II OSK 3000/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 982/13 w sprawie ze skargi E. S. i D. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od E. S. i D. S. solidarnie na rzecz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 982/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi E. S. i D.S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w pkt I. wyroku uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) w Olsztynie z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], w pkt II. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, w pkt III. zasądził koszty postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z [...]sierpnia 2011 r. RDOŚ w Olsztynie, działając m. in. na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej Upzp), art. 106 § 5 oraz art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) oraz art. 23 i art. 24 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm., zwana dalej Uop), orzekł o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...], obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że o uzgodnienie warunków zabudowy wystąpił Wójt Gminy Kruklanki. Do wniosku załączono projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikiem graficznym w skali 1:1000 oraz analizą funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie, ponieważ teren planowanej inwestycji znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. Na podstawie analizy przedstawionej dokumentacji RDOŚ w Olsztynie stwierdził, że inwestycja zlokalizowana jest w pasie szerokości 100 m od brzegu jeziora Żywy, zatem koliduje z zakazem wprowadzonym w § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Nr 163 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2008 r., Nr 201, poz. 3155, zwane dalej "rozp. Nr 163"), zgodnie z którym na terenie powyższego Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich zakazuje się "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". Charakter planowanej inwestycji nie uzasadnia odstępstwa od takiego zakazu. Działka objęta zamiarem inwestycyjnym położona jest poza zwartym obszarem zabudowy, inwestycja nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej lub usługowej, przyległe działki nie są zabudowane. Proponowana zabudowa nie stanowi ponadto siedliska rolniczego. W zażaleniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie E. S. i D. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie postanowienia w całości i umorzenie postępowania z wniosku o uzgodnienie, względnie o dokonanie uzgodnienia. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 Upzp, art. 23 ust. 1 i ust. 2 Uop oraz art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że będąca przedmiotem uzgodnienia budowa zrealizowana została przed 2009 r. Dziennik promulgacyjny, zawierający rozp. Nr 163, opublikowany został 31 grudnia 2008 r., zatem zgodnie z treścią § 7 tego aktu weszło ono w życie 15 stycznia 2009 r. Tym samym zabudowa dokonana przed 2009 r., a więc przed datą wejścia w życie wskazanego rozporządzenia, nie może być objęta regulacją i zakazami wynikającymi z tego rozporządzenia. Rozpoznając wniesione zażalenie postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. GDOŚ, biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości i nie uzgodnił planowanego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego. Badając sprawę organ wyższego stopnia stwierdził, że wydałby postanowienie identyczne w swej treści, jak zaskarżone postanowienie organu I instancji. Skoro jednak zaskarżone postanowienie organu I instancji (jako nie doręczone pełnomocnikowi inwestora) zostało obarczone wadliwością procesową - pozbawieniem udziału pełnomocnika inwestora w postępowaniu uzgodnieniowym z uwagi na brak przesłania pełnomocnictwa przez organ prowadzący postępowanie główne - stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, GDOŚ zobligowany był do jego uchylenia i wydania merytorycznego postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektowanych warunków zabudowy. Analizując szczegółowo uwarunkowania istniejącej zabudowy, w tym samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce inwestorów, co do zasady GDOŚ podzielił ocenę organu I instancji, wedle której brak jest możliwości uzgodnienia planowanej inwestycji. Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego złożyli E. S. i D. S., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o jego uchylenie w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 Upzp w zw. z art. 23 ust. 1 i ust. 2 Uop w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; 2. art. 9 w zw. z art. 81 w zw. z art. 106 § 4 K.p.a.; 3. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 oraz w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a.; 4. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 Upzp w zw. z art. 2 Konstytucji RP; 5. art. 23 ust. 1 i ust. 2 Uop w zw. z art. 64 ust. 1 - 3 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi E. S. i D. S. powtórzyli argumenty przedstawione w toku postępowania zażaleniowego. Nadto podali, że [...] sierpnia 2011 r. RDOŚ wydał postanowienie (znak [...]) w ramach takiej samej procedury uzgodnieniowej jak w ich sprawie, dotyczące sąsiedniej działki nr [...], którym uzgodnił warunki zabudowy na rzecz sąsiadów J. i M. B., wskutek czego wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy (decyzja nr [...] wydana przez Wójta Gminy Kruklanki). Działka skarżących, jak i działka nr [...], znajdują się w tej samej strefie ochronnej, stąd brak jest uzasadnienia dla różnego traktowania obu zamierzeń budowlanych. Skarżący mieli zostać pozbawieni udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, co przyznał GDOŚ, który jednak uchylając postanowienie organu I instancji błędnie odmówił uzgodnienia (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), zamiast uchylić postanowienie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W motywach wyroku WSA w Warszawie stwierdził, że skarga jest zasadna o tyle, że skutkuje uchyleniem zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W ocenie tegoż sądu postępowanie uzgodnieniowe prowadzone było przez orzekające w sprawie organy z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu wojewódzkiego w przedmiotowej sprawie bezsporne jest (na co zwrócił już uwagę organ wyższego stopnia), że postanowienie organu I instancji z [...] sierpnia 2011 r. nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących, radcy prawnemu T. K., tylko osobiście stronom. GDOŚ opisane uchybienie zauważył i przyznał, że pełnomocnik skarżących został pozbawiony udziału w postępowaniu uzgodnieniowym z uwagi na uchybienie Wójta Gminy Kruklanki prowadzącego postępowanie główne, który nie przekazał organowi uzgodnieniowemu całości dokumentów, obejmujących również pełnomocnictwo dla działającego w imieniu skarżących profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe uchybienie, jako przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., powinno być podstawą dla organu wyższego stopnia do uchylenia zaskarżonego zażaleniem postanowienia. W ocenie sądu I instancji, po stwierdzeniu opisanego wyżej uchybienia GDOŚ, zamiast uchylania postanowienia organu I instancji i orzekania co do istoty sprawy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., powinien uchylić postanowienie organu I instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Poza tym, orzekając w sprawie merytorycznie organ odwoławczy naruszył art. 138 w zw. z art. 15 K.p.a., ustanawiający jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę dwuinstancyjności, która polega na dwukrotnym merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organy administracji publicznej. W tym konkretnym przypadku zasada ta została naruszona, bowiem strona pozbawiona została jednej instancji administracyjnej. Zdaniem sądu I instancji organ uzgodnieniowy winien był również wyjaśnić, czy okoliczność wydania [...] maja 2012 r. decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...] odnośnie inwestycji tożsamej z inwestycją, o którą ubiegają się skarżący, ma wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Ustosunkowanie się do powyższego zarzutu jest obowiązkiem organu, wynikającym z art. 8 K.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej). Stwierdzone wyżej uchybienia, będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania: art. art. 8, 10 § 1, 15, 40 § 2 i 138 § 1 i 2 K.p.a., które w ocenie tegoż sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz w przypadku pominięcia przed organem I instancji udziału pełnomocnika stron były podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, skutkowały uchyleniem zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Za przedwczesne w takiej sytuacji uznano ustosunkowanie się do innych zarzutów skargi. Skargą kasacyjną GDOŚ zaskarżył w całości ww. wyrok i na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) sądowi I instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 K.p.a. jako wzorca kontroli, polegające na przyjęciu, że nie odniesienie się przez organ odwoławczy do okoliczności wydania [...] maja 2012 r. decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] odnośnie