II SA/Rz 1307/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. K. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi E. K. (skarżąca) jest decyzja Wojewody [...] (organ odwoławczy) z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (organ I instancji) z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco: Decyzją Nr [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2018 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla "D." S. A. z siedzibą w [...] (inwestor) pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...]. Po rozpoznaniu odwołań E. K., W. S., K. S., Ł. G., A. J. i M. K. od powyższej decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania. Decyzją Nr [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( u.p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) -zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...], składającą się z fundamentu pod 3 szafy, fundamentu pod 4 szafy, instalacji elektrycznej zewnętrznej od złącza kablowego ZK-1+1P do rozdzielnicy RTE i rozdzielnicy RTZ oraz rury DVR-50, zlokalizowanej w J. na działce nr ewid. 1492/1 (obręb-[...]), według projektu budowlanego opracowanego przez mgr inż. G. K. uprawnionego do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nr uprawnień [...], wydanych przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem [...], z zachowaniem następujących warunków: 1) inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności - art. 36 ust.1 pkt 1- 4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 u.p.b., 2) inwestor jest obowiązany ustanowić inspektora nadzoru inwestorskiego posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno- budowlanej bez ograniczeń (§ 2 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego), 3) przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego inwestor jest obowiązany uzyskać od organu nadzoru budowlanego decyzję o pozwoleniu na użytkowanie - art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. h) u.p.b. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że ponownie rozpatrując sprawę uwzględnił zastrzeżenia organu odwoławczego i ustalił spadkobierców po zmarłej stronie postępowania. Następnie organ i instancji wyjaśnił, że inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...], składającą się z fundamentu pod 3 szafy, fundamentu pod 4 szafy, instalacji elektrycznej zewnętrznej od złącza kablowego ZK-1+1P do rozdzielnicy RTE i rozdzielnicy RTZ oraz rury DVR-50, spełniając wymogi art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1 u.p.b. W ocenie organu I instancji załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] dla Obszaru "[...]" (MPZP), uchwalonym przez Radę Miejską [...] Uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., opublikowaną w Dz. U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (ze zmianami) oraz wymogami ochrony środowiska. Przedsięwzięcie nie zostało zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.). Projekt zagospodarowania działki spełnia przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Projekt budowlany jest kompletny, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, należące do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant złożył oświadczenie o zgodności projektu budowlanego z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ I instancji wskazał, że projektowana stacja bazowa została zlokalizowana na terenie objętym MPZP w obszarze oznaczonym symbolem UC 4 – teren o podstawowym przeznaczeniu dla funkcji usług komercyjnych z dopuszczeniem obiektów z pomieszczeniami na pobyt ludzi pod warunkiem, że nie będzie to kolidowało z podstawową funkcja terenu. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych - jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze , leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (...)". W ocenie organu I instancji, przedstawiona inwestycja zlokalizowana jest w terenie przeznaczonym w MPZP pod cele zabudowy usługowej. Obowiązujący plan przestrzenny nie wprowadza zakazów i ograniczeń, co do lokalizacji takich obiektów, w tym ograniczeń wysokościowych. Wobec tego projekt budowlany zgodny jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( art. 35 ust.1 pkt 1 u.p.b.). Organ I instancji wyjaśnił, że przed wydaniem pozwolenia na budowę dokonał oceny pod kątem kwalifikacji przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Z analizy dokumentów przedstawionych przez inwestora, w szczególności z załączonego projektu budowlanego wynika, że inwestor planuje budowę stacji bazowej składającej się z wieży telekomunikacyjnej o konstrukcji stalowej, wysokości 49,00 m z zawieszonymi na wysokości 41,0 m dwiema antenami sektorowymi A1.1, A1.2, skierowanymi na azymut 20°, tilt 0° i 8° , dwiema antenami sektorowymi A2.1, A2.2 skierowanymi na azymut 160°, tilt 0° i 8°, dwiema antenami sektorowymi A3.1, A3.2 skierowanymi na azymut 280°, tilt 0° i 9°, dwiema antenami łączności radiowej oraz urządzeniami niezbędnymi do funkcjonowania obiektu. Z załączonej do projektu budowlanego kwalifikacji przedsięwzięcia jednoznacznie wynika, na podstawie obliczeń, wykonanych rysunków i analizy do której przyjęto antenę o największej mocy dla poszczególnych azymutów, że miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Przy azymucie 20°, tilt 0° w odległości 200 m od centrum anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo 3222,2 W, minimalna odległość pionowa osi głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych dla ludzi wynosi 40,0 m, odpowiednio przy tilcie 8° - 12,20 m. Przy azymucie 160°, tilt 0° w odległości 200 m od centrum anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo 3222,2 W, odległość miejsc dostępnych dla ludzi wynosi 41,0 m, przy tilcie 8° odpowiednio 13,20 m. Przy azymucie 280°, tilt 0° w odległości 200 m od centrum anteny o równoważnej mocy izotropowo 3222,2 W, odległość miejsc dostępnych dla