II OSK 1945/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1307/18 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody P. z dnia 5 października 2018 r. nr ... w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1307/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi E. K. na decyzję Wojewody P. z dnia 5 października 2018 r. nr ... w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty J. z dnia 1 sierpnia 2018 r. nr ..., znak: ... oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej E. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, tj. ze Sprawozdania z badań nr ... z pomiarów promieniowania elektromagnetycznego dla celów ochrony środowiska z dnia 5 kwietnia 2019 r. – na okoliczność rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej, zasięgów i natężenia rzeczywiście emitowanego promieniowania elektromagnetycznego, a w konsekwencji potwierdzenia poprawności danych przedstawionych w dokumentacji projektowej. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ administracji I i II instancji nie przeprowadziły we własnym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego odpowiednio szczegółowo i wnikliwie, a w szczególności jakoby nie dokonały weryfikacji: a. czy i w jakim zakresie tego rodzaju inwestycja obejmująca instalację wytwarzającą pole elektromagnetyczne przekracza dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883; dalej: rozporządzenie PEM), b. metod sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku wynikających z załącznika nr 2 do rozporządzenia PEM, c. czy projektowana inwestycja nie stanowi ani przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie na środowisko oddziaływać, oraz d. zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dotyczącym podstawowego przeznaczenia terenu (§ 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr ... Rady Miejskiej J. z dnia 1 grudnia 2003 r. [Dz.Urz. Woj. P. Nr ..., poz. ... z dnia 18 grudnia 2003 r.] z uwzględnieniem zmian wprowadzonych uchwałą ... Rady Miejskiej J. z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. dla obszaru "Dzielnica przemysłowo-składowa – osiedle B. [Dz.Urz. Woj. P. z dnia 8 czerwca 2017 r. poz. ...]; dalej: MPZP), maksymalnej wysokości zabudowy (§ 7 ust. 3 pkt 2 tiret 3 MPZP) oraz nakazu zharmonizowania formy zabudowy z zabudową sąsiednią (§ 7 ust. 3 pkt 3 MPZP), e. kolizyjności maksymalnej wysokości wieży telekomunikacyjnej że strefą lotów lądowiska funkcjonującego na działce nr 1282/10 i tym samym niezasadne przyjęcie, iż organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia albowiem doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody P., jak i poprzedzającego ją decyzji organu I instancji; II. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. – w związku z art. 80 k.p.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do oceny merytorycznej dokumentów zawierających analizę planowanego przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, jak i oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy żaden przepis nie zwalnia organu z obowiązku wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, w szczególności zaś opinia biegłego nie zastępuje oceny danego dowodu dokonywanej przez organ, a jednocześnie nie można a priori przesądzić, że organ nie dysponuje wiedzą merytoryczną w danym obszarze, zwłaszcza iż treść uzasadnienia decyzji organów obu instancji wskazywała, że dokonały one analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora i poczyniły one samodzielnie ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; naruszenie to miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia albowiem doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody P., jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; III. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej I instancji przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy, a nadto są – z przyczyn obiektywnych – niemożliwe do wykonania; IV. