III OSK 627/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Drapczyńska-Sobiczewska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] od punktów II i III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Go 91/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 16 listopada 202 r. sygn. akt II SAB/Go 91/22 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. do załatwienia wniosku strony skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w K. z dnia 31 marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt I), stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II) oraz zasądził od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. na rzecz strony skarżącej 357 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 31 marca 2022 r. Fundacja [...] (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji w ujęciu kwartalnym za okres od 1 kwietnia 2020 do 31 grudnia 2021 r.: 1. Ile było wydanych przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji o nałożeniu kary administracyjnej w związku z nieprzestrzeganiem obostrzeń związanych z COVID-19? 2. Ile decyzji zostało zaskarżonych do Sądu? 3. Jaka była łączna suma nałożonych i wyegzekwowanych kar? Wniosek został złożony drogą elektroniczną na adres: [...] (aktualny w dacie wniosku), wskazany w BIP organu. Wobec braku odpowiedzi organu w prawem przewidzianym terminie Fundacja [...] pismem z 13 września 2022 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z.. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak stosownego ponaglenia skierowanego przez skarżącą do organu przed wniesieniem skargi, względnie o oddalenie skargi w całości. Organ podkreślił, że nie otrzymał wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej przed dniem 22 września 2022 r. Skarżąca nie wystosowała żądania w formie dokumentu papierowego lub nie wykorzystała elektronicznej skrzynki podawczej organu (e-PUAP) z posłużeniem się podpisem kwalifikowanym. Zdaniem organu, złożenie wniosku o udostępnienie informacji w drodze zwykłego e-maila skutkowało ryzykiem nie dotarcia takiej przesyłki do adresata. Ponadto organ podniósł, iż po raz pierwszy powziął wiadomość o treści wniosków skarżącej o udzielenie informacji publicznej z załączników do skargi, która wpłynęła do organu w dniu 22 września 2022 r. W dniu 29 września 2022 r. organ udzielił żądanych przez stronę skarżącą informacji. Odpowiedź organu była niezwłoczna uwzględniając nakład czasu konieczny na dokonanie ustaleń, zebrania informacji i przygotowanie odpowiedzi w postaci żądanej przez skarżącą. Uzasadnia to uznanie, że organ nie pozostawał i w opóźnieniu w udzieleniu skarżącej Fundacji informacji publicznej. W piśmie z dnia 2 listopada 2022 r. strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 31 marca 2022 r., stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca potwierdziła otrzymanie odpowiedzi na złożony wniosek już po złożeniu skargi oraz wskazała, iż wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierający wniosek została wysłana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd I instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymagało od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia". Niewątpliwie także z punktu widzenia podmiotowego PPIS jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 195), stanowi organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązany do udzielania informacji publicznej. Również wniosek Fundacji z dnia 31 marca 2022 r. dotyczył informacji publicznej, co zresztą nie było kwestionowane przez PPIS. W kontrolowanej sprawie skarżąca Fundacja złożyła wniosek w dniu 31 marca 2022 r. na podany oficjalnie na stronie internetowej adres e-mail organu. Dla wykazania tej okoliczności wystarczający był wydruk z poczty elektronicznej (por. wyroki NSA: z 19 lipca 2018 r., akt I OSK 380/18; z 6 marca 2018 r., I OSK 2577/17; z 8 czerwca 2017 r., I OSK 344/17), co skarżąca uczyniła dołączając go skargi. Ponadto organ w żaden sposób nie udowodnił ani też nawet nie uprawdopodobnił, że taki wniosek nie dotarł do niego, przyznając w odpowiedzi na skargę, że "nie jest w stanie bezspornie ustalić przyczyn nierozpoznania wniosku". W orzecznictwie trafnie podkreśla się, iż podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej winny tak organizować obsługę techniczną poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (por. postanowienie NSA z 10 września 2015 r., I OSK 1968/15; postanowienie NSA z 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15). Zadaniem organu jest bieżące nadzorowanie i selekcjonowanie napływającej korespondencji, w tym także poczty elektronicznej. Stąd też tłumaczenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, wskazujące ma możliwość trafienie wniosku do spamu, czy też okoliczności wprowadzenie stanu alarmowego (CRP) i usuwanie w związku z tym wiadomości podejrzanych jako zainfekowanych wirusami oraz wcześniejsze nadużywanie prawa do informacji publicznej przez różne podmioty w ramach akcji "[...]", nie mogą w żaden sposób usprawiedliwiać go w stopniu uzasadniającym oddalenie skargi na bezczynność. Organ po wpłynięciu wniosku w dniu 31 marca 2022 r. do dnia złożenia skargi nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej. Tym samym wraz z upływem 14 dni, tj. terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. popadł w bezczynność, która została usunięta dopiero w dniu 29 września 2022 r. już po wniesieniu skargi do WSA w Gorowie Wielkopolskim. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Wobec powyższego Sąd I instancji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 31 marca 2022 r. Jednocześnie Sąd I instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ustalił, iż organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd I instancji nie znalazł również podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Powyższe środki mają charakter fakultatywny, a wobec postawy organu, który udostępnił informację publiczną zastosowanie wobec niego dolegliwości pieniężnej nie jest uzasadnione. O kosztach postępowania WSA w Gorzowie Wielkopolskim orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a. Skargę kasacyjną w zakresie punktu II i III wyroku wniósł Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. podnosząc o "rozważenie z urzędu nieważności postępowania w trybie przepisu art. 183 § 1 oraz § 2 pkt 1 p.p.s.a. ze względu na niedopuszczalność skargi wynikającą z niedopełnienia przez skarżącego ustawowego trybu jej wnoszenia w sprawach skarg na bezczynność, polegającego na nie skierowaniu uprzedniego (przed wniesieniem skargi) ponaglenia do organu pomimo ustawowego wymogu zawartego w przepisie art. 53 § 2b p.p.s.a." oraz zarzucając mu naruszenie: 1) art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na przyjęciu skargi do rozpoznania i jej uwzględnienie pomimo naruszenia przez skarżącego trybu składania skarg na bezczynność, wprost uregulowanego w tym przepisie i nie odrzucenie skargi stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ze względu na naruszenie wymogu określonego w przepisie art. 53 § 2b tej ustawy - to jest nie skierowanie do organu ponaglenia przed złożeniem skargi, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu wyroku wyrażającym się w: - nie rozważeniu w sposób właściwy zarzutu organu, że skarga winna zostać odrzucona na skutek naruszenia ustawowego trybu jej skutecznego i zgodnego z prawem wnoszenia oraz nie wskazaniu rozpoznania tego zarzutu w uzasadnieniu wyroku, - nie rozważeniu i nie wzmiankowaniu w uzasadnieniu wyroku oceny zarzutu wobec skargi, złożonego w odpowiedzi na skargę, że narusza ona przepisy proceduralne, chociaż uregulowane w prawie materialnym, w tym przepis art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) który stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się p.p.s.a z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi zaś samą skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę, że wskazany przepis ma charakter zamknięty i wyczerpujący i wśród odstępstw od wymogów p.p.s.a. nie zawiera wyłączenia obowiązku uprzedniego złożenia ponaglenia. - powołaniu się w uzasadnieniu wyroku na orzecznictwo (w tym na wyrok NSA z 24 maja 2006 r. I OSK 601/05) pozbawione jakiegokolwiek związku z przedmiotem rozstrzygnięcia i możliwości posłużenia się nim przy rozpoznawaniu skargi, szczególnie zważywszy na to, że przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. został wprowadzony do ustawy p.p.s.a. na podstawie art. 9 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) z mocą obowiązującą od 1 czerwca 2017 r. co oznacza, że orzecznictwo sądowe z okresu poprzedzającego, co do dopuszczalności skargi musi być oceniane bardzo rozważnie pod względem jego przydatności i ze szczególnym uwzględnieniem jednoznacznego wymogu wynikającego z przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a Nadto PPIS w Z. zarzucił wyrokowi błędną wykładnię przepisu art. 21 u.d.i.p. - mającego charakter proceduralny pomimo umieszczenia w prawie materialnym - który stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się p.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi zaś samą skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę, w ten sposób że Sąd pominął okoliczność, że wskazany przepis ma charakter zamknięty i wyczerpujący i wśród odstępstw od wymogów p.p.s.a. co do trybu złożenia i rozpoznania skargi na bezczynność nie zawiera wyłączenia obowiązku uprzedniego złożenia ponaglenia jako warunku skuteczności skargi. Przepis ten jest przy tym na tyle jednoznaczny, że nie wymaga dokonania wykładni contra legem i to z uwzględnieniem orzeczeń wydanych w odmiennym stanie prawnym. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do punktu II i III oraz o oddalenie skargi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie "kosztów postępowania skargowego za obie instancje, w tym za postępowanie przed Sądem I instancji (włącznie z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych)" oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja [...] wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu "kosztów postępowania odwoławczego" wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przede wszystkim odnieść się należy do podstawowego zarzutu podnoszonego w skardze kasacyjnej tj. naruszenia art. 53 § 2b p.p.s.a., który ocenić należy jako oczywiście bezzasadny. Otóż stronie skarżącej kasacyjnie należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie wymaga poprzedzania jej żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponaglenie jest środkiem zaskarżenia wymaganym w przypadku zamiaru zaskarżania bezczynności lub przewlekłości postępowania jurysdykcyjnego, a więc postępowania, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. postępowania prowadzonego w sprawie indywidualnej rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji, co oznacza, że przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawach o udostępnienie informacji publicznej. Sama ustawa o dostępie do informacji publicznej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia w przypadku nieudzielenia informacji w terminie nie przewiduje. Przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. nie można odczytywać z pominięciem treści art. 52 § 2 p.p.s.a. O ile unormowania zawarte w art. 52 § 1-3 p.p.s.a. odnoszą się do kwestii wyczerpania środków zaskarżenia, to unormowania art. 53 § 1-4 p.p.s.a. dotyczą terminu do wniesienia skargi. Z art. 53 § 2b p.p.s.a. ("skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu") wynika, poza wymogiem uprzedniego wniesienia ponaglenia, nieograniczony w czasie termin do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie odrębny w stosunku do treści art. 52 § 1-3 p.p.s.a. rodzaj środków zaskarżenia oraz tryb i wymóg składania takich środków. Ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych jednolicie i niezmiennie wskazuje, że art. 53 § 2b p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że ponaglenie jest wymagane wtedy, gdy sprawa, której dotyczy skarga na bezczynność lub przewlekłość, prowadzona jest w oparciu o przepisy k.p.a. lub przy ich zastosowaniu. Jeśli ponaglenie, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., stronie nie przysługuje, to nie ma podstaw do jego wymagania w oparciu o art. 53 § 2b p.p.s.a., co oznacza, że w takich sytuacjach skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, o ile nadal trwa stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 oraz uchwały NSA z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21). W konsekwencji bezpodstawny jest zarzut nieważności postępowania w trybie przepisu art. 183 § 1 oraz § 2 pkt 1 p.p.s.a. "ze względu na niedopuszczalność skargi wynikającą z niedopełnienia przez skarżącego ustawowego trybu jej wnoszenia w sprawach skarg na bezczynność, polegającego na nie skierowaniu uprzedniego (przed wniesieniem skargi) ponaglenia do organu pomimo ustawowego wymogu zawartego w przepisie art. 53 § 2b p.p.s.a.", skoro takie ponaglenie nie było wymagane. Z tych samych względów jako bezpodstawny ocenić należy zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskutek przyjęcia "skargi do rozpoznania i jej uwzględnienie pomimo naruszenia przez skarżącego trybu składania skarg na bezczynność, wprost uregulowanego w tym przepisie i nie odrzucenie skargi stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ze względu na naruszenie wymogu określonego w przepisie art. 53 § 2b tej ustawy", gdyż nie było potrzeby skierowania do organu ponaglenia przed złożeniem skargi. Odnośnie art. 141 § 4 p.p.s.a., to zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tym samym należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyrok poddaje się kontroli, a jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Polemika z ustaleniami Sądu I instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Co istotne WSA w Gorzowie Wielkopolskim wskazał i prawidłowo wyjaśnił, że skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego wniesienia ponaglenia (strona 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Z powyższych przyczyn niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 21 u.d.i.p. Nie budzi bowiem wątpliwości, także Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ze wskazanymi w art. 21 pkt 1 i 2 u.d.i.p. odstępstwami. To na tle obowiązującej regulacji zawartej w p.p.s.a. WSA w Gorzowie Wielkopolskim, opierając się na obszernym i jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadnie wskazał, że skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego wniesienia ponaglenia. Nie sposób zatem zarzucić Sądowi I instancji, że nie procedował na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też odmówił zastosowania tej ustawy, a więc naruszając art. 21 ud.i.p. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a.