III OSK 1698/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Zachodniopomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 104/23 w sprawie ze skargi Wojewody Zachodniopomorskiego na uchwałę Nr XXIII/551/16 Rady Miasta Szczecin z dnia 18 października 2016 r. w sprawie powołania Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie i nadania jej statutu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2. zasądza od Gminy Miasto Szczecin na rzecz Wojewody Zachodniopomorskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej "WSA w Szczecinie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 104/23, oddalił skargę Wojewody Zachodniopomorskiego (dalej "skarżący", "Wojewoda") na uchwałę Nr XXIII/551/16 Rady Miasta Szczecin (dalej "Rada Miasta", "organ") z dnia 18 października 2016 r. w sprawie powołania Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie i nadania jej statutu. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 18 października 2016 r. Rada Miasta Szczecin, na podstawie art. 5c, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, dalej "u.s.g.") podjęła uchwałę Nr XXIII/551/16 w sprawie powołania Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie i nadania jej statutu (dalej "uchwała"). W § 1 uchwały powołano Miejską Radę ds. Seniorów w Szczecinie w celu zapewnienia osobom starszym wpływu na sprawy dotyczące lokalnej społeczności, w tym sprawy dotyczące osób starszych poprzez opiniowanie, inicjowanie i funkcję doradczą w sprawach tworzenia warunków dla zdrowego i aktywnego życia osób starszych oraz pobudzania ich aktywności obywatelskiej. W § 2 uchwały wskazano, że tryb wyboru członków Rady i zasady jej działania określa Statut Miejskiej Rady ds. Seniorów, stanowiący załącznik do uchwały (dalej "Statut"). Pismem z dnia 27 grudnia 2022 r. Wojewoda wniósł do WSA w Szczecinie skargę na powyższą uchwałę zarzucając jej istotną sprzeczność z art. 5c ust. 4 i ust. 5 u.s.g. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że ustawodawca określił wprost, kto może wchodzić w skład gminnej rady seniorów i do uregulowania jakich kwestii została uprawniona rada gminy. Tym samym, wypełniając dyspozycję normy wynikającej z art. 5c ust. 5 u.s.g., Rada Miasta zobowiązana była uregulować tryb wyboru przedstawicieli osób starszych, a także przedstawicieli podmiotów działających na rzecz osób starszych, w szczególności przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz podmiotów prowadzących uniwersytety trzeciego wieku. W statucie Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie bezwzględnie znaleźć się zatem muszą postanowienia, w oparciu o które "osoby starsze" będą mogły zgłaszać swoich przedstawicieli do tej Rady. Tego rodzaju przepisów brak jest w zaskarżonej uchwale. Rada Miasta nie przewidziała trybu zgłaszania swoich przedstawicieli przez osoby starsze. Nie sposób jednocześnie przyjąć, aby przedstawicieli osób starszych mogły desygnować dowolne podmioty bądź organy. W tym kontekście za nieprawidłowy należy uznać przepis § 2 ust. 4 pkt 2 i pkt 3 Statutu. Uchybienia te powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, albowiem wobec nieuregulowania obligatoryjnych zagadnień wynikających z art. 5c ust. 5 u.s.g. nie będzie możliwe prawidłowe funkcjonowanie Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi w całości. W dniu 6 kwietnia 2023 r. WSA w Szczecinie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył treść art. 5c u.s.g. i wskazał, że istota sporu dotyczy pojęcia "trybu wyboru członków rady". Przepisy art. 5c u.s.g. upoważniają radę gminy do jednoczesnego podjęcia aktu powołania Rady Seniorów oraz do nadania jej statutu, określającego tryb wyboru członków Rady i zasady jej działania. Materia statutowa Rady Seniorów – zgodnie z delegacją ustawową – winna określać tryb wyboru członków Rady i zasad jej działania, a materia o utworzeniu Rady powinna odzwierciedlać wyłącznie wolę (jednorazową) rady gminy w zakresie samego powołania nowego organu. Sformułowanie "tryb wyboru" ma znaczenie techniczne i odnosi się do sposobu, w jaki ma nastąpić wybór określonych kandydatur. Tryb wyboru członków Rady określony został w § 2 ust. 4 oraz w § 9 Statutu. Mianowicie wybór dokonywany