inwestycji tożsamej z inwestycją, o którą ubiegają się skarżący miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ ten w pełni przeanalizował stan faktyczny sprawy oraz omówił stan faktyczny w świetle prawa materialnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, natomiast organ odwoławczy nie mógł kierować się wcześniej wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy w innych sprawach administracyjnych (dla działek sąsiednich), nawet gdy nie były one wydane zgodnie z prawem, tym samym sąd I instancji winien skargę oddalić stosownie do art. 151 Ppsa, a zatem także go naruszając; b) dokonanie błędnej oceny, że w sprawie miał zastosowanie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 oraz art. 15 K.p.a. polegającej na przyjęciu, że organ II instancji musiał przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji, gdy organ I instancji nie doręczył swego postanowienia pełnomocnikowi w rozumieniu art. 40 § 2 K.p.a., a bezpośrednio stronom postępowania (inwestorom), co wypełniać miało przesłankę wznowieniową, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. pomimo, że pełnomocnik złożył zażalenie w ustawowym terminie od doręczenia postanowienia stronom postępowania (nie wykazując, że uniemożliwiło mu to dokonania konkretnej czynności procesowej), a zatem strony postępowania nie zostały pozbawione udziału w postępowaniu, a stan faktyczny sprawy był w pełni ustalony stosownie do art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a., tym samym nie istniał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który miałby mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, brak zatem było podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a organ prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. orzekając merytorycznie, skutkiem czego było także naruszenie przez sąd I instancji przepisu art. 151 Ppsa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skargę należało oddalić; c) niezastosowanie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a Upzp w zw. z art. 10 § 2 i 81 K.p.a. jako wzorców kontroli, z których wynika, że RDOŚ w Olsztynie uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy ma kompetencję do orzekania w sprawie jego zgodności z przepisami o ochronie przyrody tylko przez 21 dni od otrzymania projektu i tym samym w przypadku dostrzeżenia jego niezgodności z prawem, a nie mając czasu na zastosowanie art. 10 § 1 K.p.a. nie może uzgodnić go pozytywnie, gdyż doszłoby do wydania niezgodnej z prawem decyzji o warunkach zabudowy przez organ główny, co groziłoby niepowetowaną szkodą materialną, tym bardziej w sytuacji, gdy to nieprawidłowe czynności organu głównego (nie przekazanie pełnomocnictwa oraz nie zawarcie w projekcie decyzji informacji dotyczącej działania inwestorów przez pełnomocnika) prowadziły do wadliwego działania organu uzgadniającego, a pełnomocnik złożył zażalenie w terminie, nie wykazując jednak, że niezawiadomienie go przed wydaniem postanowienia uniemożliwiło mu dokonania konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu, stanowiącego przeciwdowód na okoliczności stwierdzone przez organ I instancji). GDOŚ na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zarzucił naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie odniesienie się przez organ odwoławczy do okoliczności wydania [...] maja 2012 r. decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] odnośnie inwestycji tożsamej z inwestycją, o którą ubiegają się skarżący miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ ten w pełni przeanalizował stan faktyczny sprawy oraz omówił stan faktyczny w świetle prawa materialnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, natomiast nie mógł kierować się wcześniej wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy w innych sprawach administracyjnych (dla działek sąsiednich), nawet gdy nie były one wydane zgodnie z prawem, tym samym sąd I instancji winien skargę oddalić stosownie do art. 151 Ppsa, a zatem także go naruszając; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 153 Ppsa poprzez uwzględnienie skargi w oparciu o błędną ocenę prawną polegającą na przyjęciu, że na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 oraz 15 K.p.a. organ II instancji musiał przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy organ I instancji nie doręczył orzeczenia pełnomocnikowi w rozumieniu art. 40 § 2 K.p.a., a bezpośrednio stronom postępowania (inwestorom), co zdaniem sądu I instancji wypełniało przesłankę