak również dokonał oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia wychodząc poza granice skargi, a końcowo sformułował szczegółowe wytyczne dla dalszego postępowania. Brak jest wiec podstaw do uznania za uzasadniony podniesionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu. Natomiast przepis art. 53 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu w sprawie. Do naruszenia tej regulacji może dojść jedynie w sytuacji, gdy skarga zostanie rozpoznana przez Sąd w sytuacji uchybienia terminowi do jej wniesienia. Jednak w niniejszej sprawie nie ma to miejsca. Brak konkretyzacji tego zarzutu powoduje, że nie można go odnieść do zaskarżonego wyroku i nie poddaje się on weryfikacji. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanego jako błędne zastosowanie przez Sąd I instancji § 24 pkt 2 uchwały z 15 czerwca 2007 r. Rady Gminy Ż. poprzez wywiedzenie obowiązku jego zastosowania przez organy i uznanie, że rozstrzygnięcia organów administracji są z nim sprzeczne to Sąd II instancji uznaje także ten zarzut za nieuzasadniony. Przytoczyć tutaj należy treść art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. ), który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zacytowany przepis nie został właściwie zastosowany w postępowaniu przed organami administracji orzekającymi w sprawie, zatem zasadnie Sąd I instancji nakazał weryfikację zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co organy winny zrobić w pierwszej kolejności, gdyż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zwrócić przy tym należy uwagę, że ustawodawca wymaga w tym przypadku spełnienia warunku zgodności z planem. Powyższe jest równoznaczne tezie, że jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów ustawy i a contrario brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej. Zaakcentować bowiem trzeba, iż stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. komentarz do art. 80 ustawy [w:] K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko). Samo wskazanie przez organy przeznaczenia działek inwestora nie stanowi o pełnym rozważeniu spełnienia wymogu stwierdzenia zgodności z planem, zwłaszcza w świetle rozważań Sądu I instancji zawartych w zaskarżonym wyroku. Z uwagi na powyższe uznać należy, że także zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji nie jest uzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.