I SA/Bk 166/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. E. S. w dniu 15.05.2009 r. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w którym ubiegał się o przyznanie: – jednolitej płatności obszarowej (JPO) do wszystkich deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 24,68 ha, – uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 18,04 ha, – uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni przeznaczonej na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) do powierzchni 5.67 ha. Po rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., mając na uwadze wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...].06.2009 r. w gospodarstwie wnioskodawcy, jak też wyniki kontroli administracyjnej, decyzją z [...].04.2010 r. nr [...] przyznał jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości oraz uzupełniającą płatność obszarową i płatność zwierzęcą do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Od powyższej decyzji E. S. złożył odwołanie zarzucając, że organ I instancji bezpodstawnie wykluczył powierzchnię 0,07 ha z działki rolnej Z w sytuacji, w której kontrola na miejscu nie potwierdziła tego zawyżenia oraz bezpodstawnie stwierdził, że działka rolna W o powierzchni 0,10 ha nie była użytkowana rolniczo na dzień 30.06.2003 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z [...].06.2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kontrola na miejscu, przeprowadzona w dniu [...].06.2009 r. w gospodarstwie E. S. oraz kontrola administracyjna wykazały na działkach rolnych AM/AM1, AI, P/P1, W, Ł, Z zawyżenie powierzchni gruntów rolnych w zakresie JPO - 0,47 ha - powierzchnia deklarowana 24,68 ha, powierzchnia stwierdzona 24,21 ha. Wskazano, że dokonane pomiary działek nie budzą żadnych wątpliwości, a występujące nieprawidłowości dodatkowo potwierdza dołączona dokumentacja fotograficzna oraz obraz ortofotomap. W związku z tym, różnica powyższej powierzchni tj. 0,47 ha (JPO) jest powierzchnią zawyżoną. Organ odwoławczy podkreślił, że ubiegając się o płatności do gruntów rolnych wnioskodawcy zobowiązani są do zachowania szczególnej staranności przy określeniu powierzchni oraz rodzaju upraw zgłaszanych do przedmiotowych płatności. W świetle obowiązujących przepisów prawa i zasad przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych niedopuszczalne jest, aby w przypadku stwierdzenia zawyżenia powierzchni i braku przestrzegania utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej (normami) nie zastosować odpowiednich potrąceń do powierzchni stwierdzonej w wyniku przeprowadzonych kontroli. E. S. w skardze do sądu administracyjnego zarzucił naruszenie: 1. art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez uchylenie się przez organ odwoławczy od ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu, 2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a szczególnie raportu z czynności kontrolnych dokonanych w gospodarstwie skarżącego w dniu [...].06.2010r. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto w piśmie procesowym z 23.11.2010 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organ rozstrzygający sprawę nie przeprowadził wszechstronnego postępowania dowodowego w toku przedmiotowej sprawy, czym dopuścił się m.in. naruszenia art. 7, jak też art. 77 § 1 k.p.a. W sytuacji, kiedy skarżący wskazywał na konieczność przeprowadzenia ponownej kontroli administracyjnej, czy też kontroli na miejscu działek, których powierzchnia została przez organ zakwestionowana, organ miał obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Zdaniem pełnomocnika przeprowadzenie przez organ postępowania zgodnie z zasadami wskazanymi w kodeksie postępowania administracyjnego umożliwiłoby wyjaśnienie zaistniałego stanu faktycznego, a także stanowiłoby realizację zasad wyrażonych w art. 8 i art. 11 k.p.a. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 480/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że organy ARiMR nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez beneficjenta. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu nie odbiega od klauzuli ciężaru dowodu regulowanej przepisem art. 6 Kodeksu cywilnego. Wprowadziła do postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów elementy kontradyktoryjności. To strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W opinii Sądu, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, organy administracyjne prawidłowo rozpatrzyły materiał dowodowy, w szczególności wyniki kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej, czego konsekwencją było przyznanie płatności JPO w pomniejszonej wysokości. WSA wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu Skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby ustalenia organów. Sąd I instancji nie dostrzegł sprzeczności pomiędzy ustaleniami kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego w dniu [...] czerwca 2009 r. i wynikami kontroli administracyjnej. Zdaniem WSA organ słusznie stwierdził, że kontrola przeprowadzona na miejscu w dniu [...] czerwca 2009 r. nie obejmowała wszystkich działek zgłoszonych do płatności JPO. W szczególności kontrolą nie została objęta działka rolna oznaczona symbolem Z położona na działkach ewidencyjnych nr 319 i 320/1, co potwierdza raport z czynności kontrolnych. Organy ustalając powierzchnię