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wybiórcze przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy, a w szczególności nieprzedstawienie w nim ustaleń i dowodów przemawiających za oddaleniem skargi i nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska Skarżącej kasacyjnie i przedstawionych przez nią argumentów zawartych w piśmie z dnia 28 stycznia 2019 r., co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, albowiem wyjaśnienia zawarte w pominiętym piśmie przedstawiały w sposób logiczny i spójny kwestie istotne dla oceny okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy; V. naruszenie art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; VI. naruszenie normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji i kontrolnej, gdyż pomimo nienaruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wspomnianym wyroku uchylił ich decyzje i przekazał sprawę od ponownego rozpoznania; Na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: I. ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust, 4, ust. 5, ust. 6, ust. 7, ust. 8, ust. 9, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 22 i 23 oraz 26 i 27 załącznika nr 2 do rozporządzenia PEM przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż unormowania dotyczące metod badawczych oraz sposobu wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku mają zastosowanie do etapu poprzedzającego realizację inwestycji, podczas gdy z treści tychże przepisów wynika, iż odnoszą się one do sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w drodze pomiarów wykonywanych po uruchomieniu instalacji, tym samym ich wykonanie uzależnione jest od istnienia instalacji, a w rezultacie niewłaściwe uznanie, iż istnieją podstawy do zastosowania tego przepisu w sprawie. II. treści poz. nr 1 tabeli 1 załącznika 1 do rozporządzenia PEM przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla urządzeń pracujących w częstotliwości pola elektromagnetycznego o wartości 50 Hz znajdują zastosowanie do instalacji telekomunikacyjnych, których dotyczy przedmiotowe postępowanie, podczas gdy parametry te dotyczą częstotliwości w których pracują sieci elektroenergetyczne, a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż istnieją podstawy do zastosowania tego przepisu w sprawie; III. treści poz. nr 7 kolumn 1, 2 i 3 tabeli 2 załącznika 1 do rozporządzenia PEM przez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, iż analiza dotrzymania dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego w środowisku powinna uwzględniać ustalenia zarówno w zakresie zachowania wartości składowej elektrycznej, jak i gęstości mocy, podczas gdy zgodnie z objaśnieniem do w/w tabeli podane w kolumnach 2 i 3 tabeli wartości graniczne parametrów fizycznych charakteryzujących oddziaływanie pól elektromagnetycznych odpowiadają wartości gęstości mocy dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, tym samym parametr charakteryzujący oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko może być wyrażony w dwóch różnych jednostkach miary albo składową elektryczną wyrażaną w V/m albo – jak w niniejszej sprawie – gęstość mocy wyrażaną w W/m2, a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż istnieją podstawy do zastosowania tego przepisu w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, przy czym nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Należy również zaznaczyć, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Niezasadne okazały się wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., w których zakwestionowano stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do stwierdzonych uchybień proceduralnych w postępowaniu administracyjnym, skutkujących niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwą oceną organów obu instancji w zakresie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz ustaleniami planu miejscowego. Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki, kontrolując decyzje w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej (SBTK) wyodrębnił prawidłowo dwa zagadnienia: 1) kwalifikacji planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie art. 59 i art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.); 2) oceny, czy i w jakim zakresie przedmiotowa inwestycja obejmująca instalację wytwarzającą pole elektromagnetyczne (PEM) przekracza dopuszczalne poziomy PEM określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (dalej: rozporządzenie z 30 października 2003 r.) oraz odpowiada wymogom art. 121 ustawy z dnia 27kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia ze względu na poziom równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP), Sąd Wojewódzki stwierdził, że w dokumentacji złożonej przez inwestora (pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia"), jak też w analizie organów obu instancji, nie uwzględniono treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., zgodnie z którym