III OSK 1204/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt: II SAB/Wa 300/18 w sprawie ze skargi W.S. na bezczynność Rady Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej poinformowania czy Rada Gminy K. wyraziła zgodę na zakup przez gminę działek o nr ew. [..], [..], [..] w miejscowości M. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt: II SAB/Wa 300/18 oddalił skargę W.S. na bezczynność Rady Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej poinformowania, czy Rada Gminy K. wyraziła zgodę na zakup przez Gminę działek o nr ew. [..], [..], [..] w miejscowości M. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skierowanym elektronicznie do Rady Gminy K. wnioskiem z dnia 27 października 2017 r. W.S. wniósł o pilne poinformowanie, czy Rada Gminy K. wyraziła zgodę na zakup przez Gminę działek o nr ew. [..], [..], [..] w miejscowości M., a jeśli tak - o przesłanie kopii uchwały w tej sprawie oraz oświadczył, że nie wyraża zgody na kierowanie korespondencji drogą elektroniczną. Pismem z dnia 5 marca 2018 r., znak [..] Rada Gminy K. w odpowiedzi na 7 wniosków W.S. z dni 27 i 28 października 2017 r., poinformowała, że podjęte przez Radę Gminy K. uchwały zostały opublikowane w BIP Urzędu Gminy w K. oraz wskazała link, pod którym znajduje się wyszukiwarka uchwał. Pismo to ekspediowano do skarżącego na podany adres e-mail w dniu 7 marca 2018 r. W dniu 24 kwietnia 2018 r. W.S. wniósł skargę na bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku, wskazując, że organ nadal lekceważy jego wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 24 września 2018 r. skarżący zmodyfikował skargę, domagając się przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniesioną skargę stwierdził, że na wniosek skarżącego organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 5 marca 2018 r., które zostało wysłane drogą elektroniczną i chociaż Sąd uznał za nieprawidłową sytuację, w której skarżącego odesłano do Biuletynu, bez wskazania konkretnej ścieżki dotarcia do informacji, to skarżący nie wskazał, aby żądanej informacji w BIP nie odnalazł. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W.S. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, nakazanie rozpoznania wniosku, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości zależnej od uznania Sądu ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne uznanie, iż pomimo braku konkretnej odpowiedzi na pytanie skarżącego, czy określona uchwała została podjęta, organ nie pozostaje w bezczynności; - art. 13 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 14 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie, że ogólne odesłanie do BIP organu zamiast podania precyzyjnego linku do określonej podstrony BIP stanowi prawidłowy sposób udostępnienia informacji publicznej; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego w formie, którą on jasno wykluczył, polegające na poinformowaniu go drogą elektroniczną o rzekomym opublikowaniu wnioskowanej informacji w BIP, stanowi udzielenie informacji publicznej w formie wskazanej we wniosku, a w rezultacie ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż organ odpowiedział na wniosek w terminie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ powinien był poinformować skarżącego w formie przez niego wskazanej - a więc nie drogą elektroniczną - o precyzyjnym adresie podstrony BIP, na której znajdzie wnioskowaną informację, a także odpowiedzieć wprost, a nie ogólnikowo na pytanie wniosku. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. W związku z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2021 r., pełnomocnik organu pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie odpowiedział na wystosowane wezwanie. Zarządzeniem z dnia 7 lutego 2022 r. Przewodnicząca Wydziału skierowała sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi a to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej o skierowaniu – na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: uCOVID-19, sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w pierwszej kolejności zobligowało Naczelny Sąd Administracyjny do zbadania dopuszczalności rozpoznania niniejszej sprawy na tego rodzaju posiedzeniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając wyrażone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: p.p.s.a., zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 p.p.s.a.) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 15zzs4 ust. 1-3 uCOVID-19: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 1), "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu" (ust. 2), "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3). Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15 zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m.in. przywołanych wyżej regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3, które zostały następnie znowelizowane przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.1090) zmieniającej uCOVID-19 z dniem 3 lipca 2021 r. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m.in. do działania przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Dodanie w uCOVID-19 przepisów art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 nakazuje rozważyć, czy przewidziane w tych przepisach rozwiązania – wobec niewątpliwie utrzymującego się stanu epidemii COVID-19, powinny mieć zastosowanie w stosunku do niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro w wyniku pouczenia zawartego w piśmie z dnia 1 grudnia 2021 r. strony miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, a także złożenia oświadczenia w przedmiocie możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem w obecnych realiach – w związku z cyt. wyżej nowelizacją uCOVID-19 - Naczelny Sąd Administracyjny orzeka wyłącznie na rozprawach online oraz na posiedzeniach niejawnych, sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne z wcześniejszym poinformowaniem stron o przeszkodach wynikających z intensyfikacji rozwoju epidemii, a okoliczności te nadal występują, przy czym wszystkie strony nie wskazały, czy mają możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej, a zatem aktualnie nie jest możliwe przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Pierwszy sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczył naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), dalej zwanej u.d.i.p., w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwe, zdaniem skarżącego kasacyjnie, uznanie przez Sąd, że organ nie pozostaje w bezczynności pomimo braku konkretnej odpowiedzi na zapytanie wniosku. Uznanie przez Sąd, iż organ nie pozostaje w bezczynności, nie mogło w świetle treści omawianego zarzutu zostać skutecznie podważone twierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Skoro skarżący kasacyjnie kwestionuje wadliwą kwalifikację zachowania