działki oparły się na wynikach kontroli administracyjnej, która została przeprowadzona na podstawie pomiaru i analizy powierzchni uprawnionej do płatności wynikającej ze zdjęć naniesionych na ortofotomapy zawierających m.in. wektoryzowane granice poszczególnych działek ewidencyjnych oraz wyznaczoną na tej podstawie maksymalną powierzchnią kwalifikującą się do płatności. Zmierzona w ten sposób powierzchnia wyniosła 0,48 ha i była mniejsza od deklarowanej o 0,07 ha. Sąd I instancji wskazał, że ustalenia dotyczące pozostałych działek nie były kwestionowane przez Skarżącego. Sąd podkreślił, że różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią zatwierdzoną może zostać ustalona zarówno w trakcie kontroli przeprowadzonej na miejscu, jak i kontroli administracyjnej, dla potrzeb której można wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej (GIS) polegające na ortoodwzorowaniu lotniczym lub satelitarnym, zaś uzyskane w drodze jednego lub drugiego rodzaju kontroli wyniki mają równoprawne znaczenie (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2009 r., II GSK 1069/08, Lex nr 561829). Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Skarżący i w wywiedzionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 37a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, dalej: ustawa z 2007 r.) oraz niezastosowanie art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (dalej: rozporządzenie nr 796/2004), jak również przepisów postępowania - art. 6, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 344/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I Instancji. Wskazał, że Sąd I instancji - wbrew treści art. 134 § 1 p.p.s.a. - w uzasadnieniu wyroku odniósł się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, natomiast zupełnie nie rozważał podstaw prawnych rozstrzygnięć organów obu instancji. Sąd nie poddał merytorycznej kontroli zasadności decyzji organów dotyczących przyznania płatności JPO w pomniejszonej wysokości. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, NSA nie podzielił ich w zakresie naruszenia przepisów postępowania jak również art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z 2007 r. regulującego ciężar dowodu w postępowaniach dotyczących przyznania płatności. Za zasadny uznał natomiast zarzut naruszenia poprzez niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji oraz organy ARMiR art. 37b ustawy z 2007 r. w zw. z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. W konsekwencji, doprowadziło to do bezpodstawnego zmniejszenia płatności, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1782/2003, w sytuacji, gdy zmniejszenie wynosi nie więcej niż równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1913/2006, bowiem ogólna różnica powierzchni wyniosła 0,47 ha, zaś różnica zakwestionowana przez Skarżącego 0,07 ha, co nie przekracza w złotych równowartości kwoty 100 euro. Także za zasadny NSA uznał zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 w zw. z art. 24 ust. 1 lit. c) cyt. rozporządzenia poprzez niezastosowanie tych przepisów przez Sąd I instancji, jak i organy ARiMR. Wskazał, że stosownie do art. 30 ust. 1 cyt. rozporządzenia powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c) cyt. rozporządzenia kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Z art. 30 ust. 1 akapit drugi cyt. rozporządzenia wynika, że tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Z uwagi na powyższe, Sąd I instancji powinien rozważyć, czy powierzchnia działek rolnych w rozpoznawanej sprawie powinna być określana przez organy z uwzględnieniem tolerancji pomiaru, o której mowa w art. 30 ust. 1 cyt. rozporządzenia, którego przepisy mają bezpośrednie zastosowanie w prawie polskim. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Mając na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. W orzecznictwie wskazuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji - zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2010 r., II SAB/Wa 291/10, dostępny w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku II GSK 344/11 stanowczo stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 37a ustawy z 2007 r. w zw. z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. W konsekwencji doprowadziło to, do bezpodstawnego zmniejszenia płatności, w sytuacji gdy zmniejszenie płatności wynosi nie więcej niż równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1913/2006. Za zasadny NSA uznał także zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 w zw. z art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, zarówno przez organy ARMiR jak i Sąd I instancji. Mając na uwadze powyższe, oraz treść art. 134 § 1 p.p.s.a., należało stwierdzić, że organy ARMiR naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem nie zastosowały art. 37a ustawy z 2007 r. w zw. z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. oraz art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004. Zgodnie z art. 23 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 państwa członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu zmniejszenia lub wykluczenia płatności bezpośrednich wynoszącego 100 euro lub mniej na pojedynczego rolnika w roku kalendarzowym. Z powyższego uprawnienia skorzystał polski ustawodawca, który kwestę tę unormował w art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Stosownie do tego przepisu zmniejszeń lub wykluczeń płatności nie stosuje się, jeżeli zmniejszenie lub wykluczenie wynosi nie więcej niż równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego w dniu 28 czerwca 2009 r. kontrola na miejscu oraz kontrola administracyjna, wykazała zawyżenie powierzchni gruntów rolnych, zgłoszonych do płatności JPO o 0,47 ha. W analizowanym stanie faktycznym, stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2009 r. została określona w wysokości 506,98 złotych. Równowartość 100 euro w przeliczeniu na złote na koniec miesiąca września 2009 r. wynosiła natomiast 424 złote. Różnica 0,47 ha stanowi więc w przeliczeniu na złote 238,28 złotych, co przedstawia wartość niższą niż równowartość 100 euro. W ocenie Sądu, zgodzić się należało z NSA, iż organy ARMiR naruszyły w sprawie także art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 poprzez ich niezastosowanie. Stosownie do art. 30 ust. 1 cyt. rozporządzenia powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Tymczasem, z akt sprawy wynika, że organy ARMiR w ogóle nie rozważyły możliwości zastosowania powyższych przepisów w sprawie, dotyczących tolerancji pomiaru, szczególnie że przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie w prawie polskim. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi, dotyczących naruszenie przepisów postępowania oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, należało uznać je za niezasadne. Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z 2007 r. z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żadań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Powołany art. 3 ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Modyfikacje te osłabiają pozycję procesową strony postępowania. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Kwestia zebrania materiału dowodowego na gruncie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została bowiem ujęta odmiennie, niż we wskazanych przepisach. Otóż jak wskazano powyżej, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W opinii Sądu, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, organy administracyjne prawidłowo rozpatrzyły materiał dowodowy, w szczególności wyniki kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej. Należy podkreślić, że w sprawach prowadzonych przez organy ARiMR wynikających z ustawy organ te nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu nie odbiega od klauzuli ciężaru dowodu regulowanej przepisem art. 6 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji ustawa wprowadza do postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów elementy kontradyktoryjności (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24.09.2010 r., sygn. akt I SA/Bk 429/10, Lex nr 561829). W przeprowadzonym postępowaniu skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby ustalenia organów. Wbrew zarzutom skargi, jak też zarzutom, jakie były postawione w odwołaniu, Sąd nie dostrzega sprzeczności pomiędzy ustaleniami kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniu 28.06.2009 r. i wynikami kontroli administracyjnej. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, kontrola przeprowadzona na miejscu w dniu [...].06.2009 r. nie obejmowała wszystkich działek zgłoszonych do płatności. W szczególności kontrolą tą nie została objęta działka rolna oznaczona symbolem Z położona na działkach ewidencyjnych nr [...], co potwierdza Raport z czynności kontrolnych (k. 121 akt adm.). Organy ustalając powierzchnię działki rolnej Z kwalifikującą się do przyznania płatności oparły się natomiast na wynikach kontroli administracyjnej. Wskazana kontrola została przeprowadzona na podstawie pomiaru i analizy powierzchni uprawnionej do płatności wynikającej ze zdjęć naniesionych na ortofotomapy zawierających m.in. wektoryzowane granice poszczególnych działek ewidencyjnych oraz wyznaczoną na tej podstawie maksymalną powierzchnią kwalifikującą się do płatności. Zmierzona w ten sposób powierzchnia kwalifikująca się do płatności wyniosła 0,48 ha i była mniejsza od deklarowanej o 0,07 ha. Sąd nie znajduje także podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak też zasady przekonywania stron (art. 11 k.p.a.). Organy działając zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego dokładnie wyjaśniły okoliczności sprawy, ustosunkowały się do żądań i twierdzeń strony. Przesłanki przemawiające za podjętym rozstrzygnięciem przedstawiono w uzasadnieniu decyzji. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wnosił o przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu lub kontroli administracyjnej. Organ odwoławczy ustosunkował się natomiast do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że stwierdzona wielkość zawyżenia powierzchni została ustalona na podstawie wyników zarówno kontroli na miejscu, jak i kontroli administracyjnej. Wskazano, że dokonane pomiary nie budzą wątpliwości, a występujące nieprawidłowości potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz obraz ortofotomap. Mając na uwadze powyższe, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na nie zastosowaniu w sprawie art. 37a ust.1 ustawy z 2007 r. w zw. z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję, natomiast na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.