I SA/Bk 1673/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe zlikwidowanej Sp. z o.o. K. z tytułu podatku od towarów i usług za niektóre okresy 2011 r., 2012 r., z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. [...] września 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe zlikwidowanej Sp. z o.o. K. z tytułu podatku VAT, podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości, skarżący I. K. wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że znajduje się w skrajnie trudnej sytuacji majątkowej, zaś wykonanie decyzji grozi powstaniem znacznej szkody i nieodwracalnymi skutkami. Wskazał, że nie posiada żadnego majątku trwałego ani środków finansowych na dobrowolne wykonania zaskarżonej decyzji. By ją wykonać musiałby zaciągnąć ogromny kredyt, a i tak nie ma gwarancji, że taki zostałby mu udzielony. Zaznaczył, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą płynności finansowej jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać przede wszystkim należy, że z akt sprawy nie wynika (także tych dotyczących przyznania Skarżącemu prawa pomocy), jakim majątkiem dysponuje Skarżący i jego małżonka, jakie uzyskuje dochody, czy posiada oszczędności i w jakiej wysokości. Skarżący składając wniosek o przyznanie prawa pomocy ograniczył się do oświadczenia o wysokości dochodów (nie potwierdzonych żadnymi dokumentami) oraz wskazania, że pozostaje w rozdzielności majątkowej z małżonką. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego do przesłania dokumentów obrazujących jego rzeczywistą sytuację majątkową i rodzinną, nie przedłożył zeznań podatkowych za ostatni rok, dlatego też przyjąć należało, że nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną czy też nieodwracalną szkodę. Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego tj. uiszczenie jako osoby trzeciej zaległości ciążących na podatniku – spółce z o.o., nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.