I SA/Bk 139/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Wójt Gminy W., po rozpatrzeniu prośby J. G. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), odmówił umorzenia zaległości IV raty za 2013 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 78 zł wraz z odsetkami. W ocenie organu podnoszone przez Skarżącego fakty potwierdzające trudną sytuację finansową nie stanowiły wystarczającej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległego łącznego zobowiązania pieniężnego, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej powoływana jako: "o.p."). Organ wskazał, że trudno było dać wiarę zapewnieniom podatnika, że zapłacenie kolejnej raty podatku w wysokości 78 zł, mogłoby zachwiać podstawami jego egzystencji, zwłaszcza w sytuacji, kiedy już skorzystał z umorzenia dwóch poprzedzających to zobowiązanie rat. Skarżący mieszkał w starym drewnianym domu bez podstawowych wygód, utrzymując się z dochodów z niewielkiego i słabo zmechanizowanego gospodarstwa rolnego. Korzystał z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Organ nie negując faktu pogorszenia zdrowia podatnika, wziął również pod uwagę takie fakty jak to, że z orzeczenia o niepełnosprawności nie wynikało, żeby podatnik wymagał opieki lub pomocy innej osoby, czy też niezbędne byłoby korzystanie przez podatnika z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Stopień niepełnosprawności określony został jako lekki, a wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia: otwarty rynek pracy. Organ dodatkowo wskazał, że Skarżący jest osobą samotną, niemającą nikogo na utrzymaniu, a składki i inne opłaty, ponoszone na ubezpieczenie są obowiązkowe dla wszystkich rolników. Kwota zobowiązania rocznego wynosi 306 zł, dlatego organ nie dał wiary, że opłacenie podatku w przedmiotowej kwocie faktycznie zagraża jego egzystencji. W toku postępowania pozyskany też został przez organ wywiad środowiskowy, z którego wynikało m.in., że rodzice Skarżącego pomagali i w dalszym ciągu są skłonni jemu pomagać w postaci zakupu żywności i regulowania opłat za światło i podatek. Organ wskazał również, że umorzenie podatku jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył Skarżący, zarzucając jej, że jest nierzetelna, nieuczciwa, zagraża jego egzystencji i bytowi, jego zdrowiu, pogłębia jego ciężkie warunki i doprowadza do większego ubóstwa. Według Skarżącego wójt gminy stosuje wobec niego zasadę "widzi mi się", ponieważ Skarżący wytknął jego błędy, choćby w zaniechaniu naprawy drogi gminnej i braku dojazdu w kwietniu 2013 r. do pola, w wyniku czego skarżący poniósł straty w wysokości 210 zł (3q pszenżyta pod 70 zł). Do tego doszły jeszcze straty w uprawach spowodowane przez celowe działanie radnego gminy L. B., które wyniosły 200 zł, co zostało stwierdzone przez Komisje Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Ł. oraz straty powstałe w sierpniu 2013 r. w wysokości 100 zł i lipcu 2012 r. w wysokości 60-70 zł w wyniku zjeżdżenia przez tego samego radnego nieskoszonej trawy, co potwierdziła Policja w J., kierując wniosek o ukaranie radnego do sądu. Skarżący podał, że radny nie chce dobrowolnie naprawić wyrządzonej mu szkody przez co musi dodatkowo ponosić koszty skierowania sprawy na drogę sądową i wynajęcie prawnika. Skarżący ponownie powołał się na straty poniesione w lipcu 2013 r. w postaci padnięcia cielaka zakupionego za 850 zł, a także straty poniesione w czerwcu 2013 r. w postaci upadku 10 sztuk warchlaków po 250 zł każdy oraz poniesione wcześniej koszty ich leczenia. W ocenie Skarżącego straty w 2013 r. w sumie wyniosły 3 860 zł. Podatnik ponownie powołał się na problemy zdrowotne potwierdzone specjalistycznymi badaniami, skierowaniami na rehabilitację i zabiegi fizjoterapeutyczne, zwolnieniami lekarskimi oraz zaświadczeniem lekarskim o chorobie przewlekłej utrudniającej pracę z dnia 19 kwietnia 2013 r. Skarżący podał, że w wyniku wyżej wymienionych przyczyn losowych, jak również wcześniejszych działań radnego gminy, przez co musiał w 2012 r. rozebrać postawioną wiatę celem zwiększenia hodowli i swojego dochodu, popadł w kłopoty finansowe, które zagrażają jego egzystencji, bytowi oraz zdrowiu. Dlatego też według podatnika cały czas musi zwracać się do Ośrodka Pomocy