ludzi wynosi 42,0 m, przy tilcie 9° odpowiednio 10,70 m. Wiązki osi głównych promieniowania anten sektorowych ustawionych na azymut 20° i 280° zostały ukierunkowane na teren objęty obowiązującym MPZP, oznaczony symbolem M3/U, M4/U - tereny przeznaczone dla funkcji mieszkaniowej i usług komercyjnych. Przy czym zgodnie z zapisem § 5 ust. 2 pkt 4 MPZP, maksymalna wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych nie może być wyższa niż 2,5 kondygnacji, a dla budynków usługowych z płaskim dachem - 7 m. Organ I instancji wyjaśnił, że wysokość 2,5 kondygnacji oznacza wysokość około od 9 do 11 m oraz, że przy azymucie 280° oś wiązki promieniowania na końcowym odcinku, na odległości około 100 m przebiega pomiędzy wyznaczoną w planie nieprzekraczalną linią od wód otwartych a potokiem W., skutkującym zakazem zabudowy na tym terenie. Dalej organ I instancji wskazał, że wiązka osi głównej promieniowania anten sektorowych ustawionych na azymut 160° została ukierunkowana na teren objęty obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] dla Obszaru "[...] (ze zmianami), oznaczony symbolem PS – strefa przemysłowo składowa - teren produkcji, usług i zaplecza technicznego. Ustala się zakaz wprowadzenia obiektów wysokościowych, wykraczający poza ogólny gabaryt istniejącej zabudowy (§ 5 ust. 7 miejscowego planu). Teren ten jest zabudowany budynkami jedno i dwukondygnacyjnymi o wysokości nie przekraczającej 10 m. Organ I instancji stwierdził, że miejsca dostępne dla ludności we wszystkich azymutach, w odległości 200 m od środka projektowanej anteny sektorowej znajdują się poniżej wiązki promieniowania elektromagnetycznego. Wobec powyższego wnioskowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ I instancji zaznaczył, że zgodnie z najbardziej aktualnym orzecznictwem np. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 188/18 (LEX nr 2459898), wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/15 (LEX nr 2406832), wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 101/17 (LEX nr 2325168) - § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie ma zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, gdyż w tym przypadku, co wynika z literalnej treści przepisu, uwzględnia się równoważną moc promieniowania izotropowo pojedynczej anteny. Dalej organ I instancji wskazał, że z analizy środowiskowej stanowiącej część składową projektu budowlanego wynika, że zasięg obszaru o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczającej dopuszczalny poziom dla środowiska >0,1 [W/m2] został wyznaczony sumarycznie dla azymutu 20° i tilcie 0° w płaszczyźnie poziomej na długości 91,9m i płaszczyźnie pionowej wysokości minimalnej 36,90 m, dla azymutu 160° i tilcie 0° na długości 91,9 m i wysokości min. 32,50 m, dla azymutu 280° i tilcie 0° na długości 91,90 m i wysokości min. 37,20 m. Odpowiednio dla azymutu 20° i tilcie 8° w płaszczyźnie poziomej na długości 91,30 m i płaszczyźnie pionowej na wysokości min. 26,10 m, dla azymutu 160° i tilcie 8° na długości 91,30 m i wysokości min. 26,10 m, dla azymutu 280° i tilcie 9° na długości 90,90 m i wysokości min. 25,4 m. W ocenie organu I instancji powyższe wyjaśnienia wykazują, że miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., oraz poza zasięgiem pola elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 [W/m2]. Organ I instancji stwierdził, że analiza środowiskowa wykazała, iż budowa stacji bazowej nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska i nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na zdrowie ludzi. Pole elektromagnetyczne o gęstości mocy > 0,1 W/m2, również z uwzględnieniem kumulacji i oddziaływań anten na danym azymucie nie występuje w "obszarze dostępnym dla ludności". Reasumując organ I instancji uznał, że obszar obejmujący pola elektromagnetyczne o wartościach granicznych dla anten nadawczych stacji wystąpi wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, obszar o przekroczonym poziomie promieniowania niejonizującego nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi, budowa stacji nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego - nie występują czynniki fizyczne mające wpływ na zanieczyszczenie środowiska. Miejsca dostępne dla ludności występują poza obszarem o przekroczonym poziomie promieniowania niejonizującego, który występuje w przestrzeni na znacznej wysokości (co najmniej 23,20 m), przez co uniemożliwiają kontakt fizyczny ludzi z tym obszarem. Lokalizacja stacji bazowej nie będzie kolidować również z planowaną zabudową na warunkach określonych w obowiązujących na tym terenie w MPZP. Organ I instancji powtórzył, że istniejąca zabudowa jak i dopuszczona przez MPZP na terenie oddziaływania stacji nie jest i nie może być wyższa niż 11 m, wobec tego obszar dostępny dla ludności "sięga nie wyżej niż 13,0 m od terenu". Zdaniem organu I instancji inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 u.p.b., projekt budowlany spełnia wymogi art. 35 ust. 1 u.p.b., zachowane są również "uzasadnione interesy osób trzecich" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., gdyż w projekcie zachowano przepisy techniczno-budowlane ( art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.b.), dlatego też należało zgodnie z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4 i art. 36 u.p.b. oraz art. 104 k.p.a. orzec jak w sentencji. Organ I instancji podkreślił, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, a po spełnieniu przez inwestora wymogów przepisów organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę ( art. 35 ust. 4 u.p.b.). Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli W. S., K. S., Ł. G., A. J. i E. K. Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucili naruszenie: 1) art. 271 § 1 kodeksu karnego poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzji, jakoby to organ orzekał na podstawie najbardziej aktualnego orzecznictwa, co miało wywołać u stron poczucie, iż stoi on na straży praworządności; 2) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. poprzez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich bez ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodatkowo w decyzji nie podano czy realizacja zamierzeń inwestycyjnych poza terenem inwestycji będzie ograniczona do konkretnej wysokości albowiem pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, czyli uciążliwości będą występować poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny; 3) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie podanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania, albowiem organ powinien podać, dlaczego kwalifikował pojedyncze elementy przedsięwzięcia, jak ustalił, a szczególnie na podstawie jakich danych maksymalne tilty anten, oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP; 4) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 lit. g rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości. Ponadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Dodatkowo z decyzji nie wynika ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych i tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten mając na uwadze całość przedsięwzięcia. 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wiążący bezpośrednio z aktu najwyższego może być ograniczonym ustawą w sytuacji, w której prawo nie dopuszcza takiej ingerencji. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydaniu pozwolenia na budowę jest wyznaczony przepisami art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z treści art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika natomiast, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 3). Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy organu I instancji wynika, iż planowana do realizacji inwestycja zlokalizowana została na terenie oznaczonym w MPZP symbolem UC-4 - teren o podstawowym przeznaczeniu dla funkcji usług komercyjnych z dopuszczeniem obiektów z pomieszczeniami na pobyt ludzi pod warunkiem, że nie będzie to kolidowało z podstawową funkcją terenu. Ustalenia przedmiotowego MPZP nie wprowadzają zakazów, ograniczeń odnoszących się do lokalizowania przedmiotowej inwestycji. Z dołączonego do projektu budowlanego kwalifikacji przedsięwzięcia (strona 147 projektu budowlanego), w którym przedstawiono obliczenia i rysunki, wynika iż miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Zgodnie z ww. rozporządzeniem stwierdzono, że rozpatrywane przedsięwzięcie na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymaga się sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy stwierdził też, iż przedsięwzięcie i zasięg oddziaływania nie jest objęty programem Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na spójność i funkcjonowanie sieci natura 2000 oraz innych obszarów chronionych. Nie naruszy też stanu siedlisk gatunkowych i ostoi przyrody, nie będzie istotnie oddziaływać na elementy przyrody nieożywionej i ożywionej. Podsumowując, organ stwierdził, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozpatrywanego przedsięwzięcia nie jest wymagane. Z dołączonych rysunków do ww. opracowania (kwalifikacji przedsięwzięcia) przedstawiających widok osi głównych promieniowania wiązek anten sektorowych w rzucie poziomym (strona 148 projektu budowlanego) oraz widok osi pionowych stacji wraz z naniesionymi osiami głównymi promieniowania wiązek anten sektorowych (strona 149 projektu budowlanego) wynika, że miejsca dostępne dla ludzi we wszystkich azymutach w odległości 200 m od środka anten sektorowych znajdują się poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że z analizy środowiskowej (strony od 150 do 165 projektu budowlanego) wynika, że zasięg obszaru o gęstości mocy przekraczającej dopuszczalny poziom dla środowiska >0,1 W/m2 został wyznaczony sumarycznie dla azymutu 20° i tilcie 0° (od strony wschodniej) na długości 91,9 m w płaszczyźnie pionowej na wysokości min. około 36,90 m; dla azymutu 160° i tilcie 0° (od strony zachodniej) na długości 91,9 m w płaszczyźnie pionowej na wysokości min. około 32,50 m; dla azymutu 280° i tilcie 0° (od strony północnej) na długości 91,9 m w płaszczyźnie pionowej na wysokości min. około 37,20 m. Natomiast dla azymutu 20° i tilcie 8° na długości 91,30 m w płaszczyźnie pionowej na wysokości min. ok. 26,10 m; dla azymutu 160° i tilcie 8° na długości 91,30 m w płaszczyźnie pionowej na wysokości min. około 26,10 m; dla azymutu 280° i tilcie 9° na długości 90,90 m w płaszczyźnie pionowej na wysokości min. około 25,40 m. Organ stwierdził więc, iż planowana budowa stacji bazowej nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska naturalnego, obszar obejmujący pola elektromagnetyczne o wartościach granicznych dla anten nadawczych wystąpi wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, obszar o przekroczonym poziomie promieniowania niejonizującego nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi (strona nr 157 projektu budowlanego). Lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie kolidować także z przyszłą zabudową na warunkach, które zostały określone w MPZP. Dokonując sprawdzenia projektu budowlanego w pozostałym zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.p.b., organ odwoławczy uznał, że projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b u.p.b. Projekt budowlany sporządzony i sprawdzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Organ odwoławczy podkreślił też, że za opracowanie projektu budowlanego omawianej inwestycji odpowiada projektant a także sprawdzający, którzy do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zatem, skoro zostały spełnione wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b. to brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji (art. 35 ust. 4 u.p.b.). Organ odwoławczy stwierdził więc, że z opisanych wyżej przyczyn