badanie poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) powinno obejmować całą instalację złożoną z wielu anten, aby móc jednoznacznie stwierdzić, czy anteny wchodzące w skład instalacji po zsumowaniu ich parametrów osiągają progi określone w § 3 ust. 1 pkt 8 wym. rozporządzenia. Sąd Wojewódzki, wskazując na potrzebę zastosowania przy kwalifikacji SBTK przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., kierował się ukształtowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, szeroko przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, negując tym samym odmienny pogląd zaprezentowany w decyzji organu pierwszej instancji. W rezultacie Sąd Wojewódzki zaznaczył, że niezbędne było określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale uwzględnienie kumulacji oddziaływań wszystkich anten w ramach danej inwestycji. Dostrzegając braki w ustaleniach faktycznych i analizie prawnej, Sąd Wojewódzki stwierdził, że ustalenia i wnioski organów w zakresie parametrów równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności okazały się niewystarczające i przedwczesne dla określenia, czy planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.). Zaznaczyć należy, że wskazany przez Sąd Wojewódzki zakres okoliczności wymagających ustalenia wynikał z przyjętej wykładni przepisów § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Skoro w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów dotyczących wymienionych przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., to tym samym nieskuteczne było podważanie wnioskowania Sąd Wojewódzkiego co do niewłaściwej weryfikacji dokumentacji zebranej w sprawie pod kątem kwalifikacji przedsięwzięcia i ustalenia wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W rezultacie na akceptację zasługiwały również wytyczne Sądu Wojewódzkiego co do okoliczności podlegających wyjaśnieniu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Szczegółowa argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej w celu podważenia wytycznych Sądu Wojewódzkiego nie mogła być rozpatrywana w oderwaniu od wymienionych regulacji rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., których nie objęto zarzutami skargi kasacyjnej. Wobec powyższego za nieskuteczne należało uznać zarzuty zawarte w punktach Ic) i III petitum skargi kasacyjnej. Nietrafne okazały się również zarzuty z punktów Ia), b) i III petitum skargi kasacyjnej, odnoszące się do oceny przedmiotowej inwestycji pod względem dotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki dokonał wykładni art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, wyjaśniając jak należy rozumieć pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" na gruncie przepisów rozporządzenia z 30 października 2003 r., mających zastosowanie w sprawie. Wywodu prawnego Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie nie podważono w skardze kasacyjnej. Stosownie do przyjętej interpretacji art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska Sąd Wojewódzki stwierdził zasadnie, że wnioski organów, iż miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, nie zostały poprzedzone rzetelną weryfikacją dokumentacji projektowej, w szczególności nie wskazano sposobu i wyników wyznaczania miejsc dostępnych dla ludności. Szczegółowe uwagi Sądu co do konkretnych miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w zasięgu głównych wiązek promieniowania anten SBTK, stanowią potwierdzenie, że organy obu instancji nie zbadały wnikliwie ustaleń i wniosków przedstawionych w Analizie środowiskowej. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił trafne uwagi co do braków tego dokumentu z konkluzją, że z ustaleń w niej zawartych nie wynika, iż w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz dla miejsc dostępnych dla ludności nie została przekroczona dopuszczalna wartość gęstości mocy wynosząca 0,1 W/m2 (poz. 7 tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia z 30 października 2003 r.). Odnosząc się do treści skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zawarta w niej argumentacja, mająca wykazać prawidłowość wniosków zawartych w Analizie środowiskowej, nie mogła zastąpić oceny organów obu instancji, które powinny samodzielnie na podstawie całego materiału dowodowego sprawdzić ustalenia dotyczące oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji bazowej. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby wymagana weryfikacja była przeprowadzona, zwłaszcza że ustalenia z Analizy środowiska odniesione zostały błędnie do rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., zamiast do rozporządzenia z 30 października 2003 r. Podobnie organ odwoławczy ograniczył swój wywód w uzasadnieniu decyzji do powtórzenia wniosków Analizy środowiskowej, bez oceny merytorycznej w zakresie przyjętych ustaleń faktycznych i prawnych. Z tych względów zasadnie Sąd Wojewódzki stwierdził, że w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji zabrakło ustaleń oraz rozważań w zakresie: (1) opisu, wyjaśnienia oraz uzasadnienia wyboru oraz sposobu zastosowania metod badawczych sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku; (2) wyjaśnienia zasad wyboru punktów pomiarowych w płaszczyznach poziomych i pionowych oraz wykazania zgodności dokonanego wyboru, - zgodnie z treścią załącznika nr 2 do rozporządzenia z 30 października 2003 r.; (3) jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy wyniki pomiarów zostały wykonane z uwzględnieniem wymogów m.in. z ust. 7, ust. 8, ust. 9, ust. 12 załącznika nr 2 do wym. rozporządzenia; (4) odniesienia się do treści ust. 22 i 23 oraz 26 i 27 załącznika nr 2 do wym. rozporządzenia, które mogą mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości sprawdzenia zachowania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych; (5) obliczeń obrazujących możliwe warianty emisji pola elektromagnetycznego z uwzględnieniem możliwości kumulacji pól emitowanych przez poszczególne anteny wchodzące w skład instalacji; (6) zachowania wartości granicznej składowej elektrycznej (7 V/m) charakteryzującej oddziaływanie na środowisko pola elektromagnetycznego, którego zakres częstotliwości został wyznaczony w granicach od 300 MHz do 300 GHz, stosownie do poz. tabeli nr 2 załącznika nr 1 wym. rozporządzenia; (7) powiązania składowej elektrycznej charakteryzującej oddziaływanie na środowisko pola elektromagnetycznego, którego zakres częstotliwości został wyznaczony w granicach od 300 MHz do 300 GHz z zasięgiem występowania tzw. miejsc dostępnych dla ludności (§ 2 pkt 2 w zw. z § 1 pkt 1 lit. b) oraz treść kolumn 2 i 3 tabeli 2 załącznika nr 1 wym. rozporządzenia); Skarżąca Spółka kwestionując powyższe wskazania Sądu Wojewódzkiego nietrafnie postawiła zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów prawa materialnego, tj. ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 6, ust. 7, ust. 8, ust. 9, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 22 i ust. 23 oraz ust. 26 i ust. 27 załącznika nr 2 rozporządzenia z 30 października 2003 r. (zarzut nr I), a ponadto treści poz. 7 kolumn 1, 2 i 3 tabeli nr 2 załącznika nr 1 do wym. rozporządzenia (zarzut nr III). Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd Wojewódzki w swoich rozważaniach miał zasadniczo na uwadze odnoszące się do przedmiotowej stacji bazowej parametry fizyczne i zakresy częstotliwości ujęte w tabeli 2 Załącznika Nr. 1, z wyjątkiem uwagi zawartej w punkcie 9) wytycznych, w którym nawiązał do tabeli 1, bez wyjaśnienia podstawy jej zastosowania, co było wadliwe, aczkolwiek nie miało wpływu na wynik sprawy (zarzut z punktu II drugiej podstawy kasacyjnej). Odnosząc się zatem do zarzutów z punktów I i III należy stwierdzić, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej unormowania dotyczące metod badawczych oraz sposobu wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku zawarte w rozporządzeniu z 30 października 2003 r., odnoszące się do sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w drodze pomiarów wykonywanych po uruchomieniu instalacji, mogą mieć odpowiednie zastosowanie do etapu poprzedzającego realizację inwestycji. Po pierwsze, zawężenie stosowania regulacji załącznika nr 2 wym. rozporządzenia tylko do instalacji po ich uruchomieniu, bądź w razie zmiany warunków pracy instalacji, nie znajduje uzasadnienia w treści art. 122 ustawy Prawo ochrony środowiska, stanowiącego delegację do określenia, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (ust. 1). W ust. 2 art. 122 określono, że w rozporządzeniu zostaną ustalone sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez wskazanie metod: 1) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola elektromagnetyczne, o których mowa w ust. 1, z różnych zakresów częstotliwości, 2) wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 1. Z kolei według ust. 3 art. 122, sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną przez wskazanie metod: 1) wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2; 2) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola elektromagnetyczne o częstotliwości z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2. Z treści przytoczonego przepisu należy wywieść, że jeżeli inwestycja na etapie projektowania podlega sprawdzeniu w zakresie dotrzymania poziomów pól elektromagnetycznych, określonych w rozporządzeniu na podstawie art. 122 ust. 2, to odbywa się to przy posiłkowym wykorzystaniu metod określonych na podstawie art. 122 ust. 3 Prawa ochrony środowiska. Treści rozporządzenia z 30 października 2003 r., wydanego na podstawie art. 122 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie powinno się interpretować bez uwzględnienia art. 121 pkt 1 tej ustawy stanowiącego, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska przez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach. Niewątpliwie ustanowiony w art. 121 Prawa ochrony środowiska wymóg nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku musi być uwzględniony na etapie projektowania instalacji, tak aby zastosowane rozwiązania techniczne gwarantowały ochronę miejsc dostępnych dla ludności oraz terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, według standardów określonych w rozporządzeniu z 30 października 2003 r. Jak bowiem wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: – spełnienie wymagań podstawowych dotyczących m.in. odpowiednich warunków ochrony środowiska (pkt 1a), – warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu m.in. w zakresie odpowiedniego usytuowania na działce (pkt 8) oraz poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9). Ponadto trzeba też wskazać na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, które stosuje się przy projektowaniu i budowie telekomunikacyjnych obiektów budowlanych (§ 2). Zgodnie z § 9 wym. rozporządzenia, przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności m.in. ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. Spełnienie wymogów wynikających z przytoczonych przepisów w zakresie projektowania i sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej musi być wykazane przez inwestora w dokumentacji projektowej, tak aby organ architektoniczno-budowlany mógł zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Aby właściwy organ mógł sprawdzić, czy obiekt (SBTK) zaprojektowany został w sposób zapewniający dotrzymanie standardów emisyjnych musi dysponować odpowiednią dokumentacją przedstawiającą prognozowane poziomy pól elektromagnetycznych występujących w otoczeniu danej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz dane dotyczące miejsc dostępnych dla ludności. Dokumentacja z informacjami w tym zakresie jest też niezbędna dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego), jak też stron postępowania (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). W tym kontekście trzeba więc zwrócić uwagę na art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiący, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W przypadku obiektu radiokomunikacyjnego (SBTK) istotne znaczenie ma projekt zagospodarowania działki, który stosownie do przepisów rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (§ 7 ust. 1, § 8 ust. 3 pkt 2), powinien uwzględniać w szczególności właściwości danego obiektu, w tym zakres oddziaływania na otoczenie i określać w części rysunkowej m.in. rodzaj i zasięg uciążliwości, bądź zasięg obszaru ograniczonego użytkowania. W przypadku obiektu obejmującego wieżę telekomunikacyjną ze stacją bazowa telefonii komórkowej, projekt zagospodarowania terenu podlega na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego sprawdzeniu co do zgodności z § 9 rozporządzenia z 26 października 2005 r., ustanawiającym wymóg, aby przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten kierować się m.in. względami dotyczącymi ochrony przed polem elektromagnetycznym. Powyższe uwarunkowania pozwalają przyjąć, że sprawdzanie przez organ architektoniczno-budowlany zgodności przedmiotowej inwestycji z normami ochrony środowiska powinno być dokonane w oparciu o dokumentację projektową zawierającą obliczenia prognozowanych rozkładów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej. Nie ma zatem przeszkód, aby na tym etapie, przy zastosowaniu metody obliczeniowej, uwzględnić szczegółowe reguły i sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, określone