II OSK 1768/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1100/18 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 14 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1100/18 oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy B. z [...] maja 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji elektrycznej zasilania zalicznikowego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] i odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Jednocześnie w stosunku do S.K. oraz D. K. organ umorzył postępowanie odwoławcze. Sąd I instancji stwierdził, iż rację ma organ odwoławczy uznając, że planowana budowa instalacji elektrycznej zasilania zalicznikowego stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. W ocenie Sądu, argumentacja skargi odnosząca się do kwestionowania realizacji instalacji elektrycznej zasilania zalicznikowego stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycji celu publicznego jest chybiona. Przepis art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1991 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm., dalej ugn) rozpatrywany w związku z treścią art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej upzp), wśród celów publicznych w rozumieniu tej ustawy wprost wymienia budowę przewodów i urządzeń służących między innymi do przesyłania energii elektrycznej. Jak słusznie zauważył organ, budowa ww. instalacji elektrycznej służyć ma zasilaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, która nie może istnieć bez zasilania energetycznego. Skoro więc budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to również budowa urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej zasilającej ww. stację stanowi cel publiczny. Inwestycja analizowana w niniejszej sprawie jest bowiem tylko częścią większego przedsięwzięcia i która winna być postrzegana jako jej integralny element. Jest to bowiem zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Budowa takiej instalacji służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię: a) art. 50 ust. 2a w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej Pb), poprzez bezpodstawne uznanie, że wskazane przepisy mogą mieć zastosowanie, w sytuacji gdy wnioskowane zamierzenie stanowi niewymagającą pozwolenia na budowę instalację przyłącza, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 Pb; b) art. 6 pkt 1 i pkt 2 ugn w zw. z art. 3 pkt. 11 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm., dalej Pe), poprzez bezpodstawne uznanie, że wnioskowanie przez skarżącą o ustalenie warunków zabudowy dla instalacji elektrycznej można rozumieć jako wnioskowanie o realizację sieci energetycznej, która stanowiąc inwestycję celu publicznego, skutkuje nałożeniem obowiązku na skarżącą realizacji instalacji w drodze ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; c) art. 6 pkt 1 i pkt 2 ugn w zw. z art. 50 ust. 1 upzp poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej, w sytuacji gdy postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wyjątkiem w stosunku do ogólnej zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy; d) art. 29 ust. 1 pkt 20 Pb w zw. z art. 59 ust. 1 upzp poprzez uznanie, że realizacja inwestycji polegającej na budowie instalacji elektrycznej zasilania zalicznikowego nie może zostać zrealizowana w trybie ustalenia warunków zabudowy; 2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w związku z ww. przytoczonymi przepisami prawa materialnego poprzez niezastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu administracji budowlanej na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, mimo zaistnienia przesłanek do jej uchylenia. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. 4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż ze względów technicznych - brak stanowiska strony co do możliwości udziału w rozprawie zdalnej - nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. 4.3. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego stanowią w istocie polemikę z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego stanowiskiem, że za inwestycję celu publicznego uważa się całe zamierzenie wraz z konieczną infrastruktura towarzyszącą, które jest technicznie konieczne do realizacji danego celu publicznego. Jest rzeczą oczywistą, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Elementami takiej inwestycji stanowiącej realizację celu publicznego w zakresie łączności publicznej jest nie tylko budowa wieży antenowej i montaż anten nadawczo-odbiorczych, ale także lokalizacji kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowy przyłącza energetycznego –łączność tę zapewniających. Tylko inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego, ponieważ dopiero wtedy może służyć zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych (zob. wyroki NSA z: 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07, 24 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2422/15, 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 496/19). 4.4. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko tak Kolegium, jak i Sądu I instancji, że wnioskowana inwestycja stanowi infrastrukturę konieczną stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc jest inwestycją celu publicznego. W związku z tym w świetle art. 2 pkt 5 upzp, art. 59 ust. 1 upzp, art. 6 pkt 1 ugn dla tej inwestycji niedopuszczalne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Jest to okoliczność przesądzająca o prawidłowości stanowiska Sądu I instancji. Kluczowy dla sprawy zarzut naruszenia art. 6 pkt 1 i art. 50 ust. 1 upzp jest więc niezasadny. 4.5. Nietrafne są również zarzuty naruszenia przepisów, które nie miały w istocie zastosowania w niniejszej sprawie, tj. art. 6 pkt 2, art. 3 pkt 11 Pe oraz art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. a oraz pkt 20 Pb. Kluczowe dla sprawy jest bowiem to, że niedopuszczalne było uzyskanie dla wnioskowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś to czy inwestycja może zostać zrealizowana bez obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. 4.6. W związku z bezzasadnością zarzutów naruszenia prawa materialnego, nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa. 4.7. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. 4.8. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.