wznowieniową, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a. pomimo, że pełnomocnik złożył zażalenie w ustawowym terminie od doręczenia postanowienia stronom postępowania (nie wykazując, że uniemożliwiło mu to dokonania konkretnej czynności procesowej), a zatem strony postępowania nie zostały pozbawione udziału w postępowaniu, a stan faktyczny sprawy był w pełni ustalony stosownie do art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., tym samym nie istniał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, brak było zatem podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a organ wyższego stopnia prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., orzekając merytorycznie, skutkiem czego było także naruszenie przez tenże sąd art. 151 Ppsa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skargę należało oddalić; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 40 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że pominięcie pełnomocnika spowodowało pozbawienie stron prawa czynnego udziału w postępowaniu, przez co nie mogły one wypowiedzieć się co do przeprowadzonych dowodów przez organ I instancji, stosownie do art. 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a., podczas gdy RDOŚ w Olsztynie orzekał wyłącznie na podstawie dokumentów przygotowanych przez organ główny, a pełnomocnik skarżących złożył zażalenie w ustawowym terminie i nie wykazał, że nie doręczenie mu postanowienia uniemożliwiło dokonanie konkretnej czynności procesowej (złożenie zażalenia, dowodu, dokumentu), a ponadto RDOŚ w Olsztynie ograniczony był zawitym terminem 21 dni na dokonanie uzgodnienia projektu decyzji, określonym w art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a Upzp (a więc zastosowanie miał art. 10 § 2 K.p.a.), co powoduje, że to na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania do uzgodnienia kompletnego (nie budzącego wątpliwości) projektu decyzji o warunkach zabudowy (zawierającego informację o pełnomocniku), a organ uzgadniający wypowiada się jedynie co do przyszłej treści decyzji o warunkach zabudowy (tylko w zakresie swojej kompetencji) i zazwyczaj (tak w sprawie niniejszej) nie prowadzi uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 106 § 4 K.p.a.), tym samym samo niedoręczenie pełnomocnikowi postanowienia nie powodowało automatycznie zaistnienia wady kwalifikowanej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a tym bardziej naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, zatem sąd I instancji powinien skargę oddalić stosownie do art. 151 Ppsa, także go naruszając; d. art. 133 § 1 Ppsa w zw. z 10 § 1 K.p.a., w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie na podstawie akt sprawy, że RDOŚ w Olsztynie zgromadził materiał dowodowy na podstawie art. 106 § 4 K.p.a., który wymagałby zapoznania z nim stron postępowania (pełnomocnika), podczas gdy organ I instancji orzekał jedynie na podstawie dokumentów (m. in. projektu decyzji) sporządzonych przez organ gminy, natomiast pełnomocnik złożył zażalenie w terminie i nie przedstawił żadnego przeciwdowodu, którym można byłoby podważyć dokumenty urzędowe przesłane przez Wójta Gminy, tym samym udział stron poprzez pełnomocnika w postępowaniu został zapewniony, a przynajmniej strony nie doznały z tytułu niedoręczenia pełnomocnikowi przez RDOŚ w Olsztynie postanowienia żadnych negatywnych skutków, tym samym sąd I instancji powinien skargę oddalić na podstawie art. 151 Ppsa, ewentualnie, stosownie do treści art. 146 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a. zbadać, czy nie zachodzą przesłanki, z powodu których nie uchyla się ostatecznego postanowienia z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i ograniczyć zastosowanie środka do stwierdzenia niezgodności z prawem ostatecznego postanowienia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa, a zatem także te przepisy naruszono; e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 141 § 4 Ppsa poprzez uchylenie orzeczeń organów administracji bez rozważenia (brak na ten temat jakichkolwiek ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), czy w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 146 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a., zgodnie z którymi nie uchyla się postanowienia także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłoby zapaść wyłącznie postanowienie odpowiadające w swej istocie postanowieniu dotychczasowemu, co ograniczałoby możliwość orzekania sądu I instancji do zastosowania wyłącznie art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa, zgodnie z którym uwzględniając skargę