I SA/Bk 247/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 września 2011 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Ł. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy: luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. i za odsetki za zwłokę od tych zaległości oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. Ż. (dalej również "skarżący"), jako członka zarządu za zaległości podatkowe Ł. (dalej jako: Ł., Klub) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za okresy: styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. w łącznej kwocie 23.109 zł i odsetki za zwłokę od tych zaległości 7.440 zł. Jako podstawę prawną podał m.in. art. 116 § 1, 2 i 4 w zw. z art. 116a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p."). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z [...] lipca 2009 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika Ł. i określił wysokość należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy styczeń-czerwiec, sierpień-grudzień 2008 r. na łączną kwotę 37.785 zł. Zdaniem tego organu skarżący miał wpływ na powstanie zaległości podatkowych Ł. za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r., albowiem będąc w tym czasie członkiem zarządu powinien dołożyć wszelkich starań, aby zostały dopełnione obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego, tj. uregulowanie zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za ww. miesiące. Tym bardziej, że miał w zamiarze rezygnację z funkcji członka zarządu, którą złożył [...] czerwca 2008 r. z dniem [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził ponadto, że egzekucja z majątku Ł. okazała się bezskuteczna, a skarżący nie wskazał mienia Klubu, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości tego podmiotu w znacznej części. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, iż organ I instancji błędnie przyjął jego odpowiedzialność za miesiące styczeń, luty i maj 2008 r. Wskazał, że do Zarządu stowarzyszenia został wybrany w dniu 20 lutego 2008 r. w godzinach wieczornych, a o północy tego dnia upływał termin wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Z kolei w miesiącu styczniu i do 20 lutego 2008 r. nie pełnił żadnej funkcji w organie zarządzającym stowarzyszenia (płatnika), nie miał więc wpływu na pobór zaliczek. Zaległość za marzec i kwiecień 2008 r. skarżący uznał za bezsporną, jednak, jego zdaniem, winna ona być rozdzielona na poszczególnych członków zarządu. Skarżący podniósł także, że w dniu 9 czerwca 2008 r. złożył ustnie rezygnację z prac w Zarządzie, którą następnie potwierdził w dniu 24 czerwca 2008 r. Wskazał także na znaczne wpłaty dokonane w spornym okresie do ZUS i Urzędu Skarbowego. Podniósł, że w dniu 22 lipca 2010 r. Zarząd, którego był członkiem, podjął uchwałę o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako członka zarządu, za zaległość podatkową Ł. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za styczeń 2008 r. w kwocie 3.300 zł i za odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 1.159 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części orzeczenia o odpowiedzialności za okresy: luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. w łącznej kwocie 19.809 zł i odsetki za zwłokę od tych zaległości w kwocie 6.281 zł. Organ odwoławczy wskazał, że Ł. jest stowarzyszeniem, którego działalność regulują - Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855) i Statut Ł. W dniu 20 lutego 2008 r. Walne Nadzwyczajne Zgromadzenie Członków Stowarzyszenia Ł. podjęło uchwałę o powołaniu skarżącego na członka Zarządu. Złożył on rezygnację z tej funkcji z dniem 24 czerwca 2008 r. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wykazał bezskuteczność egzekucji z majątku Klubu, w postanowieniu z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] umorzono bowiem postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Ł. ze wskazaniem, że Klub nie prowadzi działalności, nie pozostawił też po sobie żadnego majątku. Organ zgodził się z zarzutem odwołania odnośnie braku podstaw do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za styczeń 2008 r. Skarżący w skład Zarządu Ł. został powołany w dniu 20 lutego 2008 r. w godzinach wieczornych (zebranie rozpoczęło się o godz. 17), w tym też dniu upływał ostatni dzień terminu wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń. Nowo powołany członek Zarządu nie miał zatem możliwości zapoznania się z sytuacją finansową Klubu. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za styczeń 2008 r. i umorzenie postępowania w tym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego nie ma natomiast podstaw do uchylenia orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Ł. za maj 2008 r. Termin wpłaty zaliczek na podatek dochodowy za maj 2008 r. upłynął 20 czerwca 2008 r. Rezygnację z funkcji członka Zarządu Ł. skarżący złożył w trakcie posiedzenia Zarządu Ł. w dniu 9 czerwca 2008 r., jednakże datę rezygnacji określił na 24 czerwca 2008 r. Zatem w dacie upływu terminu płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2008 r. skarżący pełnił funkcję członka zarządu Klubu. Zgodnie ze zmienionym Statutem Ł. Zarząd składał się od 3 do 7 członków. W dacie upływu terminu płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2008 r. Zarząd składał się z 3 osób (skarżącego, D. D. i L. G.). Organ nie zgodził się też z poglądem skarżącego, iż z rozliczenia zadłużenia Klubu za marzec i kwiecień 2008 r. na jednego członka Zarządu przypada do wpłaty kwota 3.571,25 zł, wynikająca z podziału kwoty zaległości na 4 członków Zarządu, gdyż jest to sprzeczne z zasadą odpowiedzialności solidarnej. Biorąc pod uwagę art. 366 k.c. wierzyciel może bowiem żądać spełnienia świadczenia w całości lub w części od jednego, kilku lub wszystkich współdłużników solidarnych, zaś spełnienie świadczenia przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Zdaniem organu nie mogą skutkować zwolnieniem skarżącego z odpowiedzialności takie podnoszone okoliczności, jak: dokonanie w spornym okresie wpłat określonych kwot należności do ZUS i Urzędu Skarbowego, twierdzenie, że do powstania zadłużenia Klubu przyczyniła się działalność kuratora oraz poprzedniego Zarządu, ani podjęcie przez Zarząd uchwały w dniu 22 lipca 2010 r. o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Nie zaistniała natomiast żadna z przesłanek wymienionych w art. 116 § 1 o.p. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzeczenia o jego odpowiedzialności, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Ł. w Ł. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie, ewentualnie o zmianę decyzji w tej części i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący zarzucił, że ze względu na brak dokumentacji nie miał możliwości sprawdzenia prawidłowości naliczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jego zdaniem, w okresie powstania zaległości podatkowych na koncie bankowym stowarzyszenia istniały środki przeznaczone na zapłatę podatków, które zostały zajęte przez organ podatkowy i zarachowane na wcześniejsze okresy podatkowe z 2006 i 2007 roku, co uniemożliwiło realizację bieżących zobowiązań z roku 2008. Ponadto w klubie znajdowały się znaczne środki pieniężne za sprzedane bilety, które nie zostały wówczas zajęte przez komornika. Nie egzekwowano także przychodów z kart zawodniczych. Dodatkowo Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...] odroczył terminy płatności zobowiązań, w związku z tym nie były one wymagalne. Skarżący podniósł, że w Zarządzie klubu był ustalony podział pracy, został on bowiem przydzielony do zapisywania wiadomości omawianych na zarządach. Natomiast za sprawy finansowe odpowiadał prezes. Zdaniem skarżącego, klub, jako stowarzyszenie nie prowadzące działalności gospodarczej nie może ogłosić upadłości, nie miało i nie ma też funduszy na zaspokojenie kosztów prowadzenia postępowania upadłościowego. Skarżący podtrzymał stanowisko, iż zgłoszenie przez niego wniosku o rezygnacji na posiedzeniu zarządu zostało dokonane ze skutkiem na dzień 9 czerwca 2008 r. Dopisek "z dniem 24 czerwca 2008 r." oznaczał zaś datę wpisu do rejestru KRS na Walnym Zgromadzeniu Stowarzyszenia. Organ uwzględnił to stanowisko w decyzji z 30 marca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 116a o.p. za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 (kapitałowe spółki handlowe, w tym również spółki w organizacji) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. W tym zakresie ustawodawca nakazuje stosować odpowiednio przepisy art. 116 o.p. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Ł., jako stowarzyszenie posiadające osobowość prawną mieści się w dyspozycji art. 116a o.p., stąd członkowie jego zarządu ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe takiego podmiotu. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 7 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 225/10 (LEX nr 673734), że art. 116a o.p. nie uzależnia ponoszenia odpowiedzialności od tego, czy osoby prawne (inne niż spółki kapitałowe i spółki kapitałowe w organizacji) prowadzą działalność gospodarczą, czy też działalność non-profit. W tej sytuacji, stosując odpowiednio art. 116 o.p. trzeba wskazać, że były członek zarządu stowarzyszenia odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe stowarzyszenia, jeżeli egzekucja z majątku takiego podmiotu okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 i 4 o.p. w zw. z art. 116a o.p.). Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje przy tym zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 o.p. w zw. z art. 116a o.p.). Analiza przytoczonych uregulowań art. 116 § 1 i 2 o.p., który ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do podmiotów wymienionych w art. 116a o.p., pozwala na sformułowanie tezy, że rzeczą organu podatkowego jest jedynie wykazanie, że zaległości podatkowe wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko stowarzyszeniu. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Pogląd o takim rozkładzie ciężaru dowodzenia jest już ugruntowany w orzecznictwie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, opubl. w POP 2003/4/93; z 22 listopada 2006 r., I FSK 189/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu Ł. od 22 lutego 2008 r. do 24 czerwca 2008 r. (zob. uchwała Nadzwyczajnego Sprawozdawczo-Walnego Zgromadzenia Członków Ł. z 20 lutego 2008 r. - k. 3/9 akt adm. i protokół z posiedzenia Zarządu z 9 czerwca 2008 r. - k. 11 akt adm.). Skarżący pełnił zatem funkcję członka Zarządu Ł. w dacie upływu terminu płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. W analizowanym przypadku termin płatności przez Klub zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych upływał odpowiednio: 20 marca 2008 r., 20 kwietnia 2008 r., 20 maja 2008 r. i 20 czerwca 2008 r. W tych datach skarżący pełnił funkcję członka zarządu Ł., dlatego też nałożoną na jego osobę odpowiedzialnością, o której mowa w art. 116 § 2 o.p., mogły zostać objęte wymienione zaległości podatkowe. Prawidłowe jest w szczególności orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Ł. za maj 2008 r. Wprawdzie skarżący złożył rezygnację z funkcji członka Zarządu w trakcie Zarządu Ł. w dniu 9 czerwca 2008 r., jednakże datę rezygnacji wyraźnie określił na 24 czerwca 2008 r. W dacie upływu terminu płatności zaliczek na dochodowy od osób fizycznych za maj 2008 r. (tj. 20 czerwca 2008 r.) skarżący pełnił zatem funkcję członka Zarządu Klubu. Zgodnie ze zmienionym statutem stowarzyszenia Zarząd składał się z 3 do 7 członków, zaś w dacie upływu terminu płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2008 r., jak ustaliły organy podatkowe, Zarząd składał się z 3 członków (skarżącego, D. D. i L. G.). Jedynie dodatkowo należy zauważyć, że wbrew zarzutom strony, takie same ustalenia odnośnie daty, z jaką została złożona rezygnacja, zostały przyjęte w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Ł. z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: marzec, kwiecień i lipiec 2008 r. Potwierdza to treść uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 486/10 (s. 6 uzasadnienia). Organy podatkowe nie miały zaś podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe z tytułu VAT za maj 2008 r., ponieważ termin płatności tego zobowiązania upływał 25 czerwca 2008 r., a zatem w dniu, w którym skarżący nie pełnił już funkcji członka Zarządu. Biorąc pod uwagę twierdzenia podnoszone w skardze, trzeba wyjaśnić, że dla orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116a o.p. nie ma znaczenia funkcja pełniona przez niego w zarządzie, czy zakres czynności, których wykonywanie mu powierzono. Pogląd o tym, że podział obowiązków w zarządzie i ich charakter nie mogą zwolnić danej osoby z odpowiedzialności wynikającej z art. 116 w zw. z art. 116a o.p., gdyż przepisy te nie przewidują takiej sytuacji, stanowiąc jednoznacznie, iż przedmiotowa odpowiedzialność rozciąga się na każdego członka organu zarządzającego, został wyrażony np.: w wyroku NSA z 17 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 144/08 (LEX nr 542113), w wyroku NSA z 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 