argumentacja odwołania nie może odnieść zamierzonego rezultatu. W sprawie dotyczącej poświadczenia nieprawdy w zaskarżonej decyzji organ poinformował, iż w tej kwestii odwołujący się mogą wystąpić do sądu powszechnego. Organ nie zgodził się także z poglądem wyrażonym w odwołaniu, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania w prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., bowiem organ odwoławczy takich naruszeń nie stwierdził. Również nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego i Konstytucji RP, gdyż zostały zachowane prawa osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., w tym także w zagospodarowaniu terenów. W sprawie zdefiniowania pojęcia "miejsca dostępne dla ludności" organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozumieć przez to trzeba wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż miejsca dostępne dla ludności to nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. W niniejszej sprawie organ stwierdził, iż planowana budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową nie ogranicza praw do zabudowy działek zgodnie z wymogami określonymi w MPZP. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, 8 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nie odniesienie się do podniesionych zarzutów w odwołaniu, co przesądza, iż organ ich nawet nie analizował, pomimo że w istocie były oparte o jednolite aktualnie orzecznictwo; 2) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c) w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 lit. g) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji jest 6 niezależnych przedsięwzięć, pomimo że EIRP anten na każdym sektorze wynosi 10765,1 W, oraz dokumentacja nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, nie podał jak definiuje miejsca dostępne dla ludności, czemu analizuje pojedyncze elementy przedsięwzięcia oraz nie weryfikuje kwestii maksymalnych. Skarżąca stwierdziła, że podstawą niniejszej skargi stanowi prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 412/18, w którym podkreślono, że: "W orzecznictwie dominuje pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt U OSK 1162/14, LEX nr 2033968, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14, LEX nr 1987019). Stanowisko takie zajął NSA w wiążącym w niniejszej sprawie w wyroku z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 2697/15). Konieczność wyjaśnienia czy dane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że dla poczynienia ustaleń w tym zakresie niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że nakładanie się wiązek promieniowania izotropowego spowoduje, że moc promieniowania stacji bazowej znacznie przekroczy dopuszczalne normy pomimo, że promieniowanie pojedynczej anteny będzie mieściło się w granicach dopuszczalnych norm i nie będzie negatywnie wpływać na środowisko (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje zawsze znacząco czy potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładaniu lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne (wyrok NSA z 16.06.2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13). Nie bez znaczenia w sprawie jest również fakt, że anteny zostały wyposażone w mechanizmy umożliwiające automatyczną zmianę położenia i w konsekwencji możliwość pochylenia poszczególnych anten, a co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania. W tej sytuacji konieczne staje się dokonanie ustaleń w zakresie możliwości oddziaływania anteny od minimalnego do maksymalnego pochylenia, aby ustalić od jakiej wysokości poziomu terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest oddziaływanie promieniowania tych anten. Sama możliwość zmiany nachylenia anteny powoduje konieczność uwzględnienia tego faktu przy ustalaniu oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności. Należy bowiem uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Najważniejsze jest bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie ElRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/15, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2002/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12 pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl)". Skarżąca oświadczyła, że powyższy pogląd w pełni podziela i tym samym przyjmuje jako własny. Stwierdziła również, że organ odwoławczy uważa go za wadliwy, pomimo, że znajduje on aprobatę w doktrynie, na co przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, oficjalne stanowisko Najwyższej Izby Kontroli z dnia 10 lutego 2015 r. oraz opinie biegłego Wojskowej Akademii Technicznej z zakresu ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym i biegłego Sądu Okręgowego w [...]. W świetle powyższego skarżąca zakwestionowała stanowisko organów obu instancji, które dokonały kwalifikacji 6 pojedynczych elementów przedsięwzięcia i to bez ustalenia maksymalnych tiltów anten. Skarżąca wskazała ponadto, że odnośnie pochyleń anten (tiltów), należy odnieść się do najgorszego możliwego wariantu, co potwierdza wskazane przez skarżącą orzecznictwo. W świetle powyższego w niniejszej sprawie nie wiadomo, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania przy analizie przedsięwzięcia a nie jego pojedynczych elementów, czy ustalono maksymalne tilty anten (na podstawie, jakich dokumentów) oraz jaka może być dopuszczalna zabudowa w promieniu 300 metrów. Skarżąca stwierdziła, że materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony o: 1) określenie w dokumentacji pochyleń anten maksymalnych (tiltów) zarówno elektrycznych jak i mechanicznych według danych katalogowych anten; 2) przedłożenie dokumentacji określającej konkretną moc EIRP na każdym kierunku emisji (sektorze) z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących, z uwzględnieniem możliwej potencjalnej dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w przepisach rozporządzenia; 3) uzupełnienie dokumentacji o mapę obrazującą faktyczny obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych, odbić od naturalnych przeszkód oraz podaniem, jaki błąd metody obliczeniowej przyjęto w wyliczeniach albowiem takich precyzyjnych danych nie zawiera dokument; 4) precyzyjne określenie obszaru ograniczonego użytkowania ze wskazaniem, w jakiej odległości i na jakiej wysokości należy ograniczyć zamierzenia inwestycyjne w przyszłości. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem Sąd w toku kontroli legalnościowej zaskarżonej decyzji – niezależnie od podniesionych zarzutów i zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako treść jej końcowego rozstrzygnięcia. Z powyższymi naruszenia pozostają także w bezpośrednim i nierozerwalnym związku naruszenia prawa materialnego w zakresie wykładni i zastosowania relewantnych przepisów, których identyfikację przeprowadzono poniżej. Uwzględniając specyfikę planowanej inwestycji konieczne jest poczynienie odpowiednio szczegółowych i wnikliwie uzasadnionych ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie odniesienia dokumentacji projektowej przede wszystkim do treści art. 121 i n. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (w tym do jego załączników nr 1 i nr 2 – w zakresie metod sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku). Tak samo wnikliwa i szczegółowa musi być analiza zmierzająca do pełnej i odpowiednio uzasadnionej oceny organów co do kwalifikacji planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. art. 59 i n. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Organ rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie łączności publicznej ma obowiązek szczególnie wnikliwego zbadania, czy i w jakim zakresie tego rodzaju inwestycja obejmująca instalację wytwarzającą pole elektromagnetyczne przekracza dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów) oraz czy tego rodzaju inwestycja (obejmująca m.in. instalacje radiokomunikacyjne lub radiolokacyjne) ze względu na poziom równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jeżeli chodzi o ustalenia organów w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, to ich podstawą stał się złożony do akt sprawy przez inwestora dokument prywatny pn. "Analiza środowiskowa" (k.150 i n. projektu budowlanego). Z dokumentu tego nie wynika, że w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz dla miejsc dostępnych dla ludności nie została przekroczona dopuszczalna wartość gęstości mocy wynosząca 0,1 W/m2 (poz. 7 tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.). We wnioskach końcowych (s. 157 projektu budowlanego) zawarto jedynie stwierdzenia, że obszar obejmujący pola elektromagnetyczne o wartościach granicznych dla anten nadawczych stacji "wystąpi wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi", "obszar o przekroczonym poziomie promieniowania niejonizującego nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi", a zatem miejsca dostępne dla ludności "występują poza obszarem o przekroczonym poziomie promieniowania niejonizującego, w przestrzeni na znacznej wysokości". Autor analizy oraz organy orzekające w sprawie nie wskazały jednak sposobu i wyników wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludności w świetle prawidłowego sposobu wykładni art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.). Błędne są ustalenia analizy i organów, że "miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem głównych wiązek promieniowania anten sektorowych" (zob. s. 6 zaskarżonej decyzji z dnia 5 października 2018 r.). Organy nie zauważyły, że już z treści "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (s. 12: załącznik mapowo-graficzny przedstawiający "Widok osi głównych promieniowania wiązek anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji"), stanowiącej cześć projektu budowlanego (s. 148) jednoznacznie wynika, że co najmniej w zasięgu jednej osi głównej (oznaczonej kolorem zielonym na załączniku) promieniowania anten sektorowych znajdują się typowe miejsca dostępne dla ludności (zob. budynki wzdłuż ul. P. w J. położone już poza granicami MPZP znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania) w postaci budynków o wysokości – jak wskazał inwestor (co nie zostało zweryfikowane przez organ) – 4 i 7 m. Trzeba jednak pamiętać, że założenie inwestora (zaakceptowane przez organy), że dla aktualnej zabudowy wiązka główna promieniowania (nawet przy maksymalnym tilcie) nie osiągnie wysokości istniejących budynków (4 i 7 m), nie uwzględnia prawidłowego sposobu wykładni art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.) miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca – niezależnie czy w płaszczyźnie pionowej czy poziomej – gdzie potencjalnie mogą przebywać ludzi, poza miejscami, do których dostęp jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W świetle definicji z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska miejscami dostępnym dla ludności są także działki mające aktualnie przeznaczenie rolne, jeśli choćby potencjalnie mogą przebywać na nich ludzie. Brak zabudowy nieruchomości nie oznacza, że tego rodzaju nieruchomość nie stanowi miejsca dostępnego dla ludności, skoro mogą na niej choćby potencjalnie przebywać ludzie, a nie stanowi ona miejsca, do którego dostęp jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" należy wyraźnie odgraniczyć od pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową", albowiem pojęcia te są rozważane i kwalifikowane przez prawodawcę odrębnie w świetle art. 122 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.). Miejsce dostępne dla ludności nie musi więc być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, natomiast tereny przeznaczone aktualnie lub potencjalnie pod zabudowę mieszkaniową ze swej istoty są miejscami dostępnymi dla ludności (zob. rozważania w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18 października 2016 r., II SA/Rz 29/16). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że miejsca dostępne dla ludności, które mogą stanowić przedmiot oddziaływania pól elektromagnetycznych, obejmują nie tylko tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, lecz także tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2011r., sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1581/08; z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 719/09). Oceniając zatem oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (wyrok NSA z dnia 24 marca 2015 r., II OSK 2002/13). Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie konieczne było także rozważenie jako miejsc potencjalnie dostępnych dla ludności terenów znajdujących się w zasięgu głównych wiązek promieniowania oznaczonych kolorami czerwonym i niebieskim, nawet jeśli aktualnie nie stwierdza się na tych terenach zabudowy. Są to bowiem tereny (UC-4), na których zgodnie z samym planem (zob. cyt. wyżej § 7 ust. 2 MPZP) mogą znaleźć się obiekty z pomieszczeniami na pobyt ludzi o wysokości do 11 m (2,5 kondygnacje, zgodnie z oceną organów), natomiast oś wiązki głównej oznaczonej kolorem niebieskim przy maksymalnym tilcie (9 stopni) osiąga wysokość 10,7 m. Okoliczność, że załączniki graficzne do analizy środowiskowej (s. 163-165) nie uwzględniają maksymalnych pochyleń osi głównej promieniowania elektromagnetycznego, nie może zostać zaakceptowana z punktu widzenia granicznych parametrów fizycznych charakteryzujących oddziaływanie pól elektromagnetycznych na miejsca dostępne dla ludności oraz dopuszczalnych poziomów tych pól, zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. Trzeba ponadto stwierdzić, że w analizie środowiskowej (k. 150-157 projektu budowlanego) oraz w uzasadnieniach decyzji organów pierwszej i drugiej instancji nie dokonano pełnych i przekonujących ustaleń oraz rozważań w zakresie: 1) opisu, wyjaśnienia oraz uzasadnienia wyboru oraz sposobu zastosowania metod badawczych sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, zgodnie z treścią załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.; zarówno podmiot dokonujący badania, jak i organ powinny wypowiedzieć się bezpośrednio co do koniecznych metod badawczych dla zakresów częstotliwości pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez sporne instalacje (zob. przede wszystkim ust. 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.); konieczne jest też określenie maksymalnych dopuszczalnych błędów pomiarowych dla wybranej metody badawczej; 2) wyjaśnienia zasad wyboru punktów pomiarowych w płaszczyznach poziomych i pionowych, jak również nie wykazano zgodności dokonanego wyboru z wymogami określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.; 3) jednoznacznej odpowiedzi na pytanie: czy wyniki pomiarów zostały wykonane z uwzględnieniem wymogów m.in. wynikających z ust. 7 ("Pomiary poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych wykonuje się w sposób umożliwiający: 1) wyznaczenie miejsc występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych; 2) wyznaczenie granic obszarów ograniczonego użytkowania"); ust. 8 ("Jeżeli w otoczeniu instalacji wymienionych w ust. 7 niniejszego załącznika występuje pole elektromagnetyczne wytworzone przez kilka instalacji niepracujących równocześnie, zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych wyznacza się dla instalacji albo grupy instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne o poziomach najwyższych"); ust. 9 ("Pomiary w otoczeniu instalacji wymienionych w ust. 7 niniejszego załącznika wykonuje się podczas pracy wszystkich urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne w danym zakresie częstotliwości, wymienionym w kolumnie pierwszej tabeli 1 i tabeli 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia, w warunkach odpowiadających charakterystykom eksploatacyjnym tych urządzeń; w przypadku możliwości eksploatacji w kilku rodzajach pracy - pomiary należy wykonać przy tym rodzaju pracy, przy którym występują pola elektromagnetyczne o najwyższym poziomie") załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.; 4) odniesienia się do treści ust. 22 i 23 oraz 26 i 27 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., które mogą mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości sprawdzenia zachowania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych; 5) wyjaśnienia, czy pomiary w otoczeniu instalacji zostały wykonane wzdłuż głównych oraz pomocniczych kierunków pomiarowych, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 12 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.; 6) obliczeń obrazujących możliwe warianty emisji pola elektromagnetycznego z uwzględnieniem możliwości kumulacji pól emitowanych przez poszczególne anteny wchodzące w skład instalacji (w szczególności kumulacji pól pomiędzy antenami sektorowymi na poszczególnych azymutach), występowania zjawiska odbić fal emitowanych przez anteny, zagadnienia możliwego zjawiska superpozycji co najmniej dwóch anten; 7) autor analizy środowiskowej oraz organy orzekające w sprawie nie wypowiedziały się w sprawie zachowania wartości granicznej składowej elektrycznej (7 V/m) charakteryzującej oddziaływanie na środowisko pola elektromagnetycznego, którego zakres częstotliwości został wyznaczony w granicach od 300 MHz do 300 GHz (zob. poz. nr 7 tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.); 8) nie dokonano precyzyjnego powiązania składowej elektrycznej (7 V/m) charakteryzującej oddziaływanie na środowisko pola elektromagnetycznego, którego zakres częstotliwości został wyznaczony w granicach od 300 MHz do 300 GHz (zob. poz. nr 7 tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.) z zasięgiem występowania tzw. miejsc dostępnych dla ludności, co stanowi warunek stwierdzenia, że zostały zachowane wartości graniczne parametrów fizycznych charakteryzujących