Społecznej o pomoc w wyjściu z ciężkiej sytuacji. Skarżący podał, że ponosi duże koszty związane z prowadzeniem gospodarstwa tj., koszenie zboża - 1 372 zł, belowanie słomy - 750 zł, belowanie siana - 330 zł, belowanie sianokiszonki i owiniecie folią -175 zł a dodatkowo musi dokupywać bardzo drogie pasze wysokobiałkowe dla zwierząt, witaminy i koncentraty. Brakuje mu również pieniędzy na paliwo do ciągnika, jak też naprawy starego zużytego i psującego się sprzętu. Według Skarżącego dopłaty z ARiMR w żaden sposób nie wyrównają i nie zrekompensują poniesionych kosztów i wydatków w tak małym (7,05 ha), słabo zmechanizowanym, wyposażonym w stare, zużyte i psujące się maszyny i narzędzia gospodarstwie jak ma to miejsce w dużych gospodarstwach o pow. 36 ha i większych, dochodowych dobrze zmechanizowanych, takich jak posiada Wójt Gminy W., w którym dochód statystyczny za 2012 r. wyniósł 65 898, 77 zł, podczas gdy jego dochód statystyczny z gospodarstwa za 2012 r. to 7 162, 56 zł. Zdaniem Skarżącego wójt gminy z urzędu umarza podatki i to kolejno po cztery raty pod rząd takim samym "bogaczom" jak sam wójt o dochodach kilku a nawet kilkunastotysięcznych na miesiąc. Skarżący zacytował fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji w którym napisano, że mieszka w starym drewnianym domu bez podstawowych wygód. Według Skarżącego jest to szerokie pojęcie, celowo wyogólnione przez Wójta wobec niego i stosowanie zasady "widzi mi się". Zdaniem Skarżącego wójt nie zwraca uwagi na to jak napisał w podaniu o umorzenie, że ma cieknący dach, ponieważ brakuje mu środków i pieniędzy na wymianę popękanych dachówek, przez co ma zgniły i częściowo załamany sufit, przez który ucieka ciepło jak również stare, spróchniałe futryny i ramy okienne. Warunki te według Skarżącego powodują, że zimą po kilka razy przeziębiał się i chorował, a obecnie od pięciu już tygodni pomimo wizyty u lekarza, stosowania się do jego zaleceń i przepisanych leków wciąż ma duszący i uporczywy kaszel, który nie chcę ustąpić. Podatnik zauważył, że ze względu na wilgoć i zimno w domu odczuwa dolegliwości bólowe w miejscach zwyrodnień kręgosłupa i lewego barku. Podatnik podał, że wójt sam mieszka w komfortowych warunkach co według skarżącego wynika, z jego oświadczenia majątkowego, w którym wartość domu oszacowano na 280 000 zł i jest to powodem stosowania wobec skarżącego szerokich i ogólnych pojęć, które miałyby świadczyć, że jego sytuacja nie jest zła. Skarżący przytoczył fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji w której dokonano wykładni pojęcia "ważnego interesu podatnika" zgodnie z którą przez to pojęcie należy rozumieć znaczne obniżenie zdolności płatniczych dłużnika, spowodowanych zdarzeniem losowym np. powódź, pożar, kradzież lub inne zdarzenia uznane za wyjątkowe, jak również, gdy podatnik znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł zapobiec. Podatnik zarzucił, że według wójta upadki zwierząt i przewlekła choroba nie są przesłanką do umorzenia. Skarżący odmówił wiary twierdzeniu, że wzięto pod uwagę straty wynoszące 3 350 zł, które poniósł wskutek upadku zwierząt umarzając mu II i III ratę w wysokości 152 zł, kiedy to w 2012 r. Wójt Gminy W. umorzył Panu B. I i II ratę po 587 zł, Panu K. I, II, III, ratę po 343 zł i IV ratę w wysokości 345 zł, bądź umarzając ratę w wysokości 698 zł Panu G. czy też 629 zł Panu M. Odnosząc się do twierdzenia, że kwota 306 zł rocznie czyli 25 zł miesięcznie nie zagrozi jego egzystencji Skarżący odparł, że na pewno nie zagrozi egzystencji Wójta Gminy W., który w 2012 r. osiągnął dochód ze swojego 36 ha gospodarstwa w wysokości 65 898, 77 zł oraz dochód z tytułu zatrudnienia w wysokości 132 456,39 zł, jak też zgromadził na lokatach w bankach środki pieniężne w wysokości 50 000 zł, co podał w swoim oświadczeniu majątkowym. Powyższe, według Skarżącego, dowodzi słuszności powiedzenia, że syty głodnego nigdy nie zrozumie oraz podkreśla haniebną postawę wójta, który umarza podatki bogatym a biednym odmawiając umorzenia doprowadza i wpędza w jeszcze większe ubóstwo. Zdaniem Skarżącego haniebna i bezczelna postawa wójta przejawia się również tym, że sugeruje, iż nie należy mu się pomoc z OPS, wręcz neguje decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, którego sam powołał na te stanowisko i dał uprawnienia do wydawania decyzji jako organ I instancji oraz tym, że mając prawne możliwości umorzenia podatku stosuje je tylko wobec bogatych, natomiast biednym takim jak on odmawia udzielenia ulgi wskazując, że ma pomoc ze strony rodziców. Skarżący podał, że jego rodzice pomimo, że są w wieku 71 i 76 lat, są po przebytych chorobach, zabiegach i operacjach, wydają dużo pieniędzy na leki oraz mają na utrzymaniu chorego starszego brata, to nigdy nie odmówili mu pomocy, chociażby w okresie od listopada 2012 r. do maja 2013 r. kiedy opłacali za niego rachunki za prąd, ponieważ był w bardzo ciężkiej sytuacji nie mając żadnych środków do życia, czy też w styczniu 2013 r. gdy wypłacając ostatnie 4, 62 zł z konta jakie mu pozostało brakowało mu złotówki aby kupić chleb. Podatnik podał, że obecnie z powodu przewlekłej choroby i poniesionych strat jest w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej, życiowej i ekonomicznej, zalega z opłatą pierwszej raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. w wyniku czego dostał już upomnienie wystawione przez Wójta Gminy W. z kosztem 8, 20 zł. Skarżący podał ze brakuje mu pieniędzy na opłatę obowiązkowego ubezpieczenia gospodarstwa i budynków, ubezpieczenia KRUS czy wywóz śmieci za minione trzy miesiące, na drogie leki. Skarżący podał, że brakuje mu pieniędzy ani też nie posiada żadnych środków na lokatach, w bankach czy innych wartościowych przedmiotów, które mógłby spieniężyć i przeznaczyć na wymianę okien czy remont domu, aby choć trochę poprawić swoje ciężkie warunki mieszkaniowe. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. W decyzji organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, szczegółowo wyjaśnił na czym polega instytucja umorzenia zobowiązania i jakie przesłanki uprawniają organ podatkowy do jej zastosowania. W ocenie organu odwoławczego trudno było dać wiarę zapewnieniom Skarżącego, że nie umorzenie raty podatku w wysokości 78 zł (co stanowi 25,50 zł miesięcznie i średnio niecałe l zł dziennie) mogłoby zachwiać podstawami jego egzystencji, biorąc pod uwagę siłę nabywczą tej kwoty. Sytuacja majątkowa pomimo wskazanych przez Skarżącego zdarzeń nie była tak dramatyczna jak na nią wskazuje co wynikało z porównania oświadczeń majątkowych składanych przez Skarżącego, zgodnie z którymi w dniu [...] kwietnia 2013 r. Skarżący posiadał tylko dwie maciory natomiast w dniu [...] grudnia 2013 r. już: 2 maciory; 2 cielaki; 16 prosiąt i 7 warchlaków. Biorąc jeszcze pod uwagę zakup przez Skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r. cielaka, urodzonego [...] czerwca 2013 r., który padł [...] lipca 2013 r. i którego wartość Skarżący wycenił na 850 zł organ doszedł do wniosku, że Skarżący dysponował kwotą nie tylko umożliwiającą mu zapłatę raty podatku w wysokości 78 zł, ale znacznie ją przewyższającą. W powiększeniu stanu majątkowego nie stanęły Skarżącemu na przeszkodzie ani jego zły stan zdrowia, ani straty poniesione w wyniku: zaniechania naprawy drogi przez wójta gminy; źle wykonanego oprysku przez radnego gminy, czy też zjeżdżania trawy przez wspomnianego radnego; upadku 10 warchlaków o wartości 2 500 zł czy cielaka o wartości 850 zł. W tym czasie działania zobowiązanego do uiszczenia podatku ograniczyły się do ubiegania się o umorzenie poszczególnych rat łącznego zobowiązania pieniężnego tj. IV raty za 2012 r., jak również I, II i III raty za 2013 r. Wójt Gminy W. w dniu [...] października 2013 r. udzielił Skarżącemu ulgi w spłacie łącznego zobowiązania podatkowego, umarzając zaległości z tytułu II i III raty w łącznej wysokości 152 zł. W ocenie organu, to w jaki sposób podatnik zarządza środkami finansowymi a także wystąpienie kłopotów finansowych będących konsekwencją wcześniejszych decyzji gospodarczych nie może pozbawić budżetu jednostki samorządu terytorialnego należnych mu środków pieniężnych. Organ również stwierdził, że decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają też kłopoty zdrowotne Skarżącego, których Kolegium nie kwestionowało. Oczywiście w wymiarze indywidualnym stan zdrowia jest dla podatnika ważnym interesem, ale przy odniesieniu do interesu publicznego, trudno dostrzec powód, dla którego organ podatkowy miałby rezygnować z dochodzenia należności podatkowych zwłaszcza, że w tym samym stanie zdrowia Skarżący dokonywał kosztownych inwestycji. Organ wskazał, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była również roszczeniowa postawa Skarżącego, przejawiająca się w traktowaniu ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej jako obowiązku organu podatkowego. Aprobowanie postawy obywateli zmierzającej do korzystania z wszelkich możliwych przywilejów i praw bez ponoszenia ciężarów funkcjonowania w społeczeństwie, doprowadziłaby do załamania gospodarki w kraju. Dlatego też realizacja polityki fiskalnej leży w interesie tak każdego obywatela jak i ogółu społeczeństwa. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że nie leży w interesie publicznym, a wręcz byłoby z nim sprzeczne, umorzenie ciążących na podatniku zobowiązań, w sytuacji gdy istnieją możliwości ich zaspokojenia Skarżący złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], odmawiającą umorzenia zaległości IV raty za 2013 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 78 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że decyzja organu I instancji jak również przychylna temu organowi i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została wydana z naruszeniem prawa, jest mocno krzywdząca jego osobę, nierzetelna, nieuczciwa, przekręcająca fakty i podająca rzeczy, które nigdy jeszcze nie zaistniały i nie miały miejsca. W ocenie Skarżącego organ odwoławczy celowo naruszył art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej powoływana jako: "k.p.a."), pomimo iż dokładnie znał jego ciężką sytuację z poprzednich odwołań od decyzji, przedłużając wydanie decyzji do dwóch miesięcy, tj. maksymalnego czasu, powodując w ten sposób jeszcze bardziej pogorszenie jego krytycznej sytuacji, zagrażającej jego egzystencji, wpychając go w coraz większe ubóstwo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Sąd zgadza się ze stanowiskiem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a § 1 o.p., w którym to przepisie ustawodawca używa pojęć nieostrych, takich jak "ważny interes podatnika", "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje ściśle określony katalog okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Zaakceptować przy tym należy pogląd, iż kierunkową dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Udzielenie takich ulg powinno być zatem podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1158/12, Lex nr 1481419; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 50/12; Lex nr 1404187). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie umorzenia zobowiązania nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie – umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia". (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, opub. Lex Nr 33404). W wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny. W szczególności nie budzi żadnych wątpliwości fakt powstania zaległości z tytułu braku zapłaty należnego zobowiązania IV raty za 2013 r. Organy prawidłowo i skrupulatnie ustaliły też sytuację majątkową Skarżącego, właściwie uznając, że sytuacja majątkowa pomimo wskazanych przez Skarżącego zdarzeń nie była tak dramatyczna jak na nią wskazuje i umożliwiała zrealizowanie należnego zobowiązania. Organy podatkowe wydając decyzje oparły się o wystarczający materiał dowodowy, pozyskany z instytucji, które dysponowały informacjami istotnymi z punktu widzenia prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu, decyzje uznaniowe zawierają prawidłowe podstawy prawne, jak też uzasadnienie faktyczne i prawne, odnoszące się do interesu zarówno podatnika jak i interesu publicznego, co uprawniało organy do wydania przedmiotowych decyzji w sprawie, mieszczących się w granicach uznania administracyjnego. Organ nie naruszył też dyspozycji art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej powoływana jako: "k.p.a."), gdyż przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, która swoje oparcie znajduje w przepisach o.p., które zostały zastosowane przez organy administracji w sposób prawidłowy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o. p. Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.