842/07 (LEX nr 485490). Niewątpliwie członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia długów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 2 października 2008 r. sygn. akt I UK 39/08, z 24 września 2008 r. sygn. akt II CSK 142/08). Stąd nie ma podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności podatkowej nawet tych członków zarządu, którzy zajmowali się innymi obszarami działania, niż sprawy finansowe. Organy wykazały również istnienie kolejnej przesłanki warunkującej wydanie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, czyli bezskuteczność egzekucji z majątku stowarzyszenia. Przez bezskuteczność egzekucji należy przy tym rozumieć sytuację, w której nie ma jakichkolwiek wątpliwości, iż nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku stowarzyszenia. Jakkolwiek stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p. ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, to powinno to być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 6 października 2010 r., sygn. akt I FSK 783/08, LEX nr 537048). Jak ustalono w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. jako organ egzekucyjny w postanowieniu z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Ł. wskazując, że Klub nie prowadzi działalności, nie pozostawił też po sobie żadnego majątku (k. 9 akt adm.). Bezskuteczność egzekucji z majątku Klubu została zatem wykazana. W toku postępowania podatkowego skarżący nie wskazał też majątku Klubu, z którego można prowadzić egzekucję. Trzeba zauważyć, że stwierdzając nieskuteczność egzekucji z majątku danego podmiotu organ podatkowy bierze pod uwagę stan istniejący w dacie wydawania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia. Nie ma natomiast znaczenia dla tej kwestii podnoszenie, że w okresie powstania zaległości na koncie bankowym stowarzyszenia istniały środki przeznaczone na zapłatę podatków, które następnie zostały zajęte przez organ podatkowy i zarachowane na poczet wcześniejszych należności. Podobnie członek zarządu, aby zwolnić się z odpowiedzialności podatkowej, powinien wskazać mienie, z którego egzekucja jest aktualnie realnie możliwa tj. w toku postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 977/09, LEX nr 582738). Takiego mienia skarżący nie wskazał. Nie mógł również zostać uznany zarzut nieuwzględnienia faktu odroczenia terminu płatności podatku. Jak wyjaśnił Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...] odroczył zapłatę zaległości z tytułu VAT za miesiące: sierpień, wrzesień i październik 2007 r. do 20 października 2008 r., zatem kwestia ta nie ma wpływu na niniejsze postępowanie. Niezasadny jest zarzut niepodania przez organy podatkowe skarżącemu podstawy naliczenia podatku dochodowego od wynagrodzeń za luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. Zgodnie z art. 108 § 2 pkt 2 lit. b o.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika. W kontrolowanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. w decyzji z [...] lipca 2009 r. nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika Ł. i określił wysokość należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy styczeń-czerwiec, sierpień-grudzień 2008 r. na łączną kwotę 37.785 zł, wskazując w uzasadnieniu, że Klub jako płatnik nie dokonał wpłat zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych w łącznej kwocie 37.785 zł. W toku postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich, niedopuszczalne jest podważanie ustaleń zawartych w wydanej wcześniej decyzji wymiarowej. Jak wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku z 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 646/10 (LEX nr 747041) skoro decyzja o odpowiedzialności podatkowej jest odrębną w stosunku do decyzji wymierzającej podatek podatnikowi, to znaczy, że w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może ona kwestionować wcześniejszych ustaleń, dokonanych przez organ w toku postępowania podatkowego wobec podatnika, dotyczących np. podstawy opodatkowania, wysokości podatku, zastosowania ulgi itp. W toku postępowania dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie organ podatkowy nie ma uprawnień do zmiany wielkości zaległości podatkowych wynikających z rozstrzygnięć dokonanych w postępowaniu wymiarowym. Nie może skutkować zwolnieniem skarżącego z odpowiedzialności podatkowej podnoszona w skardze okoliