III OSK 3245/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatu S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Po 158/20 w sprawie ze skargi Burmistrza Gminy P. na uchwałę Rady Powiatu S. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Powiatu S.na rzecz Burmistrza Gminy P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Po 158/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi Burmistrza Gminy Pniewy stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Powiatu Szamotulskiego z dnia 17 grudnia 2019 r. nr XI/117/2019 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Powiatu Szamotulskiego – R.H. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż Rada Powiatu wydając ww. uchwałę dopuściła się istotnego naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 511 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.p. Podniesiono, że stosownie do wskazanego przepisu rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W ocenie Sądu z treści art. 22 ust. 2 zdanie 2 u.s.p. wynika, że uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. Rada powiatu nie może odmówić zatem zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W przedmiotowej sprawie Rada Powiatu Szamotulskiego przyjęła, że wprawdzie rada nie ma obowiązku zbierania danych o rzeczywistych przyczynach zamiaru pracodawcy, lecz nie oznacza to, że dokonując oceny wniosku może pominąć wyjaśnienia samego radnego oraz okoliczności powszechnie znane. Uznała, że jeżeli ocena taka zostanie dokonana przez pryzmat wszystkich, znanych jej okoliczności oraz znajdzie poparcie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, to ocena taka, będzie korzystać z przymiotu legalności i ochrony przewidzianej w art. 22 ust. 2 u.s.p. Zdaniem Rady ww. przepis ma na celu umożliwienie radnym skuteczne i bezpieczne sprawowanie ich funkcji ograniczając swobodę pracodawców w rozwiązywaniu stosunków pracy łączących ich z radnymi. Uzasadnia to również stwierdzenie, że ocena prawidłowości rozstrzygnięcia rady wydanego w oparciu o wskazany przepis wymaga skonfrontowania interesu radnego z interesem pracodawcy i wyważenia podstaw do zapewnienia radnemu tej ochrony kosztem pracodawcy. Takiej wykładni art. 22 ust. 2 u.s.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił. Podkreślono, że z argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wynika jednoznacznie, że bazuje ona w pełni na wyjaśnieniach złożonych przez radnego powiatowego R.H., wskazujących na polityczne źródło likwidacji przez Burmistrza Pniew stanowiska radcy prawnego w Urzędzie Miejskim, które dotychczas zajmował ww. radny. Rada Powiatu nie uwzględniła natomiast, że faktycznym powodem wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, mającym umocowanie przepisach ustawy o samorządzie gminnym, jest zmiana regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w Pniewach powodująca likwidację stanowiska radcy prawnego. W ocenie Sądu rację ma zatem Burmistrz Pniew, że w myśl art. 22 ust. 2 u.s.p. przyczyną rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym powiatowym była likwidacja stanowiska pracy "radca prawny" – zgodnie z zarządzeniem Burmistrza nr 27/K/19. Zwrócono przy tym uwagę, że nie powinno być rolą powiatu (w ramach uprawnień wynikających z art. 22 ust. 2 u.s.p.) badanie celowości i zasadności zmniejszenia stanu zatrudnienia w Urzędzie Miejskim w Pniewach, jako przyczyny rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem. Działania Burmistrza w tym zakresie stanowią bowiem konsekwencję zlecenia całej obsługi prawnej kancelarii zewnętrznej. Inną zaś byłaby sytuacja, gdyby w Urzędzie Miejskim w Pniewach funkcjonował zespół radców prawnych, a wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy objął tylko jednego z radców prawnych pełniących funkcję radnego. Reasumując Sąd uznał, że na skutek błędnej wykładni art. 22 ust. 2 u.s.p. Rada Powiatu Szamotulskiego bezpodstawnie odmówiła Burmistrzowi Pniew zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powiatowym R.H. Wykazane naruszenie prawa ma oczywiście doniosły charakter, ponieważ powoduje niemożność realizacji przez Burmistrza Pniew jako kierownika Urzędu Miejskiego w Pniewach wprowadzonych zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu i faktycznej likwidacji stanowiska radcy prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w związku z art. 79 ust. 1 u.s.p. stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Powiat Szamotulski, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 22 ust. 2 zdanie 1 u.s.p. polegającym na błędnym jego zastosowaniu w sprawie będącej przedmiotem wyrokowania przed Sądem I instancji (error contra ius in hipothesi) w sytuacji, gdy w sprawie powinien był zostać zastosowany art. 22 ust. 2 zdanie 2 u.s.p. b) art. 22 ust. 2 zdanie 2 u.s.p. poprzez błąd w subsumcji, polegający na błędnym jego zastosowaniu, polegającym na bezzasadnym pominięciu jego zastosowania (error contra ius in hipothesi) w sprawie będącej przedmiotem wyrokowania. 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 zdanie 1 ab initio P.p.s.a., polegającym na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wbrew treści zgromadzonych w sprawie akt polegającym na tym, że Sąd na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego bezzasadnie przyjął, że rzeczywistą, faktyczną przyczyną rozwiązania stosunku pracy z radnym była sama zmiana regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego Gminy Pniewy w sytuacji, gdy przyczyna ta stanowiła jedynie pretekst do rozwiązania z radnym stosunku pracy radcą prawnym będącym jednocześnie radnym Powiatu Szamotulskiego. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz orzeczenie o kosztach, w tym o kosztach zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Gminy Pniewy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pismem z dnia 16 lutego 2021 r. Burmistrz Gminy Pniewy podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Pismem z dnia 17 lutego 2021 r. Powiat Szamotulski przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 22 marca 2021 r. Burmistrz Gminy Pniewy ustosunkował się do argumentacji Powiatu Szamotulskiego zawartego w ww. piśmie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnie nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym naruszenie art. 141 § 4 zdanie 1 ab initio P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, wbrew treści zgromadzonych w sprawie akt. Art. 141 § 4 P.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku byłoby pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku (taki pogląd zdecydowanie dominuje w orzecznictwie sądowym, por. wyrok NSA z 18 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 709/21, opubl. w LEX nr 3153064; wyrok NSA z 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 264/21, opubl. w LEX nr 3150532; wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1302/19, opubl. w LEX nr 3052248). Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy (tak np. NSA w wyroku z 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1753/20, opubl. w LEX nr 3068709. Naczelny Sąd Administracyjny także wielokrotnie wskazywał, że na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3218/19, opubl. w LEX nr 3030345; wyrok NSA z 10 marca 2021 r. sygn. akt II GSK 548/19, opubl. w LEX nr 3156256). Odnosząc ww. poglądy w pełni podzielane przez skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie należy stwierdzić, że skoro zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a. i nie można stwierdzić niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, to sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie może zostać uznany za zasadny. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust. 2 zdanie 2 u.s.p. polegające na błędną subsumcję stanu faktycznego w sprawie do treści normy prawnej zawartej w ww. przepisie. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji powinien uznać, że w tej sprawie podstawą wnioskowania o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zasadności tego zarzutu. Zgodnie z art. 22 ust. 2 zd. 2 u.s.p. rada powiatu ma obowiązek odmówienia wyrażenia w drodze uchwały zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Jak wynika z argumentacji wskazanej w skardze kasacyjnej, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie Burmistrz Gminy Pniewy dopuścił się szykan w stosunku do radnego będącego pracownikiem Urzędu Miejskiego Pniewy zatrudnionym na stanowisku radcy prawnego i te szykany polegały na tym, że Burmistrz jako pracodawca wymagał od radnego składania wniosku o udzielenie urlopu na cały dzień, w którym miały miejsce sesje rady powiatu i to nawet wówczas, gdy sesje rady powiatu nie wymagały brania urlopu. Miało to prowadzić do pozbawienia radnego należytego mu wynagrodzenia za czas urlopu. Stanowisko to wynika jedynie z oświadczenia samego radnego i nie zostało poparte żadnymi dokumentami, a w szczególności wnioskami urlopowymi. Ma to znaczenie w okolicznościach tej sprawy, ponieważ w aktach zalegają wnioski urlopowe składane przez R.H. Na karcie nr 17 akt sądowych sprawy znajduje się wniosek R.H. o udzielenie mu zwolnienia od pracy w celu umożliwienia brania udziału w pracach organów Powiatu Szamotulskiego w dniu 11 marca 2019 r. w godz. od 14.30 do 16.00. Wniosek ten uzyskał zgodę Burmistrza Gminy Pniewy. We wniosku z dnia 25 czerwca 2019 r. R.H. również zwrócił się o udzielenie mu zwolnienia od pracy w celu umożliwienia brania udziału w pracach organów Powiatu Szamotulskiego w dniu 25 czerwca 2019 r. w godz. od 11.00 do godz. 15.30. także i na ten wniosek zgodę wyraził Burmistrz Gminy Pniewy (karta nr 16 akt sądowych sprawy). Także wnioski o udzielnie zwolnienia od pracy w celu umożliwienia udziału R.H. w pracach organów Powiatu Szamotulskiego z dnia: 2 września 2019 r., 9 września 2019 r., 28 października 2019 r., 28 października 2019 r., 13 grudnia 2019 r. i 17 grudnia 2019 r. (akta sądowe sprawy, karty nr 13-16) zawierają precyzyjnie wskazane przedziały czasowe sięgające od jednej godziny (wniosek z 13 grudnia 2019 r. o zwolnienie w