II OZ 1399/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 06 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 581/14, oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 581/14, oddalił wniosek M. O.(dalej jako skarżący) o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. Sąd w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Zatem nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, który w żaden sposób nie nawiązuje do wymienionych w tym przepisie przesłanek. Sąd zauważył, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nawet w sposób ogólny nie odwołał się do przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie był w stanie ocenić zasadności wniosku, skutkiem czego nie mógł go uwzględnić. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata G. J., zaskarżając je w całości i żądając jego uchylenia oraz przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 166 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia postanowienia do stwierdzenia braku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nadto zarzucono naruszenie art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez brak wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazał okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący uznał, że merytoryczne rozpatrzenie jego wniosku przez Sąd było przedwczesne. Sąd, stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. winien wezwać stronę do uzupełnienia braków wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia dostrzegając brak uzasadnienia wniosku w postaci nieprzytoczenia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Ma zatem rację Sąd I instancji, wskazując na konstrukcję art. 61 § 3 P.p.s.a., z której wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, niewskazanie nawet podstawy prawnej żądania skutecznie uniemożliwiło Sądowi analizę tego wniosku pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd w żaden sposób nie mógł odnieść się do argumentacji wnioskującego albowiem takiej argumentacji w ogóle nie było. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219, postanowienie NSA z 8 maja 2014 r. sygn. akt II OZ 425/14 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, w ocenie NSA, zarzut pełnomocnika skarżącego, iż Sąd I instancji powinien przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wezwać skarżącego o uzupełnienie braków formalnych wniosku w zakresie uzupełnienia o stosowne uzasadnienie stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. jest niezasadny. Odnosząc się do drugiego zarzutu sformułowanego w zażaleniu należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie Sąd ma obowiązek ograniczyć się do zbadania, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Z uzasadnienia skarżonego postanowienia niewątpliwie wynika, że analiza taka została dokonana, chociaż z uwagi na brak uzasadnienia wniosku musiała się ona ograniczyć do wykazania braku uzasadnienia samego wniosku. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.