II OSK 82/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. Sp. k. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 546/18 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. Sp. k. w S. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 20 września 2018 r., II SA/Sz546/18, oddalił skargę H. Sp. z o.o. Sp. k. w S. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (dalej ZWINB) z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej PINB) na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2017.1332 ze zm., dalej p.b.) oraz art. 123 k.p.a. nałożył na właściciela obiektu, tj. H. Sp. z o. o. Sp. k., obowiązek wstrzymania robót budowlanych i zabezpieczenia terenu budowy, związanych z budową dwóch obiektów usługowych typu kontener na nieruchomości przy ul. W. w m. N., gm. R., na terenie działki nr [...] oraz przedłożenia w terminie do [...] września 2017 r. dokumentów mających na celu doprowadzenie wybudowanych bez pozwolenia na budowę obiektów do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca na powyższe postanowienie złożyła zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem ZWINB utrzymał w mocy postanowienie PINB. Na to postanowienie Spółka H. złożyła skargę do WSA. W odpowiedzi na skargę ZWINB wniósł o jej oddalenie. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę. W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organy postępowanie pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego przyporządkowanie do właściwych norm prawnych, a w konsekwencji nałożenie na inwestora adekwatnych do tego obowiązków. Sąd wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest charakter wzniesionych na działce nr [...] obiektów budowlanych. Organy nadzoru budowlanego oceniły, że samowolnie – bez pozwolenia na budowę – zrealizowano dwa obiekty kontenerowe handlowe, z których jeden stanowi sklep spożywczy, a drugi obiekt gastronomiczny. Zdaniem skarżącej, nie są to obiekty handlowe, a budynki tymczasowe stanowiące zaplecze placu budowy związanego z budową budynku usługowego, tj. zaplecze biurowe oraz socjalno-gastronomiczne. W opinii Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, którego konsekwencją było wdrożenie procedury legalizacji samowoli budowlanej z art. 48 p.b. Nie jest zaś trafne stanowisko skarżącej, że pozwolenie na budowę spornych obiektów nie było konieczne, gdyż są to obiekty tymczasowe. Aby zidentyfikować, czy określone urządzenie (obiekt) jest urządzeniem zaplecza budowy, należy zbadać jego związek funkcjonalny z budową, tzn. czy obiekt ten jest całkowicie wykorzystany na cele budowy. Brak takiego wyłącznego związku i wykorzystywanie obiektu na cele inne niż jako zaplecze budowy wyklucza możliwość uznania go za urządzenie (obiekt) zaplecza budowy. Zgromadzone w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że sporne obiekty nie posiadają cech typowych dla obiektów zaplecza budowy, takich jak np. biurka, szafy na odzież, pomieszczenia sanitarne itp. Wyposażone są natomiast w elementy typowe dla obiektów typu sklep oraz bar, tj. rożen, lodówki, przybory kuchenne, butelki z napojami, dystrybutor piwa, jadłospis, miejsce do obsługi klienta z ladą oraz kasą, ogródek piwny z parasolem i tabliczki informujące o ich charakterze. Sąd zaznaczył, że obiekty budowlane stanowiące zaplecze budowy zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 p.b., po jej zakończeniu powinny zostać rozebrane. W tej sprawie budowa została zakończona przed dniem przeprowadzenia kontroli przez organ powiatowy. Zdaniem Sądu, w oparciu o powyższe, prawidłowo organy ustaliły, że obiekty te nie pełnią roli zaplecza budowy. To zaś oznacza, że konieczne było uzyskanie pozwolenia na ich budowę na podstawie art. 28 ust. 1 p.b. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organ prawidłowo orzekł w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych i jednocześnie nałożył na skarżącą obowiązki wynikające z art. 48 ust. 3 p.b., zobowiązując ją do wstrzymania robót budowlanych, zabezpieczenia terenu budowy oraz przedłożenia określonych dokumentów w terminie do 30 września 2017 r. Organ nadzoru budowlanego nie ma bowiem możliwości odstąpienia od trybu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 48 ust. 2 p.b. Natomiast to w jaki sposób zakończy się postępowanie legalizacyjne zależy wyłącznie od inwestora. Sąd nie zgodził się ze skarżącą, że przeprowadzając kontrolę i oględziny spornych obiektów organ naruszył art. 81a ust. 2 p.b., który stanowi, że czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku. Natomiast w myśl art. 81a ust. 3, w przypadku kontroli podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, w razie nieobecności osób, o których mowa w ust. 2, w uzasadnionych przypadkach, czynności kontrolne mogą być dokonywane w obecności przywołanego pełnoletniego świadka. W badanej sprawie wymóg ten został zachowany, ponieważ w czynnościach kontrolnych uczestniczył dyrektor regionu Spółki H. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 50 ust. 4 p.b. poprzez jego niezastosowanie Sąd stwierdził, że upływ terminu ważności postanowienia nie stanowi przeszkody w dokonaniu kontroli jego legalności przez sąd administracyjny. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła H. Sp. z o.o. Sp. k. w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2018.1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) polegające na jego niezastosowaniu poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, tj. łącznie z ustaleniem daty wydania decyzji o nakazie rozbiórki i ustalenia wygaśnięcia przedmiotowego postanowienia, w sytuacji gdy przepis ten stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu drugiej instancji w całości; b) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony w sposób pełny w zakresie funkcji kontenera, co w efekcie doprowadziło do błędnego oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji w całości; c) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że w stanie faktycznym sprawy zostały zachowane wymogi określone w art. 81a ust. 2 i 3 p.b., co w efekcie doprowadziło do błędnego oddalenia skargi zamiast uchylenia decyzji organu II instancji w całości; d) art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, tj. zarzutów dotyczących naruszenia przepisu art. 50 ust. 4 p.b.; e) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na jego bezzasadnym zastosowaniu i oddaleniu skargi, w sytuacji gdy istniały uzasadnione podstawy do jej uwzględnienia, a organ odwoławczy winien rozpoznać zażalenie merytorycznie; f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a poprzez przyjęcie, że organy obu instancji nie naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy organy nie ustaliły stanu faktycznego w zakresie funkcji kontenera, prawidłowości przeprowadzonej kontroli oraz faktu wygaśnięcia postanowienia z dnia [...] września 2017 r.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 81a ust. 1 i 2 w zw. z art. 81 ust. 4 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że kontrola mogła się odbyć w obecności dyrektora regionu G. S. podczas, gdy czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku; b) art. 50 ust. 4 p.b. poprzez jego niezastosowanie i orzekanie w stosunku do postanowienia, które wygasło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Mając na uwadze treść podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy zaskarżone postanowienie mogło być merytorycznie oceniane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Gdyby bowiem – jak uważa skarżąca kasacyjnie Spółka – nie było podstaw prawnych do merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia – wszystkie pozostałe zarzuty nie miałyby wpływu na wynik sprawy. Podobna problematyka była już w przeszłości rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1304/08 (LEX nr 526348), upływ terminu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie stanowi przeszkody w dokonaniu kontroli jego legalności przez sąd administracyjny. W motywach tego wyroku wskazano, że za przyjęciem takiego poglądu przemawia przede wszystkim wykładnia celowościowa art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., w świetle którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Skoro z woli ustawodawcy przewidziana została możliwość zakwestionowania przez stronę trafności przedmiotowego postanowienia - najpierw w drodze zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego - to strona winna mieć zagwarantowane prawo dokonania weryfikacji stanowiska organów nadzoru budowlanego co do wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 p.b. W postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazane uprawnienie strony realizowane jest wyłącznie w sytuacji, gdy sąd administracyjny dokona oceny legalności tego postanowienia, a wynik tej kontroli sformułuje w wyroku. Ograniczenie w tej sytuacji wypowiedzi sądu do formalnego zakończenia postępowania poprzez jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. niweczyłoby celowość wnoszenia takiej skargi. W postanowieniu o umorzeniu postępowania sąd nie zawiera bowiem prawnej oceny konkretyzacji praw i obowiązków strony dokonanej przez organy administracji publicznej. W tych okolicznościach, zdecydowanego odróżnienia wymaga zagadnienie ważności postanowienia wydanego na podstawie art. 50 p.b. od oceny trafności tego rozstrzygnięcia, której na skutek wniesionej skargi może dokonać tylko sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 29 marca 2007 r., II OSK 564/06, LEX nr 338849). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku uznał za nieuprawnione w szczególności zarzut dotyczący naruszenia art. 50 ust. 4 p.b. W pełni podzielając powyższe stanowisko za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy podniesiony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 50 ust. 4 p.b. W konsekwencji powyższego niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało bowiem znaczenia ustalenie daty wydania decyzji o nakazie rozbiórki i ustalenie wygaśnięcia przedmiotowego postanowienia. Przy ocenie zgodności z prawem postanowienia nakazującego wstrzymanie robót budowlanych nie ma znaczenia, czy w jego wyniku zapadła decyzja o nakazie rozbiórki, czy wydano ją w terminie i czy była ona prawidłowa. Istotne jest tylko to, czy w czasie podejmowania kontrolowanego postanowienia zachodziły podstawy do jego wydania. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, to mógłby on odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17.02.2010r., II FSK 1511/08). Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 50 ust. 4 p.b., brak odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzucając oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony w sposób pełny w zakresie funkcji kontenera, co w efekcie doprowadziło do błędnego oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji w całości, zarzut ten należało powiązać z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej, które – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – miały zostać naruszone przez organ administracyjny. Regulacje zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. to tzw. przepisy wynikowe, a więc mówiące o wyniku sprawy, tj. uwzględnieniu skargi z uwagi na mogące mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenie przepisów postępowania inne niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), albo oddaleniu skargi w razie jej nieuwzględnienia (art. 151). Naruszenie zaś art. 133 § 1 p.p.s.a. miałoby miejsce wówczas, gdyby wojewódzki sąd administracyjny złamał zasady wyrażone w tym przepisie, to jest rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie było to postępowanie uproszczone lub ustawa nie przewidywała takiej możliwości, bądź orzekł na podstawie tylko odpisu skargi, mimo że organ wypełnił obowiązek nałożony art. 54 § 2 p.p.s.a. i sąd pełną dokumentację sprawy posiadał. Ponieważ z treści skargi kasacyjnej nie wynika, by powyższe okoliczności z art. 133 § 1 p.p.s.a. były przyczyną kwestionowania przez skarżącą kasacyjnie Spółkę zaskarżonego wyroku, pierwszy z zarzutów naruszenia tych przepisów, ujęty wśród zarzutów naruszenia przepisów postępowania pod literą b), zostanie rozpoznany łącznie z kolejnym zarzutem naruszenia tych przepisów, powiązanym z art. 81a ust. 2 i 3 p.b., oznaczonym w skardze kasacyjnej literą c), a także z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a powiązanym z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ujętym pod literą f). Gdyby bowiem którykolwiek z tych zarzutów zasługiwał na uwzględnienie, to w takiej sytuacji można byłoby mówić o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w ten sposób, że WSA wadliwie oddalił skargę, zamiast ją uwzględnić. Natomiast w przeciwnym razie przepisy mówiące o wyniku sprawy nie zostałyby naruszone przez Sąd I instancji. Z uwagi zaś na fakt powiązania zarzutu naruszenia przepisów postępowania opisanego pod literą c) – art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. – z art. 81a ust. 2 i 3 p.b., zarzut ten zostanie rozpoznany wraz z zarzutem naruszenia prawa materialnego – art. 81a ust. 1 i 2 w zw. z art. 81 ust. 4 p.b. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 81a ust. 2 i 3 p.b. w zw. z art. 81 ust. 4 p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że kontrola mogła się odbyć w obecności dyrektora regionu, podczas gdy czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku. Stosownie do art. 81a ust. 1 p.b., organy nadzoru budowlanego lub osoby działające z ich upoważnienia mają prawo wstępu: 1) do obiektu budowlanego; 2) na teren: a) budowy, b) zakładu pracy. W myśl art. 81 ust. 4 p.b., organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 81a ust. 2 i 3 p.b., czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku (ust. 2). W przypadku kontroli podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, w razie nieobecności osób, o których mowa w ust. 2, w uzasadnionych przypadkach, czynności kontrolne mogą być dokonywane w obecności przywołanego pełnoletniego świadka (ust. 3). Mając na uwadze treść powyższych unormowań uznać należy, że uczestnictwo w czynnościach kontrolnych dyrektora regionu, a więc wysokiej rangi pracownika skarżącej Spółki, było wystarczające, gdyż skoro uczestniczył on w tych czynnościach, to sam ten fakt świadczy, że był wyznaczonym pracownikiem Spółki do uczestnictwa w nich w rozumieniu art. 81a ust. 2 p.b. i to niezależnie od faktu odmówienia przez niego podpisania protokołu z przeprowadzonej czynności. Niewątpliwie udział dyrektora regionu nie był przypadkowy, lecz celowy i miał zapewnić ochronę interesów strony skarżącej kasacyjnie, a odmowa podpisania protokołu była realizacją tego celu. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 81a ust. 2 i 3 p.b. oraz prawa materialnego – art. 81a ust. 1 i 2 w zw. z art. 81 ust. 4 p.b., nie były w tych okolicznościach zasadne. Uwzględnieniu nie podlegał też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, organy nadzoru budowlanego wystarczająco ustaliły wszystkie okoliczności mające istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podzielić bowiem należy ocenę organów i WSA, że rozważone przez nie okoliczności, takie jak data zakończenia budowy (wg dziennika budowy – [...] lipca 2017 r.), wyposażenie kontenerów, napisy na nich, ogródek piwny itd., jednoznacznie świadczą, że przedmiotowe obiekty budowlane nie były budynkami tymczasowymi stanowiącymi zaplecze placu budowy, lecz stanowiły obiekty usługowe. Wyżej omówiona bezzasadność zarzutu naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 81a ust. 2 i 3 p.b. świadczy o niemożności skutecznego zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonej kontroli, a podnoszona przez skarżącą kasacyjnie kwestia wygaśnięcia postanowienia z dnia [...] września 2017 r. została rozważona przy rozpatrywaniu zarzutów naruszenia art. 50 ust. 4 p.b., art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 k.p.a. również nie był zasadny, gdyż oddalenie skargi przez WSA było prawidłowe. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.