godz. 14.00 – 15.00) do czterech i pół godziny (pozostałe wnioski). Na każdym z tych wniosków jest adnotacja wyrażająca zgodę na to zwolnienie. Tym samym dokumenty te nie tylko nie potwierdzają argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, zgodnie z którą radny R.H. musiał brać zwolnienie od pracy na cały dzień, niezależnie od tego, w jakich porach i ile czasu trwałaby sesja organu stanowiącego Powiatu Szamotulskiego, ale potwierdzają przeciwne stanowisko wskazujące, że zwolnienia te były udzielane na bardzo precyzyjny przedział czasowy, który tylko raz przed datą podjęcia zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwały wynosił 4,5 godziny (wniosek z 25 czerwca 2019 r.). Pozostałe wnioski zawierały znacząco krótsze przedziały czasowe, najczęściej wynoszące 1,5 – 2 godziny (wnioski z 11 marca 2019 r., 2 września 2019 r., 28 października 2019 r.). Powyższe nie potwierdza argumentacji strony skarżącej kasacyjnie o udzielaniu radnemu urlopu tylko na cały dzień. Mając powyższe należy stwierdzić, że trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że przyczyną wniosku Burmistrza Gminy Pniewy do Rady Powiatu Szamotulskiego o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy była zmiana regulaminu organizacyjnego Urzędy Miejskiego Pniewy. Likwidacja stanowiska pracy może stanowić przyczynę uzasadniającą wyrażenie zgody przez organ stanowiący tej jednostki samorządu, w której pracownik jest radnym, o ile podstawową przyczyną zmiany regulaminu nie jest jedynie chęć pozbycia się radnego przez pracodawcę. Skoro znajdujące się w aktach sprawy dowody potwierdzają każdorazowe udzielanie zwolnienia od pracy radnemu w ściśle określonych godzinach, to nie można uznać za uzasadnioną argumentację strony skarżącej kasacyjnie, jakoby zwolnienia od pracy były udzielane tylko na okres całego dnia. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pisemna odpowiedź Burmistrza Gminy Pniewy z dnia 14 maja 2019 r. na informację redaktora z lokalnej gazety "[...]" wprost wskazująca, że Burmistrz w żaden sposób nie piętnuje zachowania radnego, który w czasie urlopu wspierał nauczycieli w strajku szkolnym i nie kontroluje deklaracji politycznych swoich pracowników poza godzinami pracy (akta, karta nr 40). Z treści tego pisma w żaden sposób nie wynika, aby Burmistrz Gminy Pniewy w jakikolwiek negatywny sposób wypowiadał się o pracowniku Urzędu Miejskiego w osobie radcy prawnego R.H. Mając powyższe należy stwierdzić, że trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w tej sprawie przyczyną wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym R.H. nie były zdarzenia związane z wykonywaniem przez tego radnego mandatu. Ponadto nie można pominąć i tego, że sam radca prawny R.H. mający profesjonalną wiedzę dotyczącą stosunku pracy i udzielania zwolnień od pracy mógł na poparcie swoich twierdzeń przedłożyć składane przez siebie wnioski o udzielenie zwolnienia od pracy w związku z pracą w Radzie Powiatu Szamotulskiego lub jej organach wewnętrznych na okres całego dnia. Takich wniosków jednak nie złożył. Należy także stwierdzić, że nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegający na błędnym zastosowaniu art. 22 ust. 2 zdanie 1 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Jest to przepis zawierający częściowy tryb rozwiązywania stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym powiatu. Sąd pierwszej instancji nie negował, że w przypadku R.H. będącego radnym Rady Powiatu Szamotulskiego i jednocześnie zatrudnionego w Urzędzie Miejskim Pniewy, rozwiązanie stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody tej Rady Powiatu. Przepis ten nie można interpretować w ten sposób, że Rada Powiatu ma zawsze wyrażać zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym będącym jej członkiem. Rada Powiatu ma obowiązek odmowy wyrażenia zgody w przypadku opisanych w art. 22 ust. 2 zdanie 2 u.s.p., natomiast w innych przypadkach nie ma potrzeby dodatkowej ochrony stosunku pracy z radnym. Także w orzecznictwie sądowym podnosi się, że wynikająca z art. 22 ust. 2 u.s.p. (analogicznie jak w art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym) dodatkowa ochrona stosunku pracy radnego dotyczy tylko takiej sytuacji, w której przyczyną rozwiązania z nimi stosunku pracy jest związek ze sprawowaniem mandatu radnego. Natomiast radnemu, tak jak i każdemu pracownikowi przysługują uprawnienia do kwestionowania przed sądem pracy przyczyn rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązanych z wykonywanym mandatem radnego (wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2532/17, opubl. w LEX nr 2619605). Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro wyrok Sądu pierwszej instancji w pełni odpowiada prawu, a zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W tej sprawie należało od Powiatu Szamotulskiego zasądzić na rzecz Burmistrza Gminy Pniewy kwotę 240 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują kwotę 240 złotych stanowiącą wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).