I SA/Bk 1330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił M. K. (dalej powoływany także jako Skarżący) zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 47.657,00 zł w miejsce wykazanej straty w kwocie 153.454,27 zł. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej w sumie o kwotę 289.540,00 zł wynikającą z faktur mających dokumentować zakup usług podwykonawcy tj. F.U.H. M. M. G. A. R. J. docieplenia stropu i ścian, które to usługi - zdaniem organu pierwszej instancji - nie zostały faktycznie wykonane. Organ stwierdził też, że Skarżący nieprawidłowo ustalił wartość spisu z natury na koniec roku podatkowego i tym samym zaniżył wartość remanentu końcowego w sumie o kwotę 142.955,00 zł, co spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodu. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w okresie objętym kontrolą Skarżący prowadził działalność gospodarczą, pod nazwą M. M. K., polegającą na świadczeniu usług m.in. w zakresie wykonywania robót budowlanych i wykończeniowych. Inwestorzy tj. D. D. S.A., C. Spółka z o.o. i B. S.A. realizowali określone budowy. Dwóch pierwszych skorzystało z systemu generalnego wykonawstwa przeprowadzonego przez spółkę P. S.A., która zawarła umowy z podwykonawcą ze Skarżącym. Natomiast firma B. S.A. sama bezpośrednio zawarła umowę z tym podwykonawcą. Następnie w sprawie ustalono, że Skarżący po podpisaniu umów z powyższymi firmami, zawarł cztery umowy z dalszym podwykonawcą, tj. F.U.H. M. M. G.. Dowodami potwierdzającymi wykonanie tych umów miało być jedenaście faktur, jedenaście protokołów odbioru wykonanych robót oraz siedem dowodów wpłat KP. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawa do uznania za koszt uzyskania przychodów wartości wymienionych na fakturach wystawionych przez FUH M. M. G. A. R. J.. Organ odwoławczy przytaczając przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów pod warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zatem zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 u.p.d.o.f., powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Przy ocenie istnienia okoliczności uzasadniających potrącenie kosztu na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie można pomijać zasad dokumentowania poniesienia kosztów. To na podatniku spoczywa obowiązek udokumentowania ich poniesienia w sposób zgodny z prawem i nie budzący wątpliwości. Koszty te muszą wynikać z prawidłowo prowadzonej księgi przychodów i rozchodów (art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.). W przypadku, gdy kwota wskazana jako wydatek wynika z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia, nie daje uprawnienia do zaliczenia wykazanej w niej kwoty do kosztów uzyskania przychodów. Dysponowanie więc przez nabywcę fakturą wystawioną przez dostawcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi samo przez się uprawnienia do zaliczenia wskazanej w niej kwoty wydatku do kosztów, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności wynikającej z przedłożonej faktury. Reasumując organ wskazał, że fakt posiadania faktur VAT (protokołów odbioru robót i dowodów wpłat KP) nie przesądza o prawie do zaliczenia wskazanej kwoty wynikającej z faktury do kosztów uzyskania przychodów. Prawo to związane jest przede wszystkim z nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktur (i innych dokumentów), choćby poprawnych od strony formalnej. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodzi, iż jedenaście faktur VAT, na których jako ich wystawca figuruje F.U.H. M. M. G. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń. Z informacji uzyskanych od Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w R. oraz od Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w R. wynika, że obowiązek podatkowy w zakresie VAT F.U.H. M. M. G. został zamknięty z dniem [..] maja 2013 r. Tak więc w okresie wystawienia jedenastu faktur od 16 lipca 2013 r. do 23 grudnia 2013 r. nie miał zgłoszonego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług i nie rozliczał w żadnym z urzędów skarbowych podatku VAT. Także w zakresie podatku dochodowego za 2013 r. nie złożył deklaracji podatkowych ani jako podatnik, ani jako płatnik. Nie zatrudniał także żadnych pracowników. Ustalono również, że podmiot ten nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresami wskazanymi organom podatkowym, nie można się z nim w żaden sposób skontaktować w celu przeprowadzenia czynności sprawdzających oraz przesłuchania go w charakterze świadka na okoliczność sprawdzenia prawidłowości i rzetelności transakcji ze Skarżącym. Zwrócono też uwagę, że w rozliczeniach finansowych pomijane były rachunki bankowe, a płatności za faktury miały się odbywać w formie gotówkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że analiza umów zawartych przez Skarżącego z P. S.A. (generalnym wykonawcą) wskazują, że aby podwykonawca (Skarżący) mógł zawrzeć umowę z dalszym podwykonawcą (F.U.H. M. M. G.) zobowiązany był uzyskać zgodę zarówno inwestora (D. D. S.A.) jak i wykonawcy (P. S.A.). Skarżący stosowanej zgody nie otrzymał, a nawet o nią nie występował. Z kolei umowa z firmą P. S.A. z 12 lipca 2013 r. w ogóle zakazywała wykorzystywania do realizacji umowy dalszych podwykonawców. Organ podkreślił, że za złamanie powyższych zakazów Skarżącemu groziły bardzo wysokie kary umowne, sięgające nawet kilkuset tysięcy złotych. Dodatkowo, zgodnie z zapisami umownymi, samowolne wprowadzenie podwykonawcy mogło doprowadzić do rozwiązania umowy ze Skarżącym. Analiza umów Skarżącego z P. SA i z FUH M. M. G. doprowadziła też organ do wniosku, że Skarżący zawierając umowę z tym drugim podmiotem nie chronił własnych interesów i nie zabezpieczył się adekwatnie do wiążących go zobowiązań. Także analiza faktur wystawianych przez Skarżącego na rzecz P. S.A. oraz B. S.A., stanowiących realizację umów o prace budowlane w powiązaniu z datami protokołów odbioru robót od firmy M. M. G. i datami wystawionych faktur wskazują, że faktury wystawione przez M. M. G. nie odzwierciedlają rzeczywistych czynności. Daty wystawienia faktur na rzecz P. S.A. i B. S.A. wskazują na wcześniejsze zakończenie prac budowlanych niż rzekome protokoły odbioru tych prac przez Skarżącego od M. G. Organ wskazał przy tym, że zarówno P. S.A. i B. S.A. rozliczały się ze Skarżącym w sposób bezgotówkowy, zaś Skarżący rzekomo opłacał należności M. G. w formie gotówkowej. Analiza wpływów i wydatków gotówkowych na rachunkach bankowych Skarżącego nie dowodzi, że mógł dysponować środkami finansowymi wystarczającymi do pokrycia takich zobowiązań wobec p. G. Tym samym, czynności ujęte w 11 zakwestionowanych fakturach nie dawały Skarżącemu prawa do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o wartości z nich wynikające. Organ odwoławczy podtrzymał też ustalenia organu I instancji w kwestii zaniżenia remanentu końcowego i związanego z tym zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: - art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego zastosowanie oraz art. 233 § 1 pkt 2 w/w ustawy j poprzez jego niezastosowanie; - art. 21 § 3 o.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokości; zobowiązania podatkowego, mimo braku ku temu przesłanek; - art. 121, art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej oraz zasady zaufania do organów podatkowych przejawiających się zaniechaniem przez organ czynności dowodowych zarówno z urzędu jak i na wniosek skarżącego, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji błędnym uznaniem, że wartości netto wynikające z faktur wystawionych przez M. G. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., ponieważ nie dokumentują wydatków, które faktycznie zostały poniesione przez Skarżącego; - art. 191 o.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność, że faktury wystawione przez M. G. nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę, Organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór w sprawie dotyczy i sprowadza się do nieuznania przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodu wartości wymienionych na fakturach wystawionych przez F.U.H. M. z uwagi na fakt, że faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że Skarżący w rozliczeniu za miesiące lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2013 r. uwzględnił podatek naliczony z jedenastu faktur wystawionych przez firmę F.U.H. M. M. G. Sąd podzielił stanowisko organów, że zgromadzone dowody wskazują, że faktury wystawione przez ten podmiot nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych w wyroku I SA/Bk 1340/15, co rodzi także konsekwencje w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organy ustaliły, że w okresach objętych kontrolą Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą M. M. K. polegającą na świadczeniu usług m.in. w zakresie wykonywania robót budowlanych i wykończeniowych. Jako podwykonawca zawarł umowy z P. S.A. generalnym wykonawcą budów realizowanych przez inwestorów - D. D. S.A. i C. Spółka z o.o. oraz z B. S.A. Po podpisaniu tych umów Skarżący zawarł cztery umowy z dalszym podwykonawcą F.U.H. M. M. G.. Dowodami potwierdzającymi wykonanie tych ostatnich umów miało być jedenaście faktur, jedenaście protokołów odbioru wykonanych robót oraz siedem dowodów wpłat KP. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DZ.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Gramatyczna wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów, pod warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zatem zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 u.p.d.o.f., powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Przy ocenie istnienia okoliczności uzasadniających potrącenie kosztu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej nie można pomijać zasad dokumentowania poniesienia kosztów. To na podatniku spoczywa obowiązek udokumentowania ich poniesienia w sposób zgodny z prawem i nie budzący wątpliwości. Koszty te muszą wynikać z prawidłowo prowadzonej księgi przychodów i rozchodów (art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f). W przypadku, gdy kwota wskazana jako wydatek wynika z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia, faktura ta nie daje uprawnienia do zaliczenia wykazanej w niej kwoty do kosztów uzyskania przychodów. Dysponowanie więc przez nabywcę fakturą wystawioną przez dostawcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi samo przez się uprawnienia do zaliczenia wskazanej w niej kwoty wydatku do kosztów, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności wynikającej z przedłożonej faktury. Reasumując, fakt posiadania faktur VAT (protokołów odbioru robót i dowodów wpłat KP) nie przesądza o prawie do zaliczenia wskazanej kwoty wynikającej z faktury do kosztów uzyskania przychodów. Prawo to związane jest przede wszystkim z nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktur (i innych dokumentów), choćby poprawnych od strony formalnej. W przedmiotowej sprawie przeprowadzone postępowanie dowiodło, iż jedenaście faktur VAT, na których jako ich wystawca figuruje F.U.H. M. M. G. nie dokumentowało rzeczywistych zdarzeń (strona 3-9 skarżonej decyzji). W konsekwencji niezasadny jest zarzut zaniechania wszystkich czynności dowodowych, których skutkiem było nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W toku postępowania został zgromadzony i w sposób wyczerpujący rozpatrzony cały materiał dowodowy. Zarzut Skarżącego dotyczący braku przeprowadzenia dowodu z oględzin został przedstawiony na etapie postępowania odwoławczego. Nie można zatem było stawiać zarzutu organowi I instancji, że zaniechał przeprowadzenia tego dowodu, skoro wniosku takiego nie było. Przeprowadzenie takiego dowodu z urzędu na etapie postępowania odwoławczego było również bezcelowe, bowiem całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w toku postępowania, dowiódł że M. G., jako wystawca faktur, nie wykonał usług ujętych na tychże fakturach. W związku z tym przeprowadzenie dowodu z oględzin i wynik tego dowodu nie miałby wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika dotyczącego braku dokładnego zbadania sytuacji finansowej podatnika, w tym braku ustalenia przepływu środków na wszystkich posiadanych przez niego rachunkach, wysokości środków zdeponowanych na lokatach, należy stwierdzić, że zdaniem Sądu sytuacja ta została wyjaśniona prawidłowo. Pełnomocnik, stawiając zarzut, nie wskazał jakie rachunki zostały pominięte, ani jakimi lokatami dysponował podatnik. Przeprowadzone natomiast przez organ podatkowy badanie wpływów finansowych i wydatków z kont bankowych podatnika wykazało, że w okresie od 01.07.2013 r. do 31.12.2013 r., czyli w okresie kiedy miały mieć miejsce wpłaty gotówkowe dla M. G., po opłaceniu wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz pozostałych kosztów nie dysponował on środkami finansowymi na opłacenie faktur gotówkowych wystawionych przez w/w kontrahenta w kwocie brutto 467.390,79 zł. Podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Należy zauważyć, że kolejny zarzut pełnomocnika dotyczący kwestii braku ustalenia miejsca zamieszkania M. G. poprzez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i tym samym braku przeprowadzenia dowodu ze źródła osobowego mającego istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego zaistniałego w sprawie jest również bezzasadny. W trakcie postępowania podejmowano szereg innych prób ustalenia pobytu M. G. i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, jednakże wszystkie one okazały się bezskuteczne. M. G. 15.05.2013 r. tj. przed wystawieniem kwestionowanych faktur został wykreślony z rejestru podatników VAT przez Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w R. (organ ten był właściwy miejscowo dla rozliczeń podatnika za 2013 r.). Ustalono, że podatnik ten nie istnieje, gdyż mimo wielu prób organ podatkowy nie miał możliwości skontaktowania się z nim, ani z jego pełnomocnikiem. Za 2013 r. M. G. nie złożył deklaracji podatkowych, ani w podatku PIT, ani VAT, ani jako płatnik. Próby skontaktowania się i przesłuchania M. G. przez Naczelnika P Urzędu Skarbowego w R. (właściwego miejscowo od maja 2014 r. w związku ze zgłoszeniem zmiany adresu rejestracyjnego i adresu prowadzenia działalności) na okoliczność sprawdzenia prawidłowości zawartych transakcji