III OSK 83/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Protokolant: asystent sędziego Ewelina Gee- Milan po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 września 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 75/22 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora [...] z dnia 15 grudnia 2021 r. nr MCMG-TI.231.15.2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora [...] na rzecz M.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 75/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.W. (dalej jako strona lub skarżący) na decyzję Dyrektora [...] (dalej jako Centrum Medyczne, organ, podmiot zobowiązany lub skarżąca kasacyjnie) z dnia 15 grudnia 2021 r., Nr MCMG-TI.231.15.2021, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję, zaś w pkt II zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 30 listopada 2021 r. strona zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie następujących informacji publicznych: 1) skanów aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego: a) instalacji elektrycznej, b) oświetlenia awaryjnego, c) oświetlenia ogólnego, d) oświetlenia stanowiskowego, w odniesieniu do wszystkich budynków wykorzystywanych lub administrowanych przez Centrum Medyczne, 2) skanów dokumentów sprzedaży (faktura, rachunek, itp.) dotyczących przeprowadzonych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, 3) informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, wraz ze wskazaniem: a) pełnionej funkcji, b) danych kontaktowych, tj. imienia i nazwiska, numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej e-mail, 4) informacji o tym, jaki inny podmiot zleca przedmiotowe kontrole, dotyczące wykorzystywanych budynków, w przypadku, gdyby Centrum Medyczne nie było odpowiedzialne za udzielanie zamówień lub zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku. Podmiot zobowiązany pismem z dnia 7 grudnia 2021 r. udzielił odpowiedzi na pkt 4 wniosku wskazując, że wszystkie przeglądy okresowe budynków są zamawiane przez Centrum Medyczne. Następnie organ, wzmiankowaną na wstępie decyzją z dnia 15 grudnia 2021 r., powołując się na art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako ustawa lub w skrócie u.d.i.p.) odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 1-3 wniosku z dnia 30 listopada 2021 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje wglądu do dokumentów prywatnych. Wymienione we wniosku protokoły kontroli, rachunki i faktury nie stanowią natomiast dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy. Organ zaznaczył, że udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku pozostaje z kolei w sprzeczności z wymogami ochrony danych osobowych. Osoba, której danych pytanie dotyczy nie piastuje bowiem funkcji publicznej. Tymczasem zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Z decyzją organu nie zgodziła się strona, natomiast Sąd Wojewódzki wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję uznając skargę za zasadną. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że organ jest podmiotem realizującym zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia i dysponującym majątkiem publicznym, przez co w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest zobowiązanym do udostępnienia posiadanych informacji publicznej. Jednocześnie w ocenie Sądu pierwszej instancji żądana we wniosku skarżącego informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i lit. b) oraz pkt 5 u.d.i.p. Jak dalej wskazano żądana informacja obejmowała protokoły kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez Centrum Medyczne, a ponadto informacje dotyczące tych kontroli w postaci dokumentów sprzedaży (faktur, rachunków) oraz informacje o osobie odpowiedzialnej za zlecanie takich kontroli. Sąd Wojewódzki stwierdził nadto, że uwzględniając przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej jako Prawo budowlane lub w skrócie u.P.b.) brak było podstaw do przyjęcia, że protokoły kontroli, których udostępnienia domagał się skarżący uznać należy za niestanowiące informacji publicznej dokumenty prywatne. Jak wyjaśniono żądane protokoły zostały sporządzone przez określone w przepisach rangi ustawowej osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Stwierdzane są w nich ewentualne nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego instalacji elektrycznej, a także zalecenia ze wskazaniem czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać w oznaczonym terminie. W przekonaniu Sądu Wojewódzkiego informacja zawarta w protokołach kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez podmiot publiczny podlega zatem udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe ma zastosowanie do dokumentów księgowych (faktur, rachunków) wytworzonych w związku z wydatkowaniem środków pochodzących z majątku komunalnego na realizację zadania gminy w postaci utrzymania obiektów użyteczności publicznej i obiektów administracyjnych. W rezultacie przyjęto, że organ błędnie uznał, że żądane w pkt 1 i 2 wniosku informacje, które nie są dokumentem urzędowym, nie stanowią informacji publicznej. Natomiast w zakresie pkt 3 wniosku skarżącego (dotyczącego informacji o osobie zlecającej okresowe kontrole) wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Sąd Wojewódzki uznał za prawidłowe odmowę udzielenia informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli ze wskazaniem pełnionej funkcji i danych kontaktowych. Wskazano w tym kontekście, że na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna dotycząca pracowników wykonujących czynności techniczne, a nie zarządzające, podlega ograniczeniom ze względu na ich prywatność, a ograniczenie to dotyczy danych personalnych osób, które nie mają związku z pełnieniem funkcji publicznej. W dalszej kolejności Sąd pierwszej instancji podzielił zarzuty skarżącego co do naruszenia przez organ art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu Wojewódzkiego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych we wskazanych wyżej przepisach, co skutkowało przyjęciem, że została także naruszona zasada przekonywania. W tym zakresie podniesiono, że skarżący nie mógł w pełni poznać przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, co w dalszej kolejności mogło skutkować naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej. Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. W wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a także art. 115 § 13 Kodeksu karnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to wobec uwzględnienia skargi pomimo, że jej przedmiotem jest udzielenie dostępu do dokumentów prywatnych w postaci protokołów, faktur VAT i rachunków księgowych, podczas gdy stosownie do dyspozycji art. 3 ust. 1 ustawy przedmiotem żądania wnioskodawcy może być jedynie wgląd w dokumenty urzędowe; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to wobec uwzględnienia skargi w zakresie w jakiej dotyczyła ona odmowy udzielenia informacji dotyczących danych osobowych pracownika technicznego i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, podczas gdy w komentowanym zakresie Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko zajęte przez organ, czemu dał jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu wyroku; 3) art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako k.p.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to wobec wyrażenia poglądu, że uzasadnienie stanowiska skarżącej kasacyjnie, zawarte w piśmie z dnia 15 grudnia 2021 r., było niewystarczające, podczas gdy pismo to zawierało wszystkie elementy decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego przez adwokata, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu, a także o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z dnia 12 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z dnia 15 lutego 2024 r. skarżący odwołał pełnomocnictwo ogólne udzielone dotychczasowemu pełnomocnikowi, o czym poinformowano Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 19 lutego 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że są one nieusprawiedliwione i skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności nadmienić należy, że z punktu widzenia poprawności formalnej postawione w skardze kasacyjnej zarzuty zostały wyrażone w sposób – co najmniej – niestaranny. Wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość m.in. właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności konieczne jest prawidłowe skonstruowanie podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis naruszonego prawa materialnego ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a.). Tymczasem autor skargi kasacyjnej zasadniczo, formułując poszczególne zarzuty skargi kasacyjnej, nie powiązał ich z podstawami kasacyjnymi określonymi w art. 174 u.p.p.s.a. Dostrzeżone błędy konstrukcyjne skargi kasacyjnej nie uzasadniały jednak odrzucenia skargi kasacyjnej jako niespełniającej ustawowych wymogów określonych w art. 176 u.p.p.s.a., przy czym niewątpliwie ograniczyły zakres możliwej do przeprowadzenia w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli. W odniesieniu do postawionego w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a także art. 115 § 13 Kodeksu karnego, podnieść należy, że nie mógł on wywołać zamierzonego skutku. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej wskazuje, że przedmiotem wniosku było udzielenie dostępu do dokumentów prywatnych w postaci protokołów, faktur VAT i rachunków księgowych, natomiast stosownie do dyspozycji art. 3 ust. 1 u.d.i.p. przedmiotem żądania wnioskodawcy może być jedynie wgląd w dokumenty urzędowe. Zwrócić należy zatem uwagę, że wniosek skarżącego z dnia 30 listopada 2021 r. zawierał z jednej strony żądanie udostępnienia skanów aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego oraz skanów dokumentów sprzedaży (faktur, rachunków) dotyczących przeprowadzenia kontroli, natomiast z drugiej strony informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli z podaniem pełnionej funkcji oraz danych kontaktowych w postaci imienia i nazwiska, numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej, a także informacji jaki ewentualny podmiot trzeci zleca te kontrole. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwestia możliwości udostępnienia dokumentu prywatnego jako nośnika informacji publicznej nie była oceniana jednoznacznie, lecz w ostatnim okresie ustabilizował się pogląd, że "Czym innym jest informacja publiczna, a czym innym jej nośnik, którym może być np. dokument urzędowy lub prywatny. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Z przepisu tego wynika, że udostępnieniu w trybie tej ustawy podlega dokument urzędowy (zarówno jego treść, jak i postać w jakiej został utrwalony). W przypadku innych rodzajów "nośników" informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku udostępnienia samego nośnika, a jedynie zawartej w nim informacji publicznej. W związku z tym żądanie udostępnienia zarazem określonej treści i postaci dokumentu prywatnego w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. nie jest dopuszczalne, można natomiast domagać się zawartej w dokumencie prywatnym informacji, jeżeli jest to informacja publiczna (por. I. Kamińska, M. Rozbicka- Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 pkt 18, Lex 2018). W konsekwencji należy przyjąć, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zawartej w dokumencie prywatnym poprzez udostępnienie dokumentu prywatnego w postaci, w jakiej został utrwalony, nie podlega uwzględnieniu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Inaczej mówiąc - informacja zawarta w dokumencie prywatnym, którym dysponuje organ, mająca cechy informacji publicznej podlega udostępnieniu. Udostępnieniu nie podlega natomiast cały dokument prywatny, będący nośnikiem tej informacji. (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 września 2024 r., sygn. akt III OSK 4700/21, oraz wcześniejsze wyroki NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3070/13, z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2799/13, i z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 814/16 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Stanowisko to bywa rozbudowywane poprzez wskazanie, że: "Co do zasady jedynie dokumenty urzędowe, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., podlegają udostępnieniu zarówno w zakresie ich treści, jak i postaci (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Dlatego też w przypadku innych dokumentów, które jedynie zawierają w swej treści informacje publiczne (wraz z innego rodzaju informacjami), lecz nie wypełniają definicji dokumentów urzędowych, przyjmuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje jedynie uprawnienie do uzyskania owych informacji publicznych, a nie prawo dostępu do materiału źródłowego (nośnika), zawierającego tę informację (por. wyroki NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11 i z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 421/12). Tylko w sytuacji, gdyby treść żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumentów, niebędących dokumentami urzędowymi, w całości stanowiła informację publiczną wytworzoną w związku z realizacją zadania publicznego, uznać należałoby, że wnioskodawca jest uprawniony do żądania udostępnienia kopii dokumentu, w którym jest ona zawarta." (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2903/24). Naczelny Sąd Administracyjny – w składzie orzekającym – w pełni podziela wskazaną wyżej argumentację, a tym samym uznaje, iż w niniejszej sprawie żądanie wniosku dostępowego odnośnie skanów dokumentów sprzedaży (faktur, rachunków) dotyczyło nośników informacji, które nie miały charakteru dokumentów urzędowych. W związku z tym skarżący nie mógł skutecznie domagać się od Centrum Medycznego wydania tych dokumentów. Z podanych powyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie nie akceptuje odmiennego stanowisko co do tej kwestii przyjętego przez szereg wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach, które toczyły się ze skarg tego samego skarżącego na bezczynność organów w przedmiocie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej (zob. prawomocne wyroki WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 25/22, WSA w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Łd 19/22, i WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 163/22). Zupełnie inne uwagi w kontekście przedmiotowych znamion informacji publicznej można sformułować odnośnie żądanych protokołów z kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetlenia w stosunku do budynków wykorzystywanych lub administrowanych przez Centrum Medyczne. Zasadnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, iż przedmiotowe protokoły są sporządzone przez określone w przepisach rangi ustawowej osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Stwierdzane są w nich ewentualne nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego instalacji elektrycznej oraz oświetlenia, a także zalecenia ze wskazaniem czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać w oznaczonym terminie. W tej sytuacji trudno zatem przyjąć, że mają one jedynie walor dokumentu prywatnego o charakterze wyłącznie poznawczym. W konsekwencji za prawidłowe należało przyjąć stanowisko, że informacja zawarta w protokołach kontroli stanu technicznego instalacji elektrycznej i oświetleniowej w budynkach wykorzystywanych lub administrowanych przez Centrum Medyczne podlega udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. W dalszej kolejności za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.p.s.a. Powołany przepis stanowi normę o charakterze procesowym i może być powołany wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto norma ta nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd pierwszej instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie może więc odnieść zamierzonego skutku próba podważenia wyroku Sądu pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. Nie mniej jednak warto zwrócić uwagę, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które odnosiło się do powyższego zarzutu, wskazano, że Sąd Wojewódzki, pomimo tego, iż podzielił stanowisko organu co do odmowy udzielenia informacji obejmującej dane osobowe osoby odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli budynków, to jednocześnie uchylił zaskarżoną decyzję w tym zakresie. Odpowiadając na zarzut sprzeczności pomiędzy sentencją wyroku a jego pisemnym uzasadnieniem należy wyjaśnić, że niewątpliwie żądania objęte pkt 1-3 wniosku inicjującego postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej są ze sobą ściśle powiązane, gdyż dotyczą stanu technicznego budynków użytkowanych przez Centrum Medyczne. Tym samym nie może ujść z pola widzenia, że odmowa udzielenia informacji publicznej, obejmującej dane osobowe osoby odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli stanu technicznego budynków odnośnie instalacji elektrycznej i oświetlenia, stanowiła element całościowego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego. W konsekwencji dostrzeżenie przez Sąd wadliwości zaskarżonej decyzji w odniesieniu wyłącznie do pkt 1-2 wniosku skarżącego uzasadniało dla przejrzystości wydanie jednolitego rozstrzygnięcia dla całości decyzji, tym bardziej, że uwzględniono zarzut niewystarczającego, gdyż zbyt lakonicznego, jej uzasadnienia. Nie zmienia to przy tym faktu, że organ ponownie rozpoznając sprawę będzie zobligowany uwzględnić treść art. 153 u.p.p.s.a. zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W rezultacie sformułowana przez Sąd Wojewódzki ocena, co do prawidłowości odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 3 wniosku skarżącego, wiązać będzie organ i będzie musiała znaleźć swoje odzwierciedlenie w nowo wydanym rozstrzygnięciu. Wadliwy, a zatem i nieskuteczny, okazał się również zarzut naruszenia art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnić bowiem przyjdzie, że sądy administracyjne nie orzekają na podstawie przepisów k.p.a. Z tej też przyczyny konstrukcja wskazanego zarzutu okazała się nieprawidłowa. Formułując zarzuty naruszenia prawa procesowego wymagane było powiązanie w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. z odpowiednimi przepisami u.p.p.s.a., czego autor skargi kasacyjnej zaniechał. Jedynie na marginesie można podnieść, iż trudno nie zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji co do braku spełnienia przez organ wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w stosunku do uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, skoro nawet objętościowo nie przekroczyło ono połowy jednej strony formatu A 4. Reasumując należało stwierdzić, że pomimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był do oddalenia skargi kasacyjnej, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a.