organu jako zachowania niewypełniającego znamion bezczynności w związku z wadliwie skonstruowaną odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, konieczne było wskazanie na naruszenie tych norm prawnych, które dotyczą bezczynności organu w udostępnianiu informacji publicznej, a także odnoszą się do formy, sposobu i treści odpowiedzi na tego rodzaju wniosek. Tymczasem w treści omawianego zarzutu nie wskazano ani na art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 21 u.d.i.p., ani na art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Wskazanie wyłącznie na art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2" w związku z art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym "W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części" nie było zatem wystarczające dla uznania skuteczności podniesionego zarzutu skoro skarżący kasacyjnie w istocie nie kwestionuje faktu przekroczenia ustawowego terminu na reakcję na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Także drugi podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł odnieść skutku. Naruszenia przepisów art. 13 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. skarżący kasacyjnie upatruje w błędnym uznaniu, że odesłanie do BIP zamiast podania linku do określonej podstrony BIP stanowi prawidłowy sposób udostępnienia informacji publicznej. W odniesieniu do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że Sąd I instancji nie wyraził poglądu przypisywanego mu przez stronę skarżącą kasacyjnie w treści omawianego zarzutu. Wręcz przeciwnie, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w ocenie Sądu "za nieprawidłową należy uznać sytuację, gdy załatwienie wniosku polega na odesłaniu do stron Biuletynu Informacji Publicznej, podczas gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez stronę z licznymi udostępnionymi na stronie BIP dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też, gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP, a następnie samodzielnym jej wytworzeniu na ich podstawie". Skoro Sąd I instancji nie wyraził poglądu przypisywanego mu przez stronę skarżącą kasacyjnie, to nie mógł w sposób wskazywany przez skarżącego kasacyjnie naruszyć jakichkolwiek przepisów prawa, w tym również tych wskazanych w treści omawianego zarzutu. Sąd jedynie w realiach tej sprawy stwierdził, że "z wniosku skarżącego ani też z jego skargi nie wynika, że nie odnalazł on wnioskowanych informacji w BIP. Skoro nie zareagował on w żaden sposób na pismo informacyjne z 5 marca 2018 r., to wobec tego nie można obarczać podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji odpowiedzialnością za wynikający z woli wnioskodawcy brak podjęcia stosownych działań". Tego ostatniego stanowiska nie zakwestionowano jednak w skardze kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany zarzutami skargi nie ma podstaw do dokonywania z urzędu jego prawidłowości. Dodatkowo należy stwierdzić, że również w przypadku tego zarzutu, który ma wskazywać na nieprawidłową kwalifikację braku bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej nie powołano przepisów, które zobowiązywały Sąd do oceny stanu bezczynności organu, co ma istotne znaczenie, skoro Sąd stwierdził, że "aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności) a obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia". Sąd stwierdził także, że "nie pozostaje bezczynnym podmiot, który podaje, że informacja wskazana we wniosku została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej". Podniesiony zarzut naruszenia ww. wskazanych przepisów – wyjaśniony twierdzeniem, że wadliwym sposobem udostępnienia informacji publicznej jest odesłanie do BIP, nie mógł stanowić skutecznego zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie uznania przez Sąd, że żądana wnioskiem informacja została udostępniona w BIP, a zatem udostępniona również skarżącemu, a skoro tak, to nie podlegała ona udostępnieniu na wniosek. Chociaż w ramach omawianego zarzutu naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano na przepis art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to treść tego zarzutu nie wskazuje, aby skarżący kasacyjnie w istocie zarzucał organowi wadliwe poinformowanie – w sposób niezgodny z wnioskiem – o braku podstaw do udostępniania informacji na wniosek. Zarzut naruszenia art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.d.i.p. został bowiem uzasadniony "błędnym uznaniem, że odesłanie do BIP (...) stanowi prawidłowy sposób udostępnienia informacji publicznej". Jakkolwiek w niezwykle skromnym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto stwierdzenie, że organ powinien był poinformować skarżącego w formie przez niego wskazanej o precyzyjnym adresie podstrony BIP, na której znajdzie wnioskowaną informację, to zarzut wskazuje wyraźnie, że jego przedmiotem nie jest wadliwe poinformowanie skarżącego – którego skarżący nie zaakceptował jako dokonane, lecz fakt, że informacja o udostępnieniu żądanych danych w BIP nie pozwalała na łatwą selekcję objętych wnioskiem informacji. Zarzut ten w realiach niniejszej sprawy nie mógł zatem odnieść skutku, tj. podważyć prawidłowości kwalifikacji braku bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej. Nie był wreszcie skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego w formie, którą on jasno wykluczył, polegające na poinformowaniu go drogą elektroniczną o rzekomym opublikowaniu wnioskowanej informacji w BIP, stanowi udzielenie informacji publicznej w formie wskazanej we wniosku a w rezultacie przez błędne zastosowanie tych przepisów polegające na uznaniu, iż organ odpowiedział na wniosek w terminie. Także w tym przypadku treść sformułowanego zarzutu w zestawieniu z lakonicznym uzasadnieniem skargi kasacyjnej nie pozwalała Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jego uwzględnienie. Sąd przede wszystkim nie stwierdził nigdzie, aby udzielnie odpowiedzi na wniosek w formie wykluczonej przez skarżącego stanowiło udzielenie informacji publicznej w formie wskazanej we wniosku, lecz stwierdził, że nie pozostaje bezczynnym podmiot, który podaje, że informacja wskazana we wniosku została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei kwestia prawidłowości uznania, czy w realiach tej sprawy, tj. w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy doszło do skutecznego poinformowania strony o fakcie udostępnienia informacji publicznej w BIP, nie mogła być rozpatrywana w ramach zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, skoro kwestia ta dotyczy ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a strona skarżąca kasacyjnie nie podniosła skutecznie zarzutów w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. podstawy, w której możliwe jest skuteczne kwestionowanie prawidłowości tego rodzaju ustaleń. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.