w załączniku nr 2 rozporządzenia z 30 października 2003 r. Dlatego należało zaakceptować wskazania Sądu Wojewódzkiego, które ukierunkowały prawidłowo czynności wyjaśniające przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Nie powinno budzić wątpliwości, że określone w załączniku reguły pomiarów wykonywanych po uruchomieniu instalacji, mogą znaleźć adekwatne zastosowanie przy metodzie obliczeniowej na etapie projektowania obiektu. Rzeczą inwestora jest przedstawienie w dokumentacji projektowej takiej analizy promieniowania elektromagnetycznego generowanego przez stację bazową telefonii komórkowej, aby możliwa była jednoznaczna ocena co do jej oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi w miejscach wyznaczonych zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dlatego prawidłowo Sąd Wojewódzki stwierdził potrzebę przeprowadzenia ponownej weryfikacji projektu budowlanego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Oceny tej nie mogła podważyć okoliczność wskazana w skardze kasacyjnej, że Analiza środowiskowa zawarta w dokumentacji projektowej wykonana została zgodnie z polską normą PN-EN 62311.2010 oraz dokumentem Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska pn. Ochrona środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Informator dla administracji samorządowej, Stefan Różycki, Warszawa 2011. Wskazać bowiem należy, że zasadniczą przyczyną uchylenia przez Sąd kontrolowanych decyzji było właśnie to, że organy obu instancji przedmiotowej Analizy środowiskowej nie sprawdziły prawidłowo pod kątem przyjętych w niej ustaleń faktycznych i zastosowanych prawnych kryteriów wyznaczenia obszaru obejmującego pola elektromagnetyczne generowane przez anteny stacji bazowej. Ponadto warto dodać, że w powołanym wyżej informatorze GDOŚ wyjaśniono, że poziomy pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych są zależne od parametrów technicznych tych instalacji: mocy wypromieniowywanej przez anteny instalacji, charakterystyk promieniowania anten, usytuowania anten i m.in. kąta pochylenia anten. Poziomy pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności, w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych są zależne od parametrów podanych powyżej oraz również od odległości tych miejsc od środków elektrycznych anten (s. 50). Podano również, że rozkłady pól elektromagnetycznych w otoczeniach stacji bazowych są zależne od zastosowanych konfiguracji anten rozsiewczych, inaczej – sektorowych, przy czym wskazano na wykorzystywanie dwu- i trzyzakresowych anten typu "crosspolar", ze "skrzyżowanymi" płaszczyznami polaryzacji emitowanych fal. Stwierdzono również, że rozkłady natężeń pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowych można wyznaczyć zarówno metodami pomiarowymi jak i obliczeniowymi (s. 54). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacje zawarte w powołanej publikacji potwierdzają stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku, co do potrzeby dokonania przez organ odpowiednio szczegółowych i wnikliwie uzasadnionych ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie odniesienia dokumentacji projektowej przede wszystkim do treści art. 121 Prawa ochrony środowiska oraz wskazanych przepisów rozporządzenia z 30 października 2003 r. W kontekście przytoczonych wyżej parametrów technicznych stacji bazowej, determinujących poziomy wytwarzanych pól elektromagnetycznych, akceptacji podlegały wskazania Sądu Wojewódzkiego co do obowiązku uwzględnienia przy prognozowaniu emisji PEM m.in. maksymalnych kątów pochylenia anten. Dla porządku trzeba stwierdzić, że nie ma racji strona skarżąca, podnosząc w skardze kasacyjnej, że wytyczne Sądu wychodzą poza przedmiotowy zakres sprawy, gdyż organ przy rozpoznawaniu wniosku jest związany informacjami inwestora co do poszczególnych parametrów ustawienia anten (azymut, tilty). Jako wiążące należy bowiem traktować zawarte we wniosku dane dotyczące m.in. wysokości wieży, ilości anten, typu anten, nadajników oraz innych urządzeń stacji bazowej. Natomiast przy obliczeniach prognozowanych poziomów pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej uwzględnione muszą być nie tylko parametry techniczne deklarowane przez inwestora, ale także maksymalne moce osiągane przy zastosowaniu różnych konfiguracji anten, zwłaszcza tych najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko. Tylko takie podejście czyni zadość wymogom ustanowionej w art. 6 Prawa