może on tylko stwierdzić wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, tym samym sąd ten także te przepisy naruszył, gdyż uchylenie postanowień organów I i II instancji było co najmniej przedwczesne. Wskazując na powyższe zarzuty GDOŚ na podstawie art. 176 Ppsa w zw. z art. 188 § 1 Ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie, ewentualnie na podstawie art. 176 Ppsa w zw. z art. 185 § 1 Ppsa o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ponadto, na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo argumentowano rozwijając podstawy kasacyjne. W odpowiedzi skarżących na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu tego pisma procesowego podniesiono, że ze względu m. in. na brak ustalenia i oceny okoliczności uzgodnienia odnośnie działki sąsiedniej nr [...] w uzgodnieniowym postępowaniu administracyjnym w sprawie skarżących przez którykolwiek z organów uzgodnieniowych (w tym mimo wskazania tej okoliczności w zażaleniu skarżących od postanowienia organu I instancji), bezpodstawny jest wniosek skarżonego organu ze skargi kasacyjnej o uchylenie wyroku sądu I instancji i o oddalenie skargi. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżących raz jeszcze wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, wywodząc jak w odpowiedzi na nią. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zdaniem Sądu skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczym powodem, dla którego sąd wojewódzki uznał, że skarga E. S. i D. S. zasługuje na uwzględnienie, było stwierdzenie, że zostali oni pozbawieni "jednej instancji administracyjnej", a tą okolicznością był brak doręczenia przez RDOŚ w Olsztynie – organ I instancji, wydanego w sprawie postanowienia ustanowionemu przez strony fachowemu pełnomocnikowi. Dostrzeżenie tej okoliczności przez organ II instancji winno, w ocenie sądu I instancji, prowadzić do wydania rozstrzygnięcia po myśli art. 138 § 2 K.p.a. Odmienne działanie oznaczało naruszenie przepisu art. 15 K.p.a., doszło także do naruszenia przepisów art. 40 § 2 oraz art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. W konsekwencji sąd a quo doszedł do wniosku, że zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa, dająca podstawę do uchylenia postanowień obu instancji. Tego wywodu w realiach kontrolowanej sprawy Sąd nie podziela. W szczególności nie jest trafny wywód sądu I instancji odnośnie "pozbawienia" skarżących jednej instancji administracyjnej, a przez to naruszenia art. 15 K.p.a., wedle którego postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Jak to stwierdzono w kwestionowanym skargą kasacyjną wyroku zasada ta polega na dwukrotnym merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organy administracji publicznej. Gdyby tak wyłącznie rozumieć tę zasadę, to w sprawie objętej kontrolą sądowoadministracyjną zapadły wszak dwa merytoryczne rozstrzygnięcia, przeto nie ma podstaw do twierdzenia, aby doszło do naruszenia cyt. przepisu art. 15 K.p.a. Sądzić należy, uwzględniając motywy kwestionowanego wyroku, że przyczyn w takim wywodzie sąd I instancji upatruje w konsekwencjach braku doręczenia przez organ I instancji wydanego postanowienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżących. Nie ulega wątpliwości, że E. S. i D. S. byli reprezentowani w sprawie warunków zabudowy przed Wójtem Gminy Kruklanki w związku z legalizacją samowoli budowlanej przez fachowego i ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Nie ma także wątpliwości, że organ gminy zwracając się do organu współdziałającego o zajęcie w sprawie stanowiska z mocy art. 106 § 2 K.p.a. ma obowiązek zawiadomić o tym stronę. Skoro strony działały przez pełnomocnika, to pisma doręcza się temu pełnomocnikowi (art. 40 § 2 K.p.a.). Uchybieniem organu gminy było pominięcie w zawiadomieniu o wystąpieniu w trybie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ustanowionego przez strony pełnomocnika. Nie jest także sporne, że w procedurze podejmowania aktu współdziałania RDOŚ w Olsztynie nie przeprowadzał żadnego postępowania wyjaśniającego, a wydane postanowienie doręczył stronom z pominięciem pełnomocnika. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wniesione w sprawie w terminie zażalenie sygnował pełnomocnik E. S. i D. S., który następnie na wezwanie GDOŚ złożył do akt sprawy udzielone mu pełnomocnictwo, obejmujące także działanie przed organem współdziałającym. Dostrzegając naruszenie przepisów postępowania w zakresie prawidłowego doręczenia postanowienia przez organ I instancji i uzyskując niewątpliwe pełnomocnictwo do działania w imieniu stron GDOŚ prawidłowo doręczył wydane przez siebie postanowienie pełnomocnikowi, a podejmując rozstrzygnięcie dano temu wyraz w uzasadnieniu tego postanowienia. Zdaniem Sądu w tym składzie sąd wojewódzki wadliwie przyjął, że w okolicznościach sprawy ziściła się dyspozycja przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. Cyt. przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie poprzez jego uchylenie, gdy sąd wojewódzki stwierdzi "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". Niesporne jest, że takiego naruszenia nie dopuścił się organ II instancji, skoro niewątpliwie doręczył swe postanowienie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżących. Nie można także przypisać takiego naruszenia organowi I instancji, skoro niewątpliwie nie miał on świadomości, że strony działają w sprawie głównej – uzyskania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Niezależnie od tych ustaleń warto dostrzec, że skoro wniesiono w terminie zażalenie na postanowienie organu I instancji, to w odniesieniu do postępowania zakończonego tym postanowieniem nie można zasadnie wywodzić, że organ II stopnia pominięcie w doręczaniu tego postanowienia ustanowionemu pełnomocnikowi winien uwzględnić jako ziszczenie się przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ II instancji miał do czynienia z postępowaniem zakończonym nieostatecznym postanowieniem, zaskarżalnym zażaleniowo. Przepis art. 126 K.p.a. nakazuje m. in. do tego typu postanowień stosować odpowiednio przepisy art. 145-152 tegoż Kodeksu, czyli procedurę wznowienia postępowania. Rzecz w tym, że z mocy art. 145 § 1 K.p.a. ab initio w zw. z art. 126 K.p.a. wznowienie postępowania jest dopuszczalne w przypadku zakończenia tegoż postępowania ostatecznym postanowieniem. Postanowienie RDOŚ w Olsztynie nie było ostateczne, zatem kontrola organu wyższego stopnia w wyniku wniesionego zażalenia miała charakter totalny, winna uwzględniać wszystkie ewentualne uchybienia procesowe organu I instancji. Te okoliczności wykluczają zasadność przyjęcia, iż w sprawie zakończonej postanowieniem GDOŚ doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania, przeto uzasadniony jest zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. Trafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 40 § 2 oraz art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. poprzez przyjęcie przez sąd wojewódzki, że skoro postanowienia organu I instancji nie doręczono ustanowionemu pełnomocnikowi lecz wyłącznie stronie, to strony zostały pozbawione prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a przez to pozbawiono je prawa udziału w postępowaniu uzgodnieniowym. Niewątpliwie organ I instancji uchybił dyspozycji art. 40 § 2 K.p.a., zobowiązującemu do doręczania pism ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, niemniej jednak trafnie wskazano, że naruszenie to miało miejsce po wydaniu postanowienia przez RDOŚ w Olsztynie, bez winy tego organu, który orzekał na podstawie projektu decyzji przygotowanej przez Wójta Gminy Kruklanki. Uchybienie to nie miało także znaczenia z punktu widzenia rozpoznania samego zażalenia. W ocenie Sądu wykładnia przepisu art. 40 § 2 K.p.a. wskazująca, iż doręczenie decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika jest bezskuteczne, ma na celu ochronę strony przed negatywnymi, arbitralnymi działaniami organów administracji publicznej tak, aby nie pozbawiać strony prawa do kontroli wydanego rozstrzygnięcia czy też prawa do sądu. Strona ustanawiając pełnomocnika chce się ustrzec przed skutkami nieznajomości prawa, więc jeżeli organ pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to w ten sposób niweczy skutki wspomnianej staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz zapewnienia sobie ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa. W celu tak rozumianych praw strony, gdy pominięcie pełnomocnika prowadziło do tego, że albo odwołanie lub zażalenie do organu administracji publicznej, albo skarga do sądu administracyjnego były uznane za spóźnione, sądy stawały w obronie zagwarantowania przewidzianego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu lub wynikającego z art. 78 konstytucji RP prawa do zaskarżenia decyzji wydanej w pierwszej instancji. Sąd podziela prezentowane w judykaturze stanowisko, z którego wynika konieczność wzięcia pod rozwagę kwestii zaistnienia lub nie zaistnienia negatywnych skutków, w sytuacji doręczenia decyzji stronie, nie zaś ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, w aspekcie dopuszczenia się przez organ takich naruszeń prawa, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2007 r., II OSK 136/06, LEX nr 319187, z 8 stycznia 2013 r., II GSK 1937/11, LEX nr 1341518, z 14 marca 2014 r., II OSK 2536/12, LEX nr 1488171). Trafnie przeto zwrócono w skardze kasacyjnej uwagę, że pełnomocnik skarżących wniósł w terminie zażalenie, koncentrując się w nim na kwestii braku dopuszczalności zastosowania przepisów rozp. Nr 163 do inwestycji zrealizowanej przed 2009 r., a zażalenie to zostało rozpoznane. Dodatkowo wskazać należy, że w judykaturze prezentowany jest pogląd, wedle którego zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiwsa 2006, nr 6, poz. 157 z aprob. glosą W. Tarasa, OSP 2007, Nr 3, poz. 26, z 11 stycznia 2013 r., II GSK 1142/11, LEX nr 1270072, z 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2572/12, LEX nr 1574646), pogląd ten podziela orzekający w sprawie Sąd. Odróżnić należy pozbawienie strony prawa do udziału w oznaczonym stadium postępowania, od wadliwego doręczania wydanego już w sprawie postanowienia (por. także motywy uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/2004, ONSAiwsa 2005, nr 4, poz. 66). Taki też pogląd aprobowany jest w piśmiennictwie (por. P. Daniel, J. Wilczyński, Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, jako przesłanka uchylenia aktu przez sąd administracyjny, "Administracja. T.D.P", 2014, nr 3 (36), s. 19). Nietrafnie sąd wojewódzki przyjmuje w związku z tym, że nie było możliwe przyjęcie za ustalone okoliczności faktycznych w postępowaniu przed organem I instancji, ani uwzględnić ich w postępowaniu przed organem wyższego stopnia. Wziąć należy wszak pod uwagę, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, byli nim skarżący, a ponadto lokalizacja budynku gospodarczego na działce nr [...] w istocie już wynika z faktu zrealizowania go w warunkach samowoli budowlanej. W tych okolicznościach nie ma znaczenia zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 141 § 4 Ppsa polegający na braku rozważenia przez sąd I instancji zaistnienia przesłanki z art. 146 § 2 K.p.a. i nie wydania w tej sytuacji wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa. O uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy organ gminy wystąpił do RDOŚ w Olsztynie z uwagi na istnienie obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów Uop (por. art. 53 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp), przeto dokonywano go w trybie art. 106 K.p.a. (art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp). W myśl art. 106 § 4 K.p.a. organ współdziałający może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające "w razie potrzeby". W przedmiotowej sprawie RDOŚ w Olsztynie odmawiając uzgodnienia nie prowadził postępowania wyjaśniającego, opierając swe rozstrzygnięcie na dokumentacji przekazanej przez Wójta Gminy Kruklanki, z której wynikało, że inwestycja położona jest w pasie szerokości 100 m od brzegu jeziora Żywy. Uwzględniając charakter tej inwestycji, brak zabudowy na działkach przyległych, organ I instancji doszedł do przekonania, że zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z zakazami wynikającymi z treści § 4 ust. 1 pkt 8 rozp. Nr 163. Skoro przed organem I instancji nie prowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego, to ocenić należało, czy niewątpliwe uchybienie organu w postaci braku umożliwienia stronom wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia stanowiło tego rodzaju naruszenie prawa, które przy uwzględnieniu treści rozstrzygnięcia podjętego przez organ zażaleniowy, uzasadniało, jak to wskazano w wyroku WSA w Warszawie, potrzebę wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., tj. uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nie ma przy tym racji skarżący kasacyjnie organ, że okoliczność, iż z mocy art. 53 ust. 5c w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp, niewyrażenie stanowiska terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, usprawiedliwia że z mocy art. 10 § 2 K.p.a. organ ten mógł odstąpić od zasady, o której mowa w art. 10 § 1 Kodeksu tj. od zasady zapewnienia stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepis art. 10 § 2 K.p.a. pozwalający odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 Kodeksu ma zastosowanie tylko wtedy, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. GDOŚ we wniesionej skardze kasacyjnej wywodzi, że stan taki wynika z rozwiązania zawartego w przepisie art. 53 ust. 5c Upup, gdzie milczenie organu współdziałającego – regionalnego dyrektora ochrony środowiska, po upływie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, oznacza pozytywne uzgodnienie. Wywodu tego nie sposób podzielić. Dokonywanie uzgodnienia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 53 ust. 5c i art. 64 ust. 1 Upzp nie wyłącza stosowania zasady ogólnej z przepisu art. 10 § 1 K.p.a., można od niej odstąpić wyłącznie, gdy ziszczą się przesłanki przewidziane dyspozycją art. 10 § 2 tegoż Kodeksu. W przedmiotowej sprawie takiej przesłanki skarżący kasacyjnie organ nie wskazuje. Nie znaczy to jednak, że rolą organu zażaleniowego nie było dokonanie oceny w realiach kontrolowanej sprawy, skutku wadliwego doręczenia postanowienia przez organ I instancji, w aspekcie dopuszczalnego dyspozycją art. 138 K.p.a. rozstrzygnięcia podjętego w II instancji. Z mocy art. 138 § 2 K.p.a. stosowanego z mocy art. 144 K.p.a. odpowiednio do zażaleń, organ odwoławczy (a w realiach przedmiotowej sprawy – organ rozpoznający zażalenie) może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podejmując tego typu rozstrzygnięcie organ II instancji, w tym przypadku GDOŚ, musiałby wskazać na zakres sprawy do wyjaśnienia, który ponadto byłby konieczny, mając istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd I instancji nie wskazał, jakie to okoliczności wymagały wyjaśnienia dla potrzeb wydania rozstrzygnięcia, zatem nie wskazano przekonywująco zasadności orzekania przez GDOŚ na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Stosowanie tego przepisu powinno być wyjątkiem, skoro organy mają obowiązek podjęcia przede wszystkim takich rozstrzygnięć, które oznaczają załatwienie sprawy (art. 7 K.p.a.). Zasadny jest także zarzut kasacyjny naruszenia przepisu art. 8 K.p.a., przy czym wbrew stwierdzeniu sądu wojewódzkiego cyt. przepis nie stanowi zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz ich kultury prawnej. Art. 8 K.p.a. stanowi, że "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej". Takie brzmienie cyt. przepisu obowiązuje od 11 kwietnia 2011 r. (z mocy art. 1 pkt 2 ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2011, Nr 6, poz. 8), natomiast przed tą datą art. 8 Kodeksu miał następujące brzmienie: "Organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli". Skoro postępowanie przed organami zostało wszczęte po 11 kwietnia 2011 r. to gwoli ścisłości z przepisu art. 8 K.p.a. wynika wyłącznie zasada ogólna prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W ocenie WSA w Warszawie z dyspozycji cyt. przepisu wynikał obowiązek odniesienia się przez organ zażaleniowy do podnoszonego przez skarżących w zażaleniu faktu uzyskania uzgodnienia ze strony RDOŚ w Olsztynie dla inwestycji na działce nr [...] oraz wyjaśnienie, czy uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, traktowanej przez skarżących jako tożsamej dla planowanej przez nich nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu w tym składzie okoliczność braku ustosunkowania się przez GDOŚ odnośnie do pozytywnego uzgodnienia przez RDOŚ w Olsztynie decyzji dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla innej działki (nr [...]) niż w przedmiotowej sprawie, nie miało znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii uzgodnienia dla inwestycji lokalizowanej przez skarżących na działce nr [...]. Tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dawałoby podstawę do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). WSA w Warszawie wadliwie przyjął, że sposób rozstrzygnięcia odnośnie dla inwestycji realizowanej przez inne podmioty na działce nr [...], jako okoliczność podniesiona w zażaleniu i brak ustosunkowania się do tam podniesionych kwestii, mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzyganej przez GDOŚ. Każdą z tych spraw należy traktować indywidualnie. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8 K.p.a. Z kolei wadliwe jest traktowanie przez skarżący kasacyjnie organ przepisów art. 8 K.p.a. oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 144 i 15 K.p.a. jako przepisów prawa materialnego i stawianie z tego powodu zarzutów naruszenia przepisów tego prawa – art. 174 pkt 1 Ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie dokona raz jeszcze oceny zasadności skargi, uwzględniając w szczególności zasadnicze kwestie – prawidłowość odmowy dokonania uzgodnienia poprzez powołanie się na obowiązujące dla obszaru planowanej inwestycji przepisy odnośnie ochrony przyrody oraz dopuszczalność ich zastosowania wobec faktu zrealizowania części inwestycji przed wejściem w życie przepisów rozp. Nr 163. Powyższe okoliczności uzasadniały uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.