oddziaływanie pola elektromagnetycznego stacji transmisji danych (zob. § 2 pkt 2 w zw. z § 1 pkt 1 lit. b) oraz treść kolumn 2 i 3 tabeli 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.); 9) ustaleń i ocen co do konieczności zastosowania parametrów dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w tabeli 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową), w związku ze stwierdzonym wyżej objęciem zakresem oddziaływania pola elektromagnetycznego obszarów położonych poza granicami MPZP (budynki wzdłuż ul. P[...] w J., znajdujące się w zasięgu promieniowania oznaczonego zielonym kolorem – zob. k. 163 projektu budowlanego), dla których przekroczony jest dopuszczalny parametr gęstości mocy o wartości 0,1 W/m kw. (poz. nr 7 tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.), natomiast – jeśli jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową – to konieczne jest zbadanie zachowania maksymalnych wartości składowej elektrycznej i magnetycznej pola elektromagnetycznego przy dopuszczalnej jego częstotliwości 50 Hz. Jeżeli chodzi o ustalenia organów w zakresie kwalifikacji inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to ich podstawą stał się złożony do akt sprawy przez inwestora dokument prywatny pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" (s. 138 i n. projektu budowlanego). Powyższy dokument oraz uzasadnienia weryfikowanych decyzji nie uwzględniają konieczności rozważenia wpływu określonych zjawisk lub czynników na ostateczną i globalną równoważną moc promieniowania izotropowego (EIRP) całej instalacji, a dodatkowo nie uwzględniają treści § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.). Z tego ostatniego przepisu można wyprowadzić wniosek, że badanie poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) powinno obejmować całą instalację złożoną z wielu anten, aby móc jednoznacznie stwierdzić, czy anteny wchodzące w skład instalacji po zsumowaniu ich parametrów osiągają progi określone w § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2706/13; w wyroku NSA z dnia 29 września 2015 r. w sprawie o sygn. II OSK 139/14: "(...) rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne"). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa zatem pogląd, zgodnie z którym dla ustalenia w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym koniecznym jest wydanie przed decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowanie parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18). W wyroku z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie o sygn. II OSK 2902/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną inwestora od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1651/15, stwierdził, że wykładnia § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalne znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja jako całość (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność zsumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Jeżeli bowiem nakazano sprawdzić kwalifikację danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalnie byłoby przyjęcie stanowiska, że w przypadku budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega zsumowaniu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Pomiędzy tymi normami nie zachodzi kolizja uzasadniająca zastosowanie reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali. Aby jednak można było zsumować parametry charakteryzujące realizowane przedsięwzięcie – stację bazową telefonii komórkowej, na której zostanie zainstalowanych więcej anten, niezbędne jest najpierw ustalenie mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1570/18). Ostatecznie zatem dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Uzupełniając rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wiążąc je ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że ustalenia i wnioski organów w zakresie parametrów równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności okazały się niewystarczające i przedwczesne dla stwierdzenia, czy planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W tym zakresie ustalenia faktyczne oraz ich ocena prawna wymaga uzupełnienia w następującym zakresie: 1. należy dokonać wyboru właściwego parametru granicznego (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. a)-g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.) równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) w świetle sformułowanej wyżej wykładni pojęcia miejsc dostępnych dla ludności (art. 124 ust. 2 p.o.ś); 2. należy ustalić i ocenić, w jaki sposób inwestycja jako całość (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko; dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne (por. np. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13); 3. w uzasadnieniach decyzji należy uwzględnić nie tylko rozważone przez inwestora w przedmiotowej sprawie (zob. s. 144 i n. projektu budowlanego) zagadnienia wpływu na ostateczną wartość poziomów równoważnej mocy promieniowania izotropowego przedziałów kątów nachylenia wiązek promieniowania anten (tzw. tilty) oraz zmiany kierunku (azymutu) anten, lecz także problem możliwej kumulacji wartości mocy poszczególnych anten działających łącznie, zróżnicowanie szerokości wiązek promieniowania elektromagnetycznego, wszystkie możliwe warianty płaszczyzn pionowych i poziomowych emisji promieniowania przez poszczególne i działające łącznie anteny. Organy orzekające w sprawie muszą również pamiętać, że przedstawione przez inwestora dokumenty pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "Analiza środowiskowa" mają charakter dokumentów prywatnych, które nie korzystają z przywileju szczególnej mocy dowodowej. Materiały te podlegają zatem swobodnej ocenie organów, której granice wyznacza art. 80 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., II OSK 2902/16). Ocena ta musi być