III FSK 3758/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej 1) "[...]" Fundacja W. S-ka sp.k. z siedzibą w W. 2) Fundacji W."[...]" z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1079/20 odrzucającego skargę 1) "[...]" Fundacja W. i S-ka sp.k. z siedzibą w W. oraz 2) Fundacji W."[...]" z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia 12 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę rady miasta w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1079/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "[...]" Fundacja W. z siedzibą w W. oraz Fundacji W. "[...]" z siedzibą w Warszawie na uchwałę nr [...] Rady Miasta W. z dnia 12 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowienie jest dostępne – podobnie, jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia – na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. W przekonaniu Skarżących ww. uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza ich interes prawny przez to, że zostały one obciążone obowiązkiem uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że z treści skargi oraz z przedłożonych dokumentów wynika, że "[...]" Fundacja W.. z siedzibą w W.stał się na mocy umowy z 25 czerwca 2020 r. współwłaścicielem nieruchomości lokalowej położonej w budynku wielomieszkaniowym przy [...], który znajduje się pod zarządem Wspólnoty Mieszkaniowej, w ramach której ustanowiono zarząd przymusowy sprawowany przez Z. B. Skarżąca ta dodatkowo wynajmuje od Wspólnoty powierzchnie piwnic w budynku przy [...] w W., uiszczając z tego tytułu czynsz najmu. Tymczasem Fundacja W."[...]" z siedzibą w W. zawarła umowę najmu 5 lokali użytkowych pod adresem [...] w W., w której prowadzi działalność teatralną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując analizy art. 2 ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.), zwanej dalej "u.c.p.g.", wyjaśnił, że w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych, to wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni właściciele odrębnych lokali czy też współwłaściciele części wspólnych, składają deklaracje zgodnie z art. 6m u.c.p.g. oraz są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oznaczało to, że w niniejszej sprawie do złożenia skargi na uchwałę dotyczącą ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jest uprawniona wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni właściciele wyodrębnionych lokali w rozumieniu u.w.l. czy najemcy. Sam fakt partycypowania w ponoszeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie daje Skarżącym uprawnienia do składania skarg na uchwały rady gminy w tym zakresie. Gdyby wspólnota mieszkaniowa nie miała zarządu, takie uprawnienie można by było skonstruować dla poszczególnego właściciela lokalu wyodrębnionego na podstawie art. 27 u.w.l. w zw. z art. 200 k.c., art. 209 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 u.w.l. Jednakże w niniejszej sprawie obowiązki związane z opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi wykonuje zarządca przymusowy. W ocenie Sądu pierwszej instancji to wspólnota mieszkaniowa, w której zarządca przymusowy pełni funkcję zarządu, ma interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził też, że skoro Skarżące nie wykazały, aby przez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia, nie mogły skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarżące działając przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyły powyższe postanowienie w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1.1. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że Skarżące nie wykazały naruszenia przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego lub uprawnienia; 1.2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do argumentów podniesionych w skardze, w których skarżąca Fundacja wywodzi swój interes prawny do zaskarżenia uchwały Rady Miasta W. również z zawartej umowy najmu lokali użytkowych. 2. prawa materialnego, tj. 2.1. art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu faktu, że "właścicielem nieruchomości" w rozumieniu tej ustawy jest również najemca lokalu; 2.2. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 140 kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego lub uprawnienia Skarżących wynikających z prawa własności lokalu; 2.3. art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 2 ust. 3 u.c.p.g., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sam fakt posiadania przez skarżących przymiotu członka wspólnoty mieszkaniowej wyłącza indywidualny interes prawny Skarżących pozwalający na zaskarżenie przedmiotowej uchwały oraz poprzez brak dokonania ustaleń, czy Skarżącym przysługuje indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały, niezależny od interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej [...], również na podstawie przepisów innych, niż u.c.p.g. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta W., w imieniu której działa Prezydent reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak legitymacji skargowej bądź jej oddalenie ze względu na brak merytorycznie usprawiedliwionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jednak żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. ani żadna z przesłanek ujętych w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny także rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia. Jako punkt wyjścia podkreślić należy, że tożsamy problem prawny dotyczący Skarżących był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3757/21. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w tym postanowieniu. Odnosząc się do najdalej idącego wniosku organu o odrzucenie skargi kasacyjnej, wyjaśnić wypada że brak interesu prawnego po stronie Skarżących, czy też brak naruszenia interesu prawnego tej strony, jest przesłanką odrzucenia skargi, w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., a nie przesłanką odrzucenia skargi kasacyjnej. Skarżącemu, którego skarga została odrzucona na tej podstawie, przysługuje uprawnienie do złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że brak było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej. Istotą zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz wniesionej skargi kasacyjnej była ocena, czy Skarżące miały interes prawny we wniesieniu skargi i czy interes ten został naruszony uchwałą Rady Miasta W. z dnia 12 grudnia 2019 r. w sprawie sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a więc czy ma zastosowanie norma z art. 101 u.s.g., tj. czy zostały spełnione przesłanki wynikające z tego przepisu. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym jest w tej sprawie art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Aby skarga do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy była dopuszczalna, konieczne jest zatem wykazanie, iż, po pierwsze, skarżący dysponuje interesem prawnym lub uprawnieniem, po drugie, aby interes ten lub uprawnienie zostały naruszone przez postanowienia zaskarżonego aktu. Słusznie zatem wskazał Sąd pierwszej instancji, że skarga złożona w trybie omawianego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej). Do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz właśnie naruszenie własnego interesu prawnego skarżącego, który należy wyraźnie odróżnić od interesu faktycznego. W orzecznictwie wskazuje się, że dla spełnienia powyższego wymogu konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego (wyroki NSA z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 64/17, LEX nr 2647336, z 19 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3339/17, LEX nr 2865757). Legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem (uchwałą) organu gminy. Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 września 2008 r. w sprawie SK 76/06 stwierdził, że do wniesienia skargi na podstawie art. 101 u.s.g. nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, gdyż nie ma ona charakteru actio popularis. W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony uznać należy pogląd, iż warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały organu gminy jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu. Podkreślenia wymaga, iż to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi on wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (tak NSA w wyroku z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1722/17, LEX nr 2458451). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Prawidłowo bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, szeroko to uzasadniając w zaskarżonym postanowieniu, że po stronie Skarżących brak było interesu prawnego w skarżeniu uchwały. Nie ulega bowiem wątpliwości, że WSA w Warszawie szczegółowo zbadał status prawny Skarżących w aspekcie dokumentacji załączonej do skargi i doszedł do słusznego przekonania, że Skarżące mylą pojęcie interesu prawnego z interesem faktycznym, który oznacza, że dany podmiot jest zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii jednak nie może wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Podkreślić należy, że nie budzi wątpliwości dostrzegany i eksponowany przez obie Skarżące wpływ uchwały na ich sytuację, w tym ekonomiczną. Jednak oddziaływanie tej uchwały, nie jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wystarczające dla stwierdzenia istnienia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom Skarżących, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro Skarżące nie wykazały, by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia to nie mogły skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stąd też zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego, o niezasadności skargi przesądzał także aspekt podmiotowy. Wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 3 u.c.p.g., jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. W praktyce więc powołany przepis oznacza, że w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych, to wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni właściciele odrębnych lokali czy też współwłaściciele części wspólnych, składają deklaracje zgodnie z art. 6m u.c.p.g. oraz są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przepisie tym nie sposób zatem doszukać się wątpliwości w zakresie rozkładu obowiązków podatkowych, tzn. w zakresie składania deklaracji i ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Także w orzecznictwie sądów administracyjnych podmiotowość wspólnoty mieszkaniowej w zakresie obowiązków dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest rozumiana jednolicie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2016 r., III SA/Po 321/16; wyroki NSA: z dnia 6 czerwca 2018 r., II FSK 3937/17; z dnia 21 kwietnia 2016 r., II FSK 2722/14 oraz II FSK 936/15). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych wyrokach wyraźnie wskazał, że sformułowanie "obciążają", użyte w art. 2 ust. 3 u.p.c.g. nie czyni z osoby sprawującej zarząd nieruchomością wspólną "płatnika" opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ponieważ na gruncie tej ustawy konstrukcja płatnika nie ma zastosowania. Dodać też należy, że zmiana art. 2 ust. 3 u.p.c.g., jaka została wprowadzona od 1 lutego 2015 r. ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2015 r. poz. 87), przez wyraźne wymienienie jako osoby, którą obciążają obowiązki właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, była według uzasadnienia projektu nowelizacji jedynie zmianą doprecyzowującą, a nie zmianą normatywną (wyrok i pogląd ten wprawdzie dotyczył spółdzielni mieszkaniowych, ale można to również odnieść do wspólnot mieszkaniowych). Także z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2013 r. (sygn. akt K 17/12) wynika, że w wypadku nieruchomości zabudowanych budynkami wielolokalowymi, obowiązek ponoszenia opłaty oraz złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża przede wszystkim osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, a właścicieli lokali tylko wówczas gdy zarząd nie został powołany. Z powołanych unormowań wynika, że w konkretnej sprawie - co do zasady - kilka podmiotów jednocześnie może spełniać warunki do uznania ich za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Nie oznacza to jednak, że wszystkie wymienione podmioty mogą jednocześnie mieć taki status względem obowiązku związanego z konkretną nieruchomością. Z przepisów ustawy nie wynika też solidarna odpowiedzialność tych podmiotów w powyższej sytuacji. Z tego względu celem ustalenia, który podmiot w konkretnym przypadku powinien zostać uznany za zobowiązanego do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy odwołać się również do innych aktów prawnych, w tym do przepisów Kodeksu cywilnego oraz ustawy o własności lokali. Tak więc właściciel nieruchomości będzie zobowiązany do złożenia deklaracji tylko wówczas, gdy będzie występował indywidualnie. Natomiast w przypadku, gdy jego tytuł prawny do nieruchomości będzie wiązał się z obligatoryjnym (bądź fakultatywnym) członkostwem, w tym przypadku we wspólnocie mieszkaniowej, podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji będzie podmiot zarządzający nieruchomością wspólną. W ustawie o własności lokali, do której odsyła art. 2 ust. 3 u.c.p.g. wprowadzono zasadę jednego podmiotu wykonującego obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi, powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych przez mieszkańców. Oznacza to, że jeżeli wspólnota mocą podjętej uchwały powołała zarząd to ona powinna być w świetle art. 2 ust. 3 u.c.p.g., traktowana jako właściciel nieruchomości. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji podkreślił, że prawo do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony, niezależnie od wspólnoty lokalowej, nie może być wynikiem samego tylko faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Na status prawny właściciela lokalu położonego w budynku zarządzanym przez wspólnotę mieszkaniową wpływa przyznane zarządowi uprawnienie do zarządzania nieruchomością wspólną. W sytuacjach, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota. Właściciel lokalu (członek wspólnoty) może wykazać swój indywidualny interes prawny w sprawach niedotyczących nieruchomości wspólnej jednak jego indywidualna obrona jak członka wspólnoty sprowadza się do jego własnych spraw mieszkaniowych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie to wspólnota mieszkaniowa, w której zarządca przymusowy pełni funkcję zarządu, ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Natomiast właściciel lokalu mógłby skorzystać z takiej możliwości, gdyby występował samodzielnie, w przypadku braku zarządu wspólnoty mieszkaniowej czy jak w niniejszej sprawie zarządcy przymusowego sprawującego zarząd wspólnoty mieszkaniowej. Natomiast w przypadku, gdy jego tytuł prawny do nieruchomości wiąże się z obligatoryjnym (bądź i fakultatywnym) członkostwem – w tym przypadku we wspólnocie mieszkaniowej, podmiotem wykonującym obowiązki związane z opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a w konsekwencji uprawnionym do zaskarżenia w tym zakresie uchwały Rady Miasta W., będzie podmiot zarządzający nieruchomością wspólną. A zatem interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały przysługuje Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [...], w imieniu której działa zarządca przymusowy. To zaś oznacza, że wobec jednoznacznej regulacji prawnej art. 2 ust. 3 u.c.p.g., w sprawie nie ma zastosowania podniesiony przez Skarżące zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. W ramach zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Skarżące zarzuciły też Sądowi pierwszej instancji jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu faktu, że "właścicielem nieruchomości" w rozumieniu tej ustawy jest również najemca lokalu. Podkreślić raz jeszcze należy, co zostało już wyżej wykazane, że podmiotem odpowiedzialnym za złożenie deklaracji jest właściciel nieruchomości, którego definicja została zamieszczona w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. Definicja ta ma charakter zakresowy, ponieważ zostały w niej wymienione poszczególne kategorie podmiotów, które mogą zostać uznane za właścicieli nieruchomości. Jej budowa nie uprawnia przy tym do uznania, że ustawodawca wprowadził w ramach jej konstruowania prawo do nieograniczonego rozszerzania kręgu tych podmiotów. Wniosek taki nie wypływa ani z wykładni art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. ani z pozostałych przepisów tej ustawy. Zatem w przypadku, gdy tytuł prawny właściciela danego lokalu wiąże się z obligatoryjnym (bądź też i fakultatywnym) członkostwem we wspólnocie mieszkaniowej czy spółdzielni mieszkaniowej, podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie podmiot zarządzający nieruchomością wspólną nie zaś najemca czy właściciel lokalu. W konsekwencji powyższych rozważań podniesiony przez Skarżące zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 2 ust. 3 u.c.p.g. nie zasługiwał na uwzględnienie. Za nieusprawiedliwiony należy uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kontrolowanego postanowienia Sądu pierwszej instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie też z innych przyczyn. Zasadą jest, że Sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem i wówczas rozstrzyga daną sprawę merytorycznie w zakresie określonym w art. 145 p.p.s.a. Odróżnić od tego należy, w świetle przepisów procesowych zawartych w p.p.s.a., jednak sytuację, gdy sąd odrzuca skargę w zakresie przesłanek enumeratywnie wyliczonych w art. 58 p.p.s.a., w tym także na podstawie § 1 pkt 5a tego przepisu. Wówczas zakres orzekania w sposób ewidentny zostaje zawężony do kategorii legitymacji strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się natomiast do wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od ich zasądzenia, mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (CBOSA), w której przyjęto, że art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie.