I SA/Bk 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od maja do grudnia 2012 roku oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. M. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], określił T. Ż. (dalej przywoływany też jako: "Skarżący") za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2012 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w innej wysokości, aniżeli została zadeklarowana oraz za październik 2012 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w innej wysokości. Organ ustalił, że T. Ż. prowadził działalność gospodarczą, obejmującą świadczenie usług z tytułu transportu krajowego i międzynarodowego towarów. Podatnik w deklaracjach VAT-7 za okresy od maja do grudnia 2012 r. odliczył w pełnej wysokości podatek VAT naliczony, zawarty w fakturach VAT wystawionych przez firmę R. L. z tytułu zawartej umowy leasingu samochodu specjalnego V. "Bankowóz" typ C ( o nr rej. [...]) oraz zakupu paliwa do tego pojazdu. Organ pierwszej instancji uznał, iż z uwagi na niewykorzystywanie bankowozu do transportu wartości pieniężnych w rozumieniu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128; dalej powoływane jako: "rozporządzenie"), T. Ż. nie mógł skorzystać z prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług. W ocenie organu pierwszej instancji z tytułu wykorzystywania ww. samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej w ramach umowy leasingu podatnikowi przysługiwało prawo odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą, nie więcej jednak niż 6.000 zł. Ponadto podatnikowi nie przysługiwało prawo pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących zakup paliwa do tego samochodu. Od powyższej decyzji T. Ż. wniósł odwołanie. Zarzucił w nim naruszenie przez organ I instancji art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j. t. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.p.t.u."), poprzez ograniczenie prawa do odliczenia całości podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących raty leasingu na samochód specjalny bankowóz typu C oraz faktur dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego pojazdu w sytuacji, gdy wspomniany pojazd był wykorzystywany do działalności opodatkowanej. Zarzucił również naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.; dalej powoływana jako: "ustawa zmieniająca") poprzez błędną interpretację przepisów prawa, polegającą na uznaniu, iż podatnik nie może odliczać 100% podatku VAT naliczonego od samochodu specjalnego wykorzystywanego do działalności opodatkowanej oraz § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki, a także art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej powoływana jako" "o.p."), polegający na bezpodstawnym odmówieniu możliwości odliczenia całości podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących raty leasingowe i zakup paliwa do przedmiotowego pojazdu. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego odliczenie w pełnej wysokości podatku VAT, zawartego w fakturach dokumentujących raty leasingowe oraz zakup paliwa, nie przysługuje w każdym przypadku nabycia pojazdu, który na podstawie odrębnych przepisów, oznaczany jest jako bankowóz i jest wykorzystywany w działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Z dokumentów sprawy wynikało, że T. Ż. świadczy krajowe i międzynarodowe usługi transportowe towarów, dokonuje sprzedaży żwiru i innych kopalin wraz z usługami budowy ekspozycji stałych w sklepach budowlanych. Przedmiotowy pojazd V. - jak wynikało z wyjaśnień podatnika - służył do przewożenia dokumentów i gotówki podatnika. Organ doszedł do przekonania, że nie jest to pojazd niezbędny w prowadzonej przez podatnika działalności i nie jest przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji związanej z charakterem prowadzonej działalności. Złożone wyjaśnienia przez T. Ż. nie wskazywały, aby przedmiotowy samochód był wykorzystywany do wykonywania specjalnej funkcji. Był to typowy samochód firmowy, którym podatnik posługiwał się w działalności gospodarczej. Według organu odwoławczego, przewożenie dokumentów i środków finansowych jest typowym, naturalnym działaniem w prowadzeniu każdej działalności gospodarczej. Zdaniem organu, w ocenianym stanie faktycznym nie występowała "funkcja specjalna", która powodowałaby konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia pojazdu. Odmienny pogląd prowadziłby, zdaniem organu, do sytuacji, w której nabycie bądź leasing pojazdu specjalistycznego z dodatkowym wyposażeniem tj. bankowozu, uprawniałaby każdorazowo do pełnego odliczenia VAT, podczas gdy obowiązujące przepisy to prawo ograniczają. Na powyższą decyzję Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa, mających znaczący wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 122 o.p., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieprawidłowym uznaniu, iż samochód specjalny marki V. nie jest wykorzystywany do przewozu środków pieniężnych i innych wartościowych rzeczy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez ograniczenie Skarżącemu prawa do odliczenia całości podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących raty leasingu na samochód specjalny - bankowóz typu C oraz faktur dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego pojazdu w przypadku, gdy wspomniany pojazd jest wykorzystywany do wykonania czynności opodatkowanych VAT; 3. art. 3 ust. 2 ustawy zmieniającej, poprzez błędną interpretację przepisów prawa polegającą na błędnym przyjęciu, iż tylko podmioty świadczące ściśle określone usługi mają prawo do odliczenia pełnego VAT przy nabyciu bankowozu typu C, pomimo, iż ustawodawca nie przewiduje takiego ograniczenia, 4. § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię regulacji prawnych; 5. art. 120 i art. 121 o.p., poprzez pozaprawną interpretację przepisów prawa polegającą na bezpodstawnym odmówieniu możliwości odliczenia całości podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących raty leasingowe i zakup paliwa do przedmiotowego pojazdu oraz poprzez złamanie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady praworządności w związku z nieuwzględnieniem utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organów podatkowych na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego odnośnie braku możliwości odliczenia pełnej wysokości podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących raty leasingowe bankowozu typu C oraz faktur dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego pojazdu. Zdaniem Skarżącego prawo takie powinno mu przysługiwać, ze względu na spełnienie wszystkich wymagań prawnych dla uznania samochodu za bankowóz, a także wykorzystywanie go w działalności opodatkowanej. Skarżący korzystał z tego samochodu zgodnie z jego przeznaczeniem w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącego podatnik miał prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT, gdyż spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane w przepisach prawa, niezbędne do pełnego odliczenia VAT zostały spełnione. Skarżący zdecydował się na zakup samochodu specjalnego (bankowozu), m.in. z tego względu, iż padł ofiarą kradzieży, podczas której utracił bardzo cenne dokumenty, w tym dokumenty rejestracyjne samochodu, co skutkowało unieruchomieniem pojazdu oraz wygenerowaniem znacznych kosztów i negatywnych konsekwencji. Skarżący nabył bankowóz z zamiarem wykorzystywania jego specjalnej funkcji, do której został dostosowany i tak też używał tego pojazdu. Zamiarem Skarżącego nie było kupno jakiegokolwiek samochodu w celu odliczenia pełnej kwoty podatku VAT, lecz zakup samochodu, który zapewni mu przewóz wartościowych rzeczy w sposób bezpieczny. Natomiast fakt, iż od zakupu samochodu specjalnego, a także od zakupu paliwa do tego samochodu, w świetle ustawy przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT, nie miało wpływu na decyzję Skarżącego, bo to jego doświadczenia sprawiły, iż uznał, że samochód typu bankowóz jest mu niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto Skarżący, przedmiotowy bankowóz wykorzystywał tylko i wyłącznie do działalności opodatkowanej, w zakresie, w jakim był niezbędny dla zabezpieczenia istotnych interesów Skarżącego oraz zachowania bezpieczeństwa prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącego tego rodzaju pojazd był niezbędny i wręcz konieczny dla właściwego zabezpieczenia przewożonych środków pieniężnych oraz kluczowych dokumentów, przedstawiających znaczną wartość. Skarżący akcentuje, że specyficzny charakter prowadzonej przez niego działalności, polegający na ciągłych wyjazdach, nie tylko krajowych, ale również zagranicznych, obwarowany jest ogromnym ryzykiem, związanym m.in. z możliwą kradzieżą istotnych dokumentów. Częste spotkania z kontrahentami, prowadzenie negocjacji oraz zawieranie umów, wiąże się z koniecznością posiadania i co za tym idzie, przewożenia ważnych dokumentów, zawierających dane objęte tajemnicą handlową. Dokumenty te posiadają dużą wartość nie tylko dla Skarżącego, ale także dla jego kontrahentów. Ponadto w związku z dokonywaniem różnego rodzaju transakcji poza granicami kraju, konieczne jest posiadanie w podróży dużej ilość gotówki, również w walucie obcej. W związku z powyższym Skarżący uważa za uzasadnione posiadanie przez niego bankowozu typu C. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Skarżącemu przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług zawartych w fakturach VAT, wystawionych przez R. L. z tytułu zawartej umowy leasingu samochodu specjalnego V. "Bankowóz" typu C oraz zakupu paliwa do tego pojazdu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz paliwa wykorzystywanego do ich napędu regulowały odpowiednio art. 3 i 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.). W przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 3 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej nie dotyczy m.in. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy). Z kolei pkt 2 załącznika do ustawy nowelizującej zalicza do pojazdów specjalnych bankowozy. Zgodnie z art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd specjalny oznacza pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Z powyższego wynika, że prawodawca uzależnił pełne odliczenie podatku naliczonego od przeznaczenia pojazdu, które przede wszystkim należy odróżnić od przystosowania pojazdu. Wskazać również należy, że stosownie do treści § 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128) bankowozy to pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy A, B i C. Z przytoczonych regulacji wynika zatem, że ograniczenia w prawie do odliczenia podatku naliczonego przewidziane w art. 3 ust. 1 i 6 ustawy zmieniającej u.p.t.u. nie dotyczą pojazdów specjalnych, do których jak wykazano powyżej należy bez wątpienia bankowóz. Nie oznacza to jednak, że każdy czynny zarejestrowany podatnik VAT będzie mógł odliczyć pełen podatek naliczony z tytułu zakupu bankowozu, skoro pojazd ten nie jest wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem w związku z działalnością podatnika. Aby móc odliczyć w pełnej wysokości podatek naliczony związany z zakupem samochodu o specjalnym przeznaczeniu i podatek naliczony przy zakupie paliwa służącego do jego napędu, pojazd ten winien służyć działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której wykorzystywanie tego typu pojazdu jest konieczne. Działalność do prowadzenia, której można wykorzystywać bankowóz to świadczenia usług przewozu wartości pieniężnych, o których mowa w cyt. powyżej rozporządzeniu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1518/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2014 r., o sygn. akt I FSK 257/13 (dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którego tezy niniejszy Sąd aprobuje w całości, NSA stwierdził, że w przypadku pojazdów specjalnych związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych musi być bardziej ewidentny, aniżeli w przypadku samochodów, których nabycie uprawnia podatnika do ograniczonego odliczenia podatku VAT. Zdaniem NSA, samo spełnienie formalnych przesłanek przewidzianych w przepisach szczególnych, od których zależy kwalifikacja danego pojazdu, jako pojazdu specjalnego, nie powinno więc być automatycznie traktowane, jako uprawniające do skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT, jeżeli okoliczności wykorzystania tego pojazdu wskazują, że realizacja tego prawa może wiązać się z nadużyciem prawa do odliczenia. Zatem aby móc odliczyć w pełnej wysokości podatek naliczony związany z zakupem samochodu o specjalnym przeznaczeniu i podatek naliczony przy zakupie paliwa służącego do jego napędu, pojazd ten winien służyć działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której wykorzystywanie tego typu pojazdu jest konieczne. Naczelny Sąd Administracyjny wyróżnił dwie przesłanki, których spełnienie uprawnia do skorzystania z pełnego prawa do odliczenia: 1) pojazd samochodowy powinien być pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym – przesłanka ta wprost odnosi się do art. 2 pkt 36 ustawy prawo o ruchu drogowym, gdzie pojazd specjalny zdefiniowano, jako pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. 2) pojazd taki musi być pojazdem o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do ustawy zmieniającej – druga przesłanka wiąże się z przeznaczeniem takich pojazdów. Ustawodawca wskazał przy tym, że wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych "dotyczy pojazdów specjalnych, które spełniają warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawarte w odrębnych przepisach." Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że aby móc określić zakładane przeznaczenie bankowozu typu C, należy zwrócić uwagę na przepisy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. nr 145, poz. 1221). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ww. ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne, uwzględniając konieczność zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa chronionych wartości pieniężnych. Nie jest więc uprawnione powoływanie się wyłącznie na samą treść załącznika nr 5 rozporządzenia MSWiA, w którym określono tylko ogólne wymagania techniczne dla bankwozu typu C. Samo spełnienie przez pojazd określonych wymagań technicznych nie warunkuje skorzystanie z pełnego prawa do odliczenia, jeżeli będzie można stwierdzić, że pojazd ten nie będzie wykorzystywany wyłącznie zgodnie z jego przeznaczeniem tj. dla zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa chronionych wartości pieniężnych. Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć, że bezsprzecznie, co niepodlegało też wątpliwościom organów, przedmiotowy samochód spełniał wymagania techniczne dla bankowozu typu C, określone w rozporządzeniu, a tym samym, samochód był pojazdem specjalnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej. Zatem pierwsza przesłanka została przez Skarżącego spełniona. Jednak okoliczności, w jakich faktycznie wykorzystywany był ten pojazd wskazują, że realizacja tego prawa przez Skarżącego wiązała się z nadużyciem prawa do odliczenia podatku VAT. Z zebranego materiału dowodowego przez organy wynika, że nabyty pojazd traktowany był jako typowy samochód firmowy, co wykluczało możliwość skorzystania z pełnego odliczenia podatku VAT. Jak wskazywał Skarżący, przedmiotowy samochód zakupił w celu wykorzystywania jego specjalnej funkcji, ale jak ustaliły w toku postępowania organy administracji, funkcje te nie były spełniane. Należy przypomnieć, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług transportu krajowego i międzynarodowego towarów, dokonywał sprzedaży żwiru i innych kopalin wraz z usługami budowy ekspozycji stałych w sklepach budowlanych.. Zdaniem Skarżącego, jego podróże zagraniczne powodowały konieczność posiadania znacznej ilości gotówki, m.in. w celu wpłacenia zaliczki na zakup środków transportu, ale również konieczność przewożenia wielu istotnych i wartościowych dokumentów, których utrata spowodowałaby ogromne straty. Sąd w pełni zgadza się z argumentacją organów, że przewożenie dokumentów i środków finansowych jest typowym, naturalnym działaniem w prowadzeniu każdej działalności i w takim przypadku nie może być mowy o spełnieniu "funkcji specjalnej", która powodowałaby konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia samochodu.. Odmienny pogląd prowadziłby do konstatacji, że samo nabycie przez każdego podatnika VAT pojazdu specjalistycznego z dodatkowym wyposażeniem, pozwalałaby do uzyskania prawa do pełnego odliczenia VAT z faktur dokumentujących nabycie czy leasing bankowozu oraz zakupu paliwa do napędu tego pojazdu. Podczas gdy, w przypadku innych aut tej samej klasy, ale np. już bez kasetki na wartości pieniężne, podatnik, który też wykorzystuje takiej marki i typu pojazd do wykonywania czynności opodatkowanych, może odliczyć jedynie 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego, nie więcej jednak niż 6.000 zł. W ocenie Sądu, nie ma też związku pomiędzy podnoszonym przez Skarżącego argumentem, iż zdecydował się on na zakup samochodu specjalnego (bankowozu), m.in. z tego względu, iż padł ofiarą kradzieży, podczas której utracił bardzo cenne dokumenty, w tym dokumenty rejestracyjne samochodu, co skutkowało unieruchomieniem pojazdu oraz wygenerowaniem znacznych kosztów i negatywnych konsekwencji, a skorzystaniem z pełnego prawa do odliczenia podatku VAT. Przeświadczenie, iż leasing bankowozu typu C uchroni Skarżącego od potencjalnej kradzieży, nie uprawnia go automatycznie do skorzystania z prawa do pełnego odliczenia podatku VAT zarówno od nabycia tego samochodu jak i od zakupu paliwa. Organ odwoławczy odnosząc się do względów bezpieczeństwa prawidłowo zauważył, iż rozliczenia między podmiotami gospodarczymi winny odbywać się w obrocie bezgotówkowym za pośrednictwem rachunku bankowego, co ma oparcie w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, Skarżący nie spełniał drugiej z przesłanek wyartykułowanych w przywołanym wyroku NSA, co skutkowało brakiem uprawnienia do pełnego odliczenia podatku VAT. Za niezasadne Sąd uznał, zatem zarzuty Skargi, stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości i został wsparty prawidłowo i zupełnie zebranym materiałem dowodowym, który uprawniał organy do podjęcia dokonanych ocen w kwestionowanych decyzjach. Pojazd nie był wykorzystywany zgodnie z jego specjalistycznym przeznaczeniem, a nabycie tego pojazdu nie było niezbędne w celu wykonywania typowej działalności gospodarczej Skarżącego. Również wykładnia przepisów prawa, dokonana przez organy obu instancji, a będąca podstawą do wydania decyzji administracyjnych w przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości Sądu, co do jej prawidłowości interpretacyjnej. W ocenie Sądu organy zasadnie oceniły zebrany materiał dowodowy i stan faktyczny sprawy czym nie naruszyły zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady praworządności w związku z nieuwzględnieniem utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, czego dowodem jest przytaczane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Reasumując, w ocenie Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i proceduralnego przez organy obu instancji, wymienionych przez Skarżącego w zarzutach skargi. Organy w uzasadnieniu decyzji pierwszo jak i drugoinstancyjnej przedstawiły szczegółowo stan faktyczny oraz wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając decyzje. Organy, w celu ustalenia, czy argumentacja Skarżacego nie zmierza do nadużycia prawa zbadały w dostateczny sposób faktyczne wykorzystanie przez bankowozu w prowadzonej działalności gospodarczej, co uprawniało je do zajętego stanowiska w sprawie. Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.