dokonywana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sposób wyczerpujący, a nie wybiórczo na podstawie części materiału dowodowego zgromadzonego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyżej wyroku z dnia 22 listopada 2018 r. (II OSK 2902/16), o ile organy mogą dokonywać oceny tego rodzaju dokumentów prywatnych pod względem formalnym, o tyle ocena merytoryczna – jak to zasadnie zauważył Sąd I instancji – wymaga już wiadomości i umiejętności specjalnych, którymi organ nie dysponuje. W razie istotnych wątpliwości organów lub merytorycznych zarzutów stron lub uczestników postępowania, zachodzi konieczność ich weryfikacji przy wykorzystaniu innych środków dowodowych, w tym dowodu z opinii biegłego. Wyłączenie możliwości przeprowadzenia takiego dowodu stanowiłoby niczym nieuzasadnione ograniczenie zastosowania w niniejszej sprawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przedłożone w niniejszej sprawie na etapie postępowania sądowego pismo z dnia 28 stycznia 2019 r., stanowiące odpowiedź na zarzuty merytoryczne strony skarżącej, nie może zostać – co oczywiste – poddane weryfikacji przez Sąd w zakresie oceny argumentacji odwołującej się do wiedzy specjalistycznej z zakresu nauki i techniki, nawet jeśli skład orzekający dysponuje odpowiednim zasobem wiedzy w tym przedmiocie. Ocena ta może zostać bowiem dokonana jedynie przez osobę dysponującą formalnym tytułem z zakresu wiedzy specjalistycznej. Ponadto pismo to zostało podpisane przez pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym, który – co oczywiste – nie dysponuje specjalistyczną wiedzą wymaganą do oceny poziomu pól elektromagnetycznych oraz mocy promieniowania izotropowego generowanych przez przedmiotową inwestycję. Na zakończenie rozważań należy zwrócić uwagę na jeszcze jedno istotne zagadnienie, które nie zostało prawidłowo rozważone w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią akt sprawy (m.in. projektu budowlanego) sporna stalowa telekomunikacyjna wieża kratowa o wysokości 48,5 m wraz z zespołem elementów stacji bazowej (w tym 6 antenami sektorowymi oraz 2 antenami radioliniowymi) ma zostać posadowiona na działce nr 1492/1 (obręb [...], J.), objętej Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] dla Obszaru "[...]" (MPZP), przyjętym przez Radę Miejską [...] w drodze uchwały Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. ze zmianami). Zgodnie z ustaleniami organów powyższa działka znajduje się na terenie UC-4, dla którego podstawowym przeznaczeniem jest funkcja usług komercyjnych (zob. § 7 MPZP). Jednocześnie zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 2 tiret 3 MPZP dla terenów UC-3 i UC-4 maksymalna wysokość zabudowy wynosi "2,5 kondygnacje", a dla budynków z płaskim dachem – 7,0 m. Przepis § 7 ust. 3 pkt 3 MPZP stanowi ponadto, że forma zabudowy ma być zharmonizowana z zabudową na sąsiednich terenach mieszkaniowych. Zgodnie z wykładnią przepisów planistycznych przyjętą przez organ pierwszej instancji (zob. s. 3 decyzji z dnia 1 sierpnia 2018 r.), zaakceptowaną przez organ odwoławczy, termin "wysokość 2,5 kondygnacji" został zinterpretowany jako odpowiadający wysokości od 9 do 11 m. Oznacza to, że organy orzekające w sprawie przyjęły, że na działce nr 1492/1 objętej terenem planistycznym UC-4 może zostać zrealizowana zabudowa o maksymalnej wysokości 11 m. Kontrolowane organy nie uzasadniły jednak w sposób wystarczający, z czego w ich ocenie wynika, że maksymalna wysokość zabudowy na terenie UC-4 ("wysokość 2,5 kondygnacji") odnosi się – jak można wnioskować – jedynie do budynków, a nie także do budowli. Dokonując wykładni przepisów planistycznych MPZP (w tym § 7 ust. 2 i 3 w zw. z § 3 pkt 6 MPZP), organ uwzględni przede wszystkim treść § 2 ust. 1 oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oczywiście ewentualny wniosek o niespełnieniu warunku zgodności projektu budowlanego w zakresie wysokości planowanej inwestycji (wieża telekomunikacyjna) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b.), skutkowałby koniecznością wydania decyzji negatywnej, bez dalszego badania kwestii związanych z zachowaniem wymogów środowiskowych. W toku ponownego postępowania konieczne będzie także wnikliwe rozważenie podnoszonego w toku postępowania przez skarżącą zagadnienia kolizyjności maksymalnej wysokości wieży telekomunikacyjnej (48,5 m) ze strefą lotów lądowiska funkcjonującego na działce nr 1282/10, dla której wysokość nalotu wynosi ok. 35 m (zob. informacja Burmistrza [...] z dnia 21 lutego 2019 r., pismo złożone na rozprawie wraz mapą obrazującą warianty przebiegu ścieżek lotu). Okoliczność ta nie może pozostać niezbadana przez organy, z uwzględnieniem obowiązujących uregulowań prawnych oraz treści wpisu do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (art. 93-94 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze). W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że ustalenia i oceny organów w zakresie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b.), na tle częściowo wadliwej wykładni prawa materialnego, okazały się niepełne i niewystarczające do wydania decyzji pozytywnej, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organów drugiej i pierwszej instancji. Ponownie orzekając w sprawie organy zastosują się do sformułowanej wyżej oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Jednocześnie na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zasądzeniu od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego w minimalnej wysokości, nie dostrzegając podstaw do zasądzenia zwrotu tych kosztów w wysokości maksymalnej (wkład pracy pełnomocnika w wyjaśnienie sprawy nie był znaczny, albowiem uwzględnione przez Sąd istotne argumenty i zarzuty skargi zostały zawarte już w pismach złożonych w toku postępowania administracyjnego przez innego pełnomocnika, a ponadto dotyczą one kwestii rozstrzygniętych już w orzecznictwie sądów administracyjnych).