okazały się również bezskuteczne. Podwykonawca nie zgłaszał się na wezwania. Nie zastano go pod żadnym ze zgłoszonych adresów. Zarzuty zawarte w skardze są zatem bezpodstawne. Próby nawiązania kontaktu z M. G. trwały długo i nie przyniosły rezultatu. Przeprowadzono natomiast wszelkie inne czynności, na co słusznie wskazuje organ, w wyniku których zebrano dowody stwierdzające, że faktury wystawione przez M. G. nie odzwierciedlają faktycznych transakcji, a ich wystawca nie był dostawcą usług w nich wymienionych. Należy zauważyć, że w realiach rozpatrywanej sprawy M. G. może świadomie unikać kontaktu z organami podatkowymi i zapłaty wykazanego w kwestionowanych fakturach podatku, a wniosek o jego przesłuchanie ma na celu jedynie wydłużenie postępowania wobec podatnika M. K., który na podstawie "pustych faktur" odniósł korzyść podatkową. Zgodnie z treścią art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wobec braku możliwości skontaktowania się z M. G., został zgromadzony inny materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W orzecznictwie jest ugruntowane stanowisko, że zasada wynikająca z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego. Bezwzględne jej stosowanie prowadziłoby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej (wyrok WSA w Gdańsku z 12.03.2014 r. sygn. akt I SA/Gd 39/14). Należy także podkreślić, że fakt niezgłoszenia podwykonawcy miał znaczenie dla określenia rzetelności faktur, wbrew stanowisku strony skarżącej. Nie można zaakceptować wyjaśnień pełnomocnika jakoby M. G. faktycznie wykonał na rzecz podatnika zakwestionowane roboty budowlane mimo braku zatwierdzenia go jako podwykonawcy. Należy podkreślić, że mimo wielu podjętych prób, nie można potwierdzić żadnym dowodem, o rzeczywistym wykonaniu tych robót przez M. G. Potwierdza to m,in. długotrwały brak kontaktu z kontrahentem podatnika, niezarejestrowanym dla celów VAT, fikcyjność zgłoszonych przez niego adresów, brak możliwości przesłuchania w charakterze świadka, brak środków finansowych na rachunkach podatnika na opłacenie gotówką faktur wystawionych przez M. G., nieprzedstawienie przez podatnika szczegółów dotyczących współpracy z M. G., w tym kalkulacji, kosztorysów, uzgodnień ani potencjału firmy, którą miał prowadzić. Podatnik nie spełnił żadnych podstawowych warunków, jak i zobowiązań umownych potwierdzających, iż korzystał z usług tego podwykonawcy. Należy podkreślić, że dla zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie określonej usługi u konkretnego sprzedawcy i za konkretną cenę, a także odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej, tj. dokumentuje sprzedaż usługi, której nie wykonano, nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem podatnika. Udokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się do posiadania i zaewidencjonowania faktury, ale koniecznym wymogiem jest, by faktura odzwierciedlała rzeczywiście dokonaną operację gospodarczą. Przeprowadzone postępowanie prawidłowo wykazało, że przedłożone kontrolującym dokumenty wystawione przez p. G. na rzecz firmy p. K. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Zatem podatnik niezasadnie zaliczył kwoty wynikające z tychże faktur w wysokości 289.540,00 zł do kosztów uzyskania przychodów. W tej sytuacji nie są trafne zarzuty pełnomocnika o naruszeniu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Sądu organ podatkowy słusznie, zgodnie z art. 193 Ordynacji podatkowej, uznał, że zapisy w księdze w części dotyczącej zakwestionowanych faktur wystawionych przez M. G. nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, były zatem nierzetelne. Powołane w skardze przez pełnomocnika wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 zapadły w odmiennych stanach faktycznych i nie można ich odnosić do okoliczności zaistniałych w rozpoznawanej sprawie. Organ wykazał, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o niewiedzy czy nieświadomości podatnika co do braku wykonania przez pana M. G. robót budowlanych. Faktury i inne dokumenty przedłożone kontrolującym, nie odzwierciedlały rzeczywistości gospodarczej, a więc nie miały miejsca. Organy respektując zasady postępowania wynikające z art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 o.p. zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś jako dowód dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ustalenia organu zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 191 o.p. i opierają się na wszechstronnie przeanalizowanym materiale dowodowym. Zaskarżona decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak również uzasadnienie prawne. W świetle powyższego zarzuty strony odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego są nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.