ochrony środowiska zasady zapobiegania i przezorności, zgodnie z którą podmioty korzystające ze środowiska, jak też organ administracji zobowiązane się do przewidzenia wszystkich negatywnych następstw korzystania ze środowiska oraz zastosowania takich rozwiązań, które będą im zapobiegały. Należy zauważyć, że wytyczne Sądu w tej kwestii mają oparcie również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na gruncie różnych spraw dotyczących inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej wskazuje się, że przy ustalaniu oddziaływania elektromagnetycznego SBTK należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie od minimalnego do maksymalnego. Ukształtowane jest stanowisko, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności wymaga uwzględnienia: maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyroki NSa z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; z 11 lipca 2018 r., II OSK 907/18). Wobec powyższego chybiony okazał się zarzut dotyczący powyższych kwestii, zawarty w pkt III pierwszej podstawy kasacyjnej. Niezasadnie zakwestionowano ponadto w skardze kasacyjnej wskazania Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do możliwości dopuszczenia w sprawie dowodu z opinii biegłego (pkt II pierwszej podstawy kasacyjnej). Wbrew sformułowanemu zarzutowi, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stwierdził, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do oceny merytorycznej dokumentów zawierających analizę przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, jak i oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wręcz przeciwnie, Sąd Wojewódzki uznając kompetencje i obowiązki wynikające z przepisów Prawa budowlanego, jak też przepisów postępowania, wskazał na niezachowanie przez organy obu instancji wymogów wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego wszechstronnej oceny celem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla kwalifikacji przedmiotowej stacji bazowej oraz ustalenia oddziaływania na środowisko. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki trafnie zaznaczył, że przedstawione przez inwestora dokumenty pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "Analiza środowiskowa" mają charakter dokumentów prywatnych, podlegających swobodnej ocenie organów, której granice wyznacza art. 80 k.p.a., przy czym słusznie zastrzegł, że w razie istotnych wątpliwości organów lub merytorycznych zarzutów stron lub uczestników postępowania, zachodzi konieczność ich weryfikacji przy wykorzystaniu innych środków dowodowych, w tym dowodu z opinii biegłego. Zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, że wyłączenie możliwości przeprowadzenia takiego dowodu stanowiłoby niczym nieuzasadnione ograniczenie zastosowania w niniejszej sprawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, że w tego typu sprawach podjęcie rozstrzygnięcia przez organ administracji wymaga wyjaśnienia złożonych zagadnień oddziaływania instalacji telekomunikacyjnych na środowisko, co w konkretnych okolicznościach faktycznych może skutkować potrzebą powołania dowodu z opinii biegłego. Ważne jest aby osoba z wiedzą specjalistyczną i odpowiednimi uprawnieniami wypowiedziała się w zakresie prognozowanego oddziaływania na środowisko poszczególnych anten, jak i całej instalacji, określając jaki rzeczywiście będzie przestrzenny rozkład pól elektromagnetycznych emitowanych ze stacji względem miejsc dostępnych dla ludności. Przydatność tego dowodu w sprawach prowadzonych w przedmiocie SBTK wynika z praktyki orzeczniczej (por. wyrok I instancja – WSA z 6 grudnia 2016 r., II SA/Kr 1026/16, II instancja wyrok NSA z 27 lutego 2019 r., II OSK 945/17). Warto dodać, że w wymienionej sprawie na podstawie dowodu z opinii biegłego ustalono m.in. charakterystykę panelowej anteny sektorowej, będącej zespołem nadajników, których konfiguracja ma znaczenie dla kwalifikacji przedsięwzięcia i wymaga badania sumarycznego rozkładu występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy 0,1 W/m2 i przekraczającej tę wielkość. Zaznaczyć również trzeba, że potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w postępowaniu przed organami architektoniczno-budowlanymi może wystąpić zwłaszcza w sytuacji, gdy konkretna stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i organ w sprawie pozwolenia na budowę musi samodzielnie ocenić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący oceny Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt Id) pierwszej podstawy kasacyjnej). Sąd Wojewódzki, biorąc pod uwagę treść § 7 ust. 3 pkt 2 tiret 3 i pkt 3, § 7 ust. 2 i 3 w zw. z § 3 pkt 6 planu miejscowego oraz § 2 ust. 1 oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r., stwierdził braki w uzasadnieniu decyzji w zakresie analizy prawnej wskazanych ustaleń planu miejscowego w nawiązaniu do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Skoro w podstawie skargi kasacyjnej nie zawarto zarzutu dotyczącego wymienionych przepisów prawa materialnego, to w rezultacie nieskuteczne było podnoszenie zarzutu w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym nie podlegała weryfikacji szeroka argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w zakresie odnoszącym się do wykładni poszczególnych postanowień planu miejscowego w związku z art. 46 "ustawy szerokopasmowej", który również nie został powołany w podstawach kasacyjnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu z punktu Ie) petitum skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, uprawniona była konstatacja Sądu Wojewódzkiego co do potrzeby ponownego rozważenia zagadnienia kolizyjności maksymalnej wysokości wieży telekomunikacyjnej ze strefą lotów lądowiska, w kontekście obowiązujących uwarunkowań przestrzennych (art. 93-94 ustawy Prawo lotnicze), zwłaszcza przy uwzględnieniu pisma z 6 grudnia 2017 r. Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP dotyczącego lokalizacji wieży (k. 51 dokumentacji projektowej). Z tych wszystkich względów akceptacji podlegały wskazania Sądu Wojewódzkiego co do zakresu okoliczności, które powinny być wyjaśnione przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organy administracji. Dodać trzeba, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie mogło być weryfikowane przez pryzmat załączonego do skargi kasacyjnej sprawozdania z badań w zakresie pomiarów promieniowania elektromagnetycznego przedmiotowej stacji (kontroli następczej), wykonanych 5 kwietnia 2019 r. Dlatego złożony wniosek dowodowy dotyczący tego dokumentu nie mógł być uwzględniony. Jako nietrafny należało uznać także zarzut dotyczący art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt IV pierwszej podstawy kasacyjnej). Sąd Wojewódzki zgodnie z wymogami wymienionego przepisu przedstawił w sposób zwięzły stan sprawy oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z opisu dokumentacji składanej w toku całego postępowania wynika stanowisko inwestora. Sąd Wojewódzki odniósł się też do pisma z 28 stycznia 2019 r., złożonego na etapie postępowania sądowego w sposób wystarczający. Jeżeli Sąd Wojewódzki stwierdził uchybienia proceduralne wymagające uchylenia kontrolowanych decyzji, to oznacza, że wyjaśnienia inwestora dotyczące oddziaływania przedmiotowej stacji na środowisko z perspektywy prawnej, jak i technicznej, muszą być zweryfikowane przez organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z kolei twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że Sąd Wojewódzki powinien dopuścić dowód z opinii biegłego, nie ma oparcia w przepisach postępowania, gdyż zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a. możliwe jest wyłącznie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów. Podkreślić również trzeba, że Sąd Wojewódzki oceniał wydane w sprawie decyzje na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, uwzględniając ustalenia dokonane przez organy obu instancji. Natomiast argumentacja uczestnika przedstawiona w postępowaniu sądowym nie mogła zastąpić oceny, którą powinny dokonać organy orzekające w sprawie. Nieskutecznie ponadto postawiono w skardze zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. (pkt IV i V pierwszej podstawy kasacyjnej), gdyż zastosowanie tego przepisu przez Sąd Wojewódzki, jako podstawy rozstrzygnięcia było efektem dostrzeżonych wadliwości badanych decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym, regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 4 grudnia 2018 r., I OSK 3518/18; z 27 kwietnia 2010 r., I OSK 87/10; z 21 listopada 2018 r., II OSK 2862/16; z 11 kwietnia 2019 r., I GSK 2935/18). Sąd Wojewódzki nie naruszył wskazanych w zarzucie kasacyjnym przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., bowiem zgodnie z wymienionymi przepisami rozpoznał skargę na decyzję, stosując w sposób właściwy kryteria kontroli i środki określone w obu ustawach. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.