I SA/Bk 238/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. W. PH-U "M." w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2001 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiąc kwiecień 2001 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej M. W. kwotę 3.280 zł (słownie: trzy tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do grudnia 2001 r. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Decyzją z [...] lipca 2004 r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił firmie "M." – M. W. w S. kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2001 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2001 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że M. W. bezpodstawnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane oraz w fakturach wystawionych przez podmiot nieistniejący i nieuprawniony do wystawiania faktur VAT, jak na to wskazują przepisy § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz. 1245 ze zm.). Organ kontroli skarbowej ustalił brak dokumentów zakupu towarów AGD i RTV u kontrahenta strony. Na podstawie dokumentów odprawy celnej SAD stwierdzono, że kontrahent strony Z. R. S. importował materiały i kosmetyki, nie stwierdzono natomiast importu towarów AGD i RTV. Import tychże towarów wykazał Z. R. S. w deklaracjach VAT-7 za miesiące I-VIII 2001 r. Wśród zebranych faktur sprzedaży wystawionych przez kontrahenta strony na usługi marketingowe, budowlane, AGD i RTV - nie stwierdzono faktur wystawionych dla strony. Brak było również dokumentacji podatkowej u kontrahenta strony za miesiące IX-XII 2001 r. W tym okresie Z. R. S. nie składał deklaracji VAT-7 i nie dokonywał żadnych zakupów. Natomiast za miesiące I-VIII 2001 r. kontrahent strony nie uiszczał zobowiązań podatkowych. Organ wskazał również, iż Z. R. S. będący właścicielem firm PHU "D." i PHU "I." nie był podatnikiem zarejestrowanym, a zatem nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, zarzucając w odwołaniu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania oraz po rozpatrzeniu całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ uznał, iż skarżąca strona przyjęła do odliczenia faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej oparł na przesłankach braku jakichkolwiek dokumentów źródłowych dotyczących nabycia artykułów AGD i RTV przez Z. R. S. oraz braku dokumentacji podatkowej tj. dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży, ewidencji zakupów i sprzedaży za okresy objęte zaskarżoną decyzją oraz deklaracji VAT-7 za okresy wrzesień-grudzień 2001 r. Organ odwoławczy uznał także, iż nie było podstaw do przyznania prawa do odliczenia podatku naliczonego, z tytułu faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący i nieuprawniony do wystawiania faktur VAT. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła M. W. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie może być ona wykonana w całości oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniejące faktury VAT stwierdzały czynności, które zostały dokonane, czy też nie zostały dokonane. Wskazał, że podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturze dokumentującej sprzedaż. W sprawie niniejszej organy podatkowe nie kwestionują faktu nabycia towarów przez stronę skarżącą od Z. S., jak też nie negują, że towar nabyty przez nią znalazł się faktycznie w jej posiadaniu. Organy twierdziły jedynie, że "... nie ma dokumentu potwierdzającego źródło pochodzenia tego towaru." Skoro więc towar, którego nabycie udokumentowano fakturami wystawionymi przez uprawniony podmiot, faktycznie znalazł się w posiadaniu Firmy P. H.-U. "M." M. W., to nie można przyjąć, że wystawione faktury stwierdzały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane (§ 50 ust. 4 pkt 5 lit "a" cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z 22.12.1999 r.). W wyniku rozpoznania wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt I FSK 960/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 277/06 oddalił skargę M. W. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że kwestionowane faktury VAT, wystawione przez Z. S. nie stwierdzały czynności rzeczywiście dokonanych. W wyniku rozpoznania wniesionej przez M. W. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 1499/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. NSA za trafny uznał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w powiązaniu z naruszeniem przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie za niezasadne NSA uznał zarzuty naruszenia art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz art. 199 i art. 193 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 55/08 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2005 r. Nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie wskazuje dostatecznie, że wystawione przez firmę Z. S. "I." faktury VAT sprzedaży towarów AGD i RTV na rzecz firmy skarżącej "M." nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, a w konsekwencji, iż nie mogą stanowić podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego u skarżącej. Samo ustalenie, że przedmiotem sprzedaży były towary niewiadomego pochodzenia, nie mogło, w świetle art. 2 ust.1 i art.13 ustawy VAT z 8 stycznia 1993 r., mieć wpływu na powstanie u sprzedawcy (Z. S.) obowiązku podatkowego. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd zobligował organy do uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowy, w celu ustalenia okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgromadzony materiał dowody powinien jednoznacznie wskazywać, czy skarżąca nabyła od Z. S. towary ujęte w zakwestionowanych fakturach. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] lipca 2004 r., Nr [...]. W toku postępowania uzupełniono materiał dowodowy o zeznania K. W. i zeznania pracowników strony oraz innych kontrahentów Z. S. W ocenie organu odwoławczego zeznania Z. S. odnoszące się do nabycia i odsprzedaży towarów są niewiarygodne. Świadczy o tym m.in. fakt, że Z. S. złożył zawiadomienie o popełnieniu przez siebie przestępstwa składania fałszywych zeznań przed organami podatkowymi w celu uniknięcia przez K. W. odpowiedzialności karnej skarbowej. Ponadto organ podniósł, że Z. S. nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych co do zakupów lub importu towarów AGD i RTV i w tej sytuacji zadeklarowane kwoty podatku należnego nie mogą być w żaden sposób zweryfikowane. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania kontrahentów Z. S. prowadza do wniosku, że nie dysponował on towarem niewiadomego pochodzenia, czy też z kradzieży, a co za tym idzie nie mógł też dokonać ich odsprzedaży. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła reprezentowana przez pełnomocnika M. W. Zarzuciła ona skarżonej decyzji naruszenie: 1) § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, 2) art. 120, 122, 180, 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie dowolnej, czyli wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego, 3) art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie wystąpienia z urzędu do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa – tj. transakcji kupna – sprzedaży artykułów RTV – AGD pomiędzy M. W. a Z. S. w 2001 r. 4) art. 217 Konstytucji RP poprzez odebranie prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepisy rangi podustawowej, Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga fakt, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 12 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 55/08. Element ten ma doniosłe znaczenie, bowiem z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika jednoznacznie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena ta i wskazania znalazły się w uzasadnieniu tegoż wyroku i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą. W tej sytuacji zarówno organ przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, jak i Sąd oceniając obecnie decyzję wydaną w tym postępowaniu, co do zasady, nie mogą czynić ustaleń sprzecznych z oceną wyrażoną w uzasadnieniu w/w wyroku. W przywołanym wyżej wyroku WSA stwierdził między innymi, że nielegalne pozyskanie towarów przez sprzedawcę lub brak udokumentowania ich pochodzenia są okolicznościami nieistotnymi dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu dalszej sprzedaży tych towarów. Jeśli zatem podatnik nabył towar i posiada potwierdzającą ten fakt fakturę z określoną w niej kwotą podatku, to – co do zasady – może o tę kwotę obniżyć podatek należny. Przepisy ustawy o VAT z 1993 r., jak i rozporządzeń wykonawczych do niej nie zawierają bowiem ograniczenia prawa podatnika do odliczenia podatku w sytuacji, gdy nie wiadomo, w jaki sposób towar wprowadzony został do obrotu gospodarczego. Sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie pozwala na przyjęcie, tak jak to zrobiły organy, że faktury VAT, wystawione przez Z. S. w ramach firm "D." i "I.", dotyczące sprzedaży towarów AGD i RTV na rzecz firmy skarżącej (PHU "M."), nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, a w konsekwencji nie mogą u skarżącej stanowić podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W rozpoznawanej sprawie ustalenia wymagało zatem, czy skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą PHU "M.", w rzeczywistości dokonywała zakupów towarów w firmach Z. S. - "I." i "D.", a w konsekwencji, czy miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych przez organy skarbowe faktur VAT. Sąd kontrolując rozstrzygnięcie podjęte w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ podatkowy dopatrzył się naruszeń prawa procesowego skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Stosownie do treści art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV O.p. regulujące postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W myśl sformułowanej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji państwowej nie jest przy tym skrępowany szczegółowymi, kazuistycznymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje w oparciu o dowody przeprowadzone z własnej inicjatywy lub z inicjatywy strony i ocenia je, rozważa w oparciu o własną wiedzę, doświadczenie. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania; materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie i ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 376-378). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów. Racje ma skarżąca wskazując, że organ naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów przyjmując w świetle poczynionych ustaleń za niewiarygodne wyjaśnienia podatnika co do zakupu towarów od Z. S. oraz przedstawione przez niego dowody. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie można ustalić stanu faktycznego sprawy w oparciu o zeznania Z. S., gdyż zeznania te, z uwagi złożone przez niego zawiadomienie dotyczące składania fałszywych zeznań mających pomóc M. W. uniknąć odpowiedzialności, są niewiarygodne. Jakkolwiek powyższa okoliczność może podważać wiarygodność zeznań ww. świadka, należy przy tym od razu zauważyć, że Z. S. odmówił w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę odpowiedzi na pytania, w związku z czym śledztwo umorzono. Nadto nie można pominąć faktu, iż wersja skarżącej odnośnie jej współpracy handlowej ze Z. S. znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach pozostałych przesłuchanych w toku postępowania świadków. Świadkowie J. W., P. J. K., E. L. K. oraz M. T. w swoich zeznaniach przedstawili okoliczności dotyczące transakcji handlowych zawieranych ze Z. S., w szczególności potwierdzili fakt dokonywania od niego zakupów. Organ podatkowy odniósł się do powyższych dowodów w sposób nadzwyczaj pobieżny. Ich ocenę sprowadził do tego, że potwierdzają one schemat transakcji realizowanych ze Z. S., opierający się na kontaktach osobistych zainteresowanych stron w zakresie składania zamówień i odbioru towaru oraz płatnościach gotówkowych. Pominięto natomiast ocenę, w jakim zakresie dowody te potwierdzają wyjaśnienia skarżącej i Z. S., co obrotu między nimi sprzętem RTV i AGD. W ocenie Sądu takie ogólnikowe i arbitralne działanie organu nie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organ podatkowy nie może ograniczyć się do wyboru dowodów i okoliczności, które potwierdzają jego tezę, ale musi też wyczerpująco uzasadnić, dlaczego dowodom przeciwnym nie dał wiary. W rozpoznawanej sprawie brak przekonującej argumentacji w zakresie oceny zeznań ww. świadków powoduje, że ustalenia organu jawią się jako dowolne i sprzeczne z zasadami określonymi w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W swoim uzasadnieniu organ odwoławczy w istocie ograniczył się do ponownej analizy materiału dowodowego, który został już oceniony w przywoływanym powyżej wyroku tut. Sądu z 12 marca 2008 r., przypisując decydujące znaczenie uzyskanemu zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa złożonemu przez Z. S. Niewątpliwie nie jest natomiast nową okolicznością w sprawie wynikający z załączonych protokołów przesłuchań Z. S., fakt braku potwierdzenia pochodzenia towarów, które miał on zbywać na rzecz skarżącego. W tym miejscu trzeba również zwrócić uwagę, iż skarżąca w piśmie procesowym z 19 kwietnia 2010 r. powołała się na zeznania E. C., która miała szczegółowo odnieść się do kontaktów handlowych i zakupu towarów przez M. W. w firmach Z. S. w latach 2001 – 2002. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżąca załączyła ksero protokołu przesłuchania w/w świadka. Tymczasem w aktach sprawy brak jest protokołu zeznań tej osoby. Nie ulega wątpliwości, że ewentualne pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości, co do trafności oceny innych środków dowodowych, a w efekcie co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnienia zatem wymaga, czy powyższe zeznania zostały przez E. C. złożone i czy mają one znaczenie dla podejmowanego rozstrzygnięcia. Należy zaznaczyć, że w sytuacji, gdy jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego nie będzie możliwe, wszelkie wątpliwości rozstrzygać trzeba na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 1988 r. sygn. akt III SA 964/87 (ONSA 1989, nr 1, poz. 5) stwierdził, że jakiekolwiek niejasności lub wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. Taki charakter ma natomiast ocena dokonana w zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy. W uzasadnieniu decyzji organ ten stwierdził min., że zebrany materiał dowodowy nie wskazuje jednoznacznie na to, iż strona skarżąca nabyła towary wykazane w kwestionowanych fakturach VAT wystawionych przez Z. S. Obowiązkiem organu jest wykazanie, czy transakcje te w rzeczywistości miały miejsce. Niedopuszczalne jest natomiast zakładanie, że w przypadku istnienia w tej kwestii wątpliwości należy przyjąć założenie niekorzystne dla podatnika. Reasumując, stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyły istotnych zagadnień faktycznych mających podstawowe znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z powyższymi zasadami jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Z tych względów w świetle poczynionych dla rozpatrywanej sprawy rozważań o niewystarczających ustaleniach organów podatkowych i niepełnej ocenie zebranych dowodów, istnieje podstawa do uwzględnienia skargi. Wobec tego zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o przepisy art. 152 tejże ustawy orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu. O zwrocie kosztów postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2-4 ww. ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).