jest: – poprzez wskazanie przez Prezydenta Miasta oraz Przewodniczącego Rady Miasta przedstawicieli spełniających przesłanki określone w § 1 ust. 3 statutu; – w trybie wyboru spośród kandydatów zgłoszonych przez organizacje i podmioty działające na rzecz osób starszych. Listę imienną osób, których kandydatury zostały zgłoszone wraz z nazwą zgłaszającego podmiotu i z krótkim opisem doświadczenia oraz umiejętności każdego kandydata na członka Rady podaje się do publicznej wiadomości na stronie internetowej Urzędu Miasta Szczecin w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 9 ust. 8 statutu). Z kolei wyboru do Rady dokonuje Komisja powołana w drodze zarządzenia przez Prezydenta Miasta Szczecin, składająca się z 3 przedstawicieli wskazanych przez Radę Miasta Szczecin oraz 3 przedstawicieli wskazanych przez Prezydenta Miasta Szczecina (§ 9 ust. 9 statutu). Za wybranych członków Rady uważa się kandydatów, którzy otrzymali największą liczbę głosów. W razie równej liczby głosów wśród kandydatów uzyskujących najmniejszą liczbę głosów kwalifikujących do składu Rady przeprowadza się losowanie (§ 9 ust. 10 statutu). Kandydaci, którzy nie weszli do składu Rady, tworzą listę rezerwową zgodnie z liczbą uzyskanych głosów (§ 9 ust. 11 statutu). Zgodnie z § 2 ust. 2 statutu kadencja Rady trwa 4 lata licząc od dnia pierwszego posiedzenia. WSA w Szczecinie wskazał na skład obecnie funkcjonującej (od 2022 r. do 2026 r.) Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, a nadto podkreślił, że zaskarżona uchwała dwukrotnie poddawana była kontroli legalności przez Wojewodę. Zdaniem Sądu I instancji, skoro Wojewoda przez kilka lat uznawał, że zakwestionowane skargą przepisy uchwały nie naruszają prawa w istotny sposób (z uwagi na co nie wydał wobec niej rozstrzygnięcia nadzorczego), to zasadnym jest, aby pozwolić obecnie funkcjonującej Miejskiej Radzie Seniorów dokończyć kadencję. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nie leży bowiem w interesie społecznym. Nie można przy tym tracić z pola widzenia regulacji zawartej w art. 8 § 1 k.p.a. Ponadto zasada zaufania obywateli do organów państwa jest zasadniczym elementem zasady demokratycznego państwa prawa w rozumieniu art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta ma na celu nie tylko kształtować etykę administrowania (będącą także elementem zasady dobrej administracji), ale również ma pozwolić na uniknięcie tworzenia sytuacji procesowych, które są dla stron zaskakujące, niedogodne, wskazują na zmienność ocen faktów lub uprawnień, powodują powstanie nierówności ich pozycji w postępowaniu bez należytego uzasadnienia w stanie faktycznym lub prawnym sprawy. Dodatkowo, jakkolwiek zasada ta nie ma charakteru jednorodnego, to z przepisu art. 8 k.p.a. rekonstruuje się zasadę wiarygodności działania organu prowadzącego postępowanie, zasadę ochrony zaufania i praw słusznie nabytych, a także zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Mając na uwadze powyższe zasady, stwierdzić należy, że interes publiczny i interes lokalny przeważają nad zbędnym i ślepym formalizmem, do którego w istocie sprowadza się argumentacja skarżącego. W tym kontekście Sąd I instancji zwrócił też uwagę na nowelizację art. 5c u.s.g. dokonaną ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, samorządzie powiatowym oraz o samorządzie województwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 572). W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że skoro istota naruszenia nie jest wielka, to zakwestionowanie w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżonej uchwały stanowiłoby naruszenie zasad pewności, stabilności i przewidywalności działania administracji publicznej, jak również zasad uzasadnionych oczekiwań i zaufania do organów państwa. W tej sytuacji skarga podlegała oddaleniu. Pismem z dnia 16 czerwca 2023 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2023 r. wywiódł Wojewoda (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5c ust. 4 i 5 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2023 r. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że zakwestionowane w skardze organu nadzoru przepisy § 2 ust. 4 pkt 2 i 3 w zw. z § 9 statutu Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, stanowiącego załącznik do uchwały, zgodnie z którymi w skład Miejskiej Rady Seniorów wchodzi trzech przedstawicieli wskazanych przez Prezydenta Miasta Szczecin oraz trzech przedstawicieli wskazanych przez Przewodniczącego Rady Miasta Szczecin, którzy nie podlegają procedurze wyboru uregulowanej w § 9 tego statutu – pozwalają na ukonstytuowanie się Miejskiej Rady Seniorów zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o samorządzie gminnym, stanowiącymi o tym, że gminna rada seniorów składa się z przedstawicieli osób starszych oraz przedstawicieli podmiotów działających na rzecz osób starszych, a rada gminy powołując gminną radę seniorów, nadaje jej statut określający tryb wyboru jej członków – podczas gdy członkowie Miejskiej Rady Seniorów wskazani przez organ wykonawczy i przewodniczącego organu stanowiącego gminy jako przedstawiciele tych organów nie są przedstawicielami osób starszych w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym, a Rada Miasta Szczecin nie uregulowała trybu ich wyboru, zaś naruszenie to ma charakter istotny, powodujący konieczność stwierdzenia nieważności uchwały, albowiem powoduje, że Miejska Rada Seniorów nie może być powołana w ustawowym składzie i wykonywać swoich ustawowych zadań; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej "p.u.s.a.") i art. 85 oraz art. 91 ust. 1 i 4 w zw. z art. 93 i 94 u.s.g. przez przyjęcie przy rozpoznawaniu skargi organu nadzoru na uchwałę innego – niż określone w tych przepisach kryterium legalności – kryterium kontroli tego aktu w postaci interesu społecznego, który z uwagi na upływ czasu od podjęcia uchwały i funkcjonowanie jej w obrocie, w ocenie Sądu I instancji, nie pozwala na stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w przypadku istnienia podstaw do zastosowania w tym wypadku kryterium legalności i do stwierdzenia nieważności uchwały z powodu jej istotnej niezgodności z prawem, co miało istotny wpływ na treść skarżonego kasacyjnie wyroku, albowiem doprowadziło do oddalenia z tego powodu skargi, mimo iż zgodnie z art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 85 oraz art. 91 ust. 1 u.s.g. i art. 147 § 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej dokonywana jest przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, a nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, zaś sąd uwzględniając skargę na uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego, stosując to kryterium, stwierdza nieważność takiej uchwały w całości albo w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności, co w tym przypadku nie miało miejsca. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżący kasacyjnie wniósł również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Pismem z dnia 19 lipca 2023 r. Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o przyznanie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną zgodnie z powyższymi zasadami, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ma ona usprawiedliwione podstawy i tym samym zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, niemniej jednak w niniejszej sprawie należy od tej zasady uczynić wyjątek. Zarzut naruszenia prawa materialnego jest bowiem zrelatywizowany do kwestii, czy zaskarżona uchwała jest niezgodna z ustawą, a zarzut naruszania przepisów postępowania – do kwestii, jakie powinny być skutki tej niezgodności, jeżeli ona zachodzi. Ta druga kwestia ma oczywiście charakter wtórny. W zarzucie naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie wskazuje, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż przepisy § 2 ust. 4 pkt 2 i 3 Statutu są zgodne z art. 5c ust. 4 i 5 u.s.g. i pozwalają na prawidłowe ukonstytuowanie się Miejskiej Rady Seniorów. Powołane przepisy Statutu przewidują wskazanie przedstawicieli przez Prezydenta Miasta Szczecin i Przewodniczącego Rady Miasta Szczecin, natomiast art. 5c ust. 4 u.s.g. zakłada udział w Miejskiej Radzie Seniorów "przedstawicieli osób starszych"; z kolei art. 5c ust. 5 u.s.g. nakazuje prawodawcy lokalnemu określić w statucie w szczególności tryb (obecnie także kryteria) wyboru jej członków. Tymczasem Statut wprawdzie określa tryb wyboru, ale wyłącznie w odniesieniu do "osób reprezentujących podmioty działające na rzecz osób starszych" (§ 9 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 Statutu). W świetle przepisów Statutu Miejska Rada Seniorów składa się ze wspomnianych "osób reprezentujących podmioty działające na rzecz osób starszych", osób wskazanych przez Prezydenta Miasta Szczecin i osób wskazanych przez Przewodniczącego Rady Miasta Szczecin. Osoby starsze nie mają w Miejskiej Radzie Seniorów swoich przedstawicieli pochodzących z wyboru. Przyjęte w Statucie rozwiązanie – jak słusznie wskazuje skarżący kasacyjnie – pozostaje w sprzeczności z art. 5c ust. 4 i 5 u.s.g. Skarżący kasacyjnie trafnie powołuje się też na wyrok z dnia 29 września 2021 r., III OSK 413/21, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "jeśli rada gminy zdecyduje się na powołanie gminnej Rady Seniorów, to musi godzić się z faktem, iż Rada ta nie będzie składać się z przedstawicieli wskazanych przez organ wykonawczy i organ stanowiący gminy, a z przedstawicieli właśnie osób starszych". Konstatując zasadność twierdzeń sformułowanych przez Wojewodę w odniesieniu do niezgodności uchwały z art. 5c ust. 4 i 5 u.s.g., wypada zauważyć, że Sąd I instancji tak naprawdę nie zaprezentował w sposób wyraźny przeciwnego stanowiska. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w tej mierze stanowczej wypowiedzi, natomiast z zamieszczonych w tymże uzasadnieniu rozważań zmierzających do wykazania, że "istota naruszenia nie jest wielka", zdaje się wynikać, iż wspomniana niezgodności co do zasady nie została przez Sąd I instancji zanegowana. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 85, art. 91 ust. 1 i 4, art. 93 i 94 u.s.g.) zmierza do podważenia wspomnianej już oceny Sądu I instancji, że "istota naruszenia nie jest wielka" i że "zakwestionowanie w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżonej uchwały stanowiłoby naruszenie zasad pewności, stabilności i przewidywalności działania administracji publicznej, jak również zasad uzasadnionych oczekiwań i zaufania do organów państwa". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten jest zasadny. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W zakresie kontroli uchwał organów gmin kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. W myśl tych przepisów uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo że przepisy prawa nie zawierają wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń prawa zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992 r., II SA/Wr 96/92, Orzecznictwo Sądów Polskich z. 7-8 z 1993 r. poz. 148; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2025 r., I OSK 442/24). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 u.s.g, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1 albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Sąd I instancji przy ocenie charakteru naruszenia prawa brał pod uwagę to, że członkami obecnie funkcjonującej Miejskiej Rady Seniorów (w latach 2022 – 2026) de facto są osoby, o których mowa w art. 5c ust. 4 u.s.g., jak również to, że Wojewoda nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego, choć mógł to uczynić. Ponadto Sąd I instancji uznał, że zasadnym jest, aby pozwolić obecnie funkcjonującej Miejskiej Radzie Seniorów dokończyć kadencję, a stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nie leży w interesie społecznym. Sąd I instancji wskazał też w tym kontekście na art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, a także na następczą zmianę art. 5c u.s.g. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma skarżący kasacyjnie, gdy wskazuje, że odnośna argumentacja Sądu I instancji nie wpisuje się w legalnościowe kryterium kontroli aktów prawa miejscowego i nie uzasadnia twierdzenia o braku podstaw do zastosowania wobec zaskarżonej uchwały dyspozycji art. 147 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uwzględniając oceną prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, obowiązany będzie dokonać ponownej kontroli zaskarżonej uchwały, a w szczególności zreasumować ocenę co do charakteru i skutków stwierdzonego naruszenia prawa. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.