II OSK 75/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant sekretarz sądowy Dorota Włodarczyk Kęska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 355/14 w sprawie ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 355/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 24 grudnia 2013 r. inwestor – [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, określonych jako "montaż urządzeń telekomunikacyjnych na dachu istniejącego budynku w K. przy ul. [...] w K.". Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta Koszalin, na podstawie m.in. art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) i art. 104 k.p.a., wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że budynek objęty wnioskiem zlokalizowany jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonego uchwałą nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r. i uchwałą nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], na zabudowę śródmiejską mieszkalno-usługową (§ 44 ust. 1 ww. planu). Zatem, zdaniem organu, wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na skutek wniesionego przez inwestora odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu pierwszej instancji, iż dla obszaru objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Budynek na dachu którego inwestor zaplanował realizację inwestycji, znajduje się na terenie jednostki elementarnej oznaczonej symbolem [...] z przeznaczeniem pod zabudowę śródmiejską mieszkalno-usługową (§ 44 ust. 1 ww. planu), dla którego obowiązują następujące ustalenia: przeznaczenie terenu – zabudowa śródmiejska mieszkalno-usługowa; zasady ochrony środowiska przyrodniczego – obowiązują ustalenia zawarte w rozdziale 2 § 10 niniejszej uchwały; zasady obsługi inżynieryjnej – systemy infrastruktury technicznej należy realizować zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale 2 § 12 niniejszej uchwały. Następnie wskazał, że zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu, dotyczącymi infrastruktury technicznej, zawartymi w rozdziale II § 12 ust. 11 pkt 2 w zakresie telekomunikacji, ustalono iż: "na terenach zabudowy śródmiejskiej, mieszkaniowej wielorodzinnej oraz terenach wskazanych w ustaleniach szczegółowych zakazuje się lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, natomiast istniejące stacje bazowe telefonii komórkowej należy wyłączyć z eksploatacji w okresie do 5 lat od uchwalenia niniejszego planu". Pod pojęciem "zabudowy śródmiejskiej", oznaczonej symbolem MS (§ 4 ust. 2 ww. planu), należy rozumieć zabudowę mieszkalno-usługową służącą celom mieszkaniowym oraz lokalizacji usług właściwych dla centrum miasta, w której dopuszcza się lokalizację wymienionych tam obiektów. Mając na uwadze powyższe Wojewoda stwierdził, że przy tak szczegółowych ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego [...], objęta wnioskiem inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego zasadnie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do jej wykonania. Ustosunkowując się do zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajduje on uzasadnienia, gdyż treść art. 46 ust. 2 tej ustawy jednoznacznie wskazuje, że dopuszcza się lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł inwestor, zarzucając wydanej decyzji naruszenie: art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.; art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 i 8 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz § 12 ust. 11 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w powiązaniu z art. 46 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 tej ustawy; art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 12 ust. 11 pkt 2 tego planu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że obowiązkiem organu przy rozpatrywaniu zgłoszenia było wzięcie pod uwagę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego. Dalej Sąd wskazał na przepisy art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 87 ust. 2 Konstytucji oraz art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), a następnie uznał, że mając na uwadze powyższe przepisy nie można podzielić poglądu inwestora, iż zawarte w planie zakazy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie mogą uniemożliwiać ich realizacji, gdyż przepis art. 46 ust. 2 ww. ustawy należy interpretować łącznie z art. 46 ust. 1 i art. 75 tej ustawy. Przepis art. 46 ust. 2 omawianej ustawy dopuszcza, po spełnieniu określanych przesłanek, lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli lokalizacja takiej inwestycji nie jest umieszczona w planie miejscowym. Warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby mimo braku postanowień w planie, inwestycję taką zrealizować, są następujące: 1) lokalizacja inwestycji nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu, 2) lokalizacja inwestycji nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Z treści planu miejscowego [...] wynika, że w planie tym brak jest zapisów szczególnych dotyczących umiejscowienia stacji bazowych telefonii komórkowej. Powyższe oznacza, że zgodność z planem inwestycji wyznacza przeznaczenie terenu objętego wnioskiem i ewentualne zakazy lub ograniczenia zagospodarowania tego terenu. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w uchwale nr XXXVII/430/2009 dla terenu objętego wnioskiem inwestora jako przeznaczenie wskazują zabudowę śródmiejsko-usługową (§ 44 ust. 1) z zakazem lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej ("§ 12 ust. 11 pkt"). W ocenie Sądu przepis art. 46 ust.1 ww. ustawy nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż norma w nim zawarta skierowania jest do organu planistycznego. Inwestor, który uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jego interes prawny winien wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) kwestionując ustalenia planistyczne w tym zakresie. Tym samym niezasadny jest zarzut błędnego zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż organ prawidłowo ustalił, że zgłaszana przez spółkę inwestycja nie spełnia warunków wymaganych w tym przepisie. Mając zatem na uwadze sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany był do wniesienia, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych. W ocenie Sądu, organy trafnie zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego, a zarzuty strony skarżącej w tym zakresie nie zasługują na