II OZ 519/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1132/14 odrzucające wniosek P.P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1132/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek P.P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd wskazał, że w przypadku odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi - w tej chwili bowiem skarżący dowiaduje się o uchybieniu terminu. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że żona skarżącego odebrała w dniu 20 stycznia 2015 r. przesyłkę zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem (k. 32 akt s.). Zdaniem Sądu doręczenie takie jest dopuszczalne i skuteczne z uwagi na treść art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym można doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli nie zastano adresata osobiście, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów i podjęła się oddania mu pisma. Sąd wskazał, że sam skarżący podał w skardze adres, pod który dokonano doręczenia jako adres jego zamieszkania. Natomiast podane przez skarżącego przyczyny otrzymania przez niego postanowienia odrzucającego skargę dopiero w dniu 6 lutego 2015 r. (tj. ponad trzy tygodnie później) stanowią jedynie o niedbalstwie skarżącego. Sam fakt negatywnych przeżyć i sporu z żoną (w separacji ,,faktycznej") nie mogą stanowić przyczyny usprawiedliwiającej uchybienie terminu. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego były zatem podstawy do przyjęcia, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 20 stycznia 2015 r., to jest z chwilą odebrania przez żonę skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi. W dniu następnym rozpoczął więc swój bieg termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., natomiast koniec terminu przypadał na dzień 27 stycznia 2015 r. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 13 lutego 2015 r. (k. 45-46 akt s.) nastąpiło już po upływie terminu określonego w ostatnim z powołanych przepisów, co – stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a. – obligowało sąd do odrzucenia wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie P.P. zarzucił Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, a przejawiający się z w tym, iż Sąd ten błędnie ustalił, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 20 stycznia 2015 r. tj. z chwilą odebrania przez żonę skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi, gdy tymczasem o uchybieniu terminu skarżący dowiedział się w dniu 6 lutego 2015 r., albowiem dopiero w tym dniu postanowienie zostało mu przekazane, przez co siedmiodniowy termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wobec tego kluczową kwestią przy ocenie dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności jest ustalenie dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuję się, że w przypadku odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny jako wniesionej z uchybieniem terminu, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, bowiem od tej chwili skarżący dowiaduje się o uchybieniu terminu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 44/12; z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 468/09; z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/10, z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I GZ 123/11). Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że żona skarżącego odebrała w dniu 20 stycznia 2015 r. przesyłkę zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem (k. 32 akt s.). Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca odpis postanowienia z dnia 14 stycznia 2015 r. o odrzuceniu skargi została przesłana, co należy podkreślić, na adres wskazany przez skarżącego i w dniu 20 stycznia 2015 r. została odebrana pod tym adresem przez dorosłego domownika – żonę skarżącego . Wobec treści art. 72 § 1 p.p.s.a. należy przyjąć, że w dniu odebrania przesyłki przez żonę skarżącego, pismo zawierające odpis postanowienia zostało doręczone skarżącemu. Wobec tego należało uznać, że w tym dniu ustała przyczyna uchybienia i od tego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący w powyższym okresie nie złożył wniosku o przywrócenia terminu, więc prawidłowo WSA w Lublinie uznał jego wniosek za spóźniony i go odrzucił. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż zasadnie wskazał Sąd I instancji, że podane przez skarżącego przyczyny otrzymania przez niego postanowienia odrzucającego skargę dopiero w dniu 6 lutego 2015 r. tj. ponad trzy tygodnie później, stanowią jedynie o niedbałym zarządzaniu swoimi sprawami a okoliczność sporu z żoną nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu. Skarżący nie wykazał ponadto, że on i jego żona, która odebrała postanowienie z Sądu mają sprzeczne interesy w sprawie. Nie przedstawił także żadnych dowodów potwierdzających fakt zgłoszenia zastrzeżenia w Poczcie Polskiej doręczania kierowanych do niego przesyłek sądowych wyłącznie jemu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.