aprobatę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł inwestor zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku: i) niezastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy wobec pozbawionego podstaw prawnych wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych – jako że ww. roboty budowlane nie naruszają właściwie zinterpretowanych i zastosowanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r. i uchwałą nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] – zasadne byłoby uwzględnienie przez organ odwoławczy odwołania inwestora i umorzenie postępowania w sprawie; ii) art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie niedziałania Wojewody Zachodniopomorskiego w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; iii) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, polegającego na pominięciu przez sąd pierwszej instancji, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bezpodstawnie przywołano orzecznictwo odnoszące się do innego stanu faktycznego, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 713/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 395/11; iv) niedostrzeżenia naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., polegającego na zaniechaniu wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niezrozumiałego przywołania w ww. uzasadnieniu orzecznictwa wskazanego w ppkt iii); v) naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, zamiast jej uwzględnienia; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: b) art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz § 12 ust. 11 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organu drugiej instancji utrzymującej w mocy sprzeciw do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia robót budowlanych, pomimo że planowana przez skarżącą inwestycja jest zgodna z właściwie zinterpretowanymi i zastosowanymi postanowieniami miejscowego planu oraz przepisami odrębnymi; c) art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego błędne zastosowanie w wyniku uznania za organem drugiej instancji, że wprowadzona tam regulacja pozwala na wprowadzanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zupełnie dowolnych "zakazów lub ograniczeń" w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy przepis ten należy interpretować łącznie z przepisami art. 46 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a więc ewentualnie wprowadzone zakazy nie mogą "uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a nadto jeśli zakazy takie wprowadzone zostały do miejscowego planu uchwalonego przed wejściem w życie tej ustawy, miejscowy plan należy zastosować w danej sprawie przy uwzględnieniu wymogów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; d) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 12 ust. 11 pkt 2 tego planu z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, a dotyczących zasad interpretacji aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych. W związku z powyższym inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 tej ustawy. Rozpoznając zaś skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie jako bezzasadna. Na wstępie przede wszystkim zauważyć należy, iż stosownie do dyspozycji art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z treści tego przepisu wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. i podlega oddaleniu w dwóch przypadkach: gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, co oznacza, że sąd nie stwierdził naruszeń wskazanych w art. 174, oraz gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Oczywiście dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części. Z treści art. 184 p.p.s.a. wynika i to, że błędne uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, w tym nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., tylko wtedy stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli fakt ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10, LEX nr 1071100, zob. także B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2006, wydanie II, s. 434-435). Zatem naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji (por. wyrok SN z dnia 5 czerwca 1998 r. II UKN 77/98, publikowany OSNAPiUS 1999, z. 11, poz. 378). W sytuacji oddalenia skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 in fine p.p.s.a. za wiążące należy przyjąć stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. M. Filipczyk glosa do wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2057/09, publikowany POP z 2011 r., z. 5, poz. 429). Mając powyższe stanowisko na uwadze zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie właśnie błędne uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozostaje bez wpływu na właściwy sposób jej rozstrzygnięcia. Tym samym trafnie zastosowano w tej sprawie konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Kontrolowaną przez Sąd pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Koszalin z dnia [...] stycznia 2014 r. o wniesieniu sprzeciwu do wykonania robót budowlanych określonych jako montaż urządzeń telekomunikacyjnych na dachu budynku przy ul. [...] w K. Sprzeciw wniesiony do przedmiotowych robót budowlanych przez organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji oparto na normie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a więc uznano, że wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonego uchwałą nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r. i uchwałą nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Gdy tymczasem w pierwszej kolejności obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego w tej sprawie było ustalenie czy przedstawione w zgłoszeniu roboty budowlane w postaci realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w K. nie wymagają pozwolenia na budowę, co pozwalałoby na zastosowanie podstawy prawnej określonej w art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku zgłoszenia sprzeciwu do takich robót. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego właśnie ten ostatni z wymienionych przepisów winien stanowić podstawę materialno-prawną wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w K., czego jednak skutecznie nie podniesiono w toku postępowania prowadzonego w tej sprawie, jak i przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż przedmiotem dokonania zgłoszenia w tej sprawie była realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sp. z o.o. obejmująca budowę stacji bazowej [...] na dachu istniejącego budynku handlowo-biurowego z mieszkaniami przy ul. [...] w K. w skład której wchodziły: dwie szafy telekomunikacyjne, trzy anteny sektorowe, trzy anteny radioliniowe, dwa maszty z wyposażeniem w postaci ramek antenowych (konstrukcja pod mocowanie anten), urządzenie sterujące na ramie, droga kablowa od urządzenia do masztu, instalacja odgromowa i uziemiająca. Niewątpliwie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami, urządzeniami. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym między innymi wolno stojące maszty antenowe. Wyliczenie budowli dokonane w tym przepisie nie stanowi jednak katalogu zamkniętego, a ma charakter jedynie przykładowy. Wprawdzie brak sformułowania "w szczególności" z reguły wskazuje na zamknięty katalog wyliczenia, jednak w tym przypadku doktryna jak i orzecznictwo przyjmuje jego przykładowy charakter – patrz wyrok NSA z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1480/12. Przedmiotowa inwestycja w oparciu o załączony do zgłoszenia projekt budowlany, obejmuje nie tylko urządzenia techniczne, ale również konstrukcję stalową, trasy kablowe i całe oprzyrządowanie pozwalające na funkcjonowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, a to wskazuje na konieczność zakwalifikowania spornej inwestycji właśnie jako "budowli", a nie jako "urządzenia", jak to w zgłoszeniu określił inwestor. W zgłoszeniu wskazano bowiem przedmiotowe roboty jako "montaż urządzeń telekomunikacyjnych". Dodatkowo samo wymienienie masztów i konstrukcji wsporczych w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.), definiującym telekomunikacyjne obiekty budowlane wskazywało na konieczność zakwalifikowania projektowanych dwóch masztów na których umieszczone zostaną trzy anteny sektorowe wraz z trzema antenami radioliniowymi z projektowaną drogą kablową wraz z niezbędnym zasilaniem jako budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego przedmiotową sprawę, że o instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsparcia) na którym zostaną zainstalowane anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji. Stąd też roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu - porównaj wyroki NSA z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1709/09 i z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1867/10, publikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl. W tej sprawie, czego dowodzi dokumentacja fotograficzna, na dachu budynku przy ul. [...] w K. nie istniał jakikolwiek nośnik, który pozwalałby na zainstalowanie na nim dodatkowej anteny sektorowej. Tym samym w tej sprawie nie można mówić o montażu urządzeń telekomunikacyjnych. Z powyższego wynika, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc realizacji masztów z wyposażeniem, tras kablowych i całego oprzyrządowania pozwalającego na funkcjonowanie tejże stacji bazowej, według załączonego do zgłoszenia projektu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nie podpadała zatem pod pojęcie "urządzenia", lecz stanowiła obiekt budowlany w znaczeniu wskazanym w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Fakt jej usytuowania na dachu budynku nie mógł wpłynąć na zmianę tej kwalifikacji. Jak trafnie bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie II OSK 1013/11 (opublikowanym na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.), zajmując podobne w tej kwestii stanowisko, stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem. Tym samym należało na sporne zamierzenie uzyskać pozwolenie na budowę. Skoro więc dokonano na nie zgłoszenia, to w sprawie należało zgłosić sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem zgłoszenie dotyczyło budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. To, że zgłoszono sprzeciw w oparciu o pkt 2 art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane stanowi w tej sprawie naruszenie prawa, ale niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro co do zasady sprzeciw taki należało zgłosić na innej podstawie. Dlatego też, w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zasadnie Sąd pierwszej instancji oddalił wniesioną skargę inwestora, przy czym przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędną argumentację, co wynika z powyższych motywów. Zatem w tym miejscu jedynie informacyjnie zauważyć należy, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który wprowadzony został do obrotu prawnego z dniem 17 lipca 2010 r. przyjmował zakaz ustanawiania w planach miejscowych ograniczeń lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalony został uchwałą nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r., a jego zmian dokonano uchwałą nr XI/119/2011 z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Co do zasady więc, jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niespełnienie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymagań określnych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie skutkuje możliwością stwierdzenia jego nieważności przez sąd administracyjny z powodu naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jeżeli plan ten zaczął obowiązywać przed dniem wejścia w życie powołanej wyżej ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - patrz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r. sygn. akt II OSK 2470/14, publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl. Dlatego też przyjąć należałoby, iż przepis art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny zamierza realizować inwestycję celu publicznego w zakresie łączności publicznej na terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed dniem 17 lipca 2010 r., i gdy postanowienia tego planu zawierają zakazy albo rozwiązania uniemożliwiające lokalizację takiej inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiając sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, będzie obowiązany pominąć te postanowienia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wyłącznie wtedy gdy inwestycja ta będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Uwagi te uczyniono na marginesie rozważań, które stanowiły podstawę przyjęcia w tej sprawie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, a to prowadzi do wniosku, iż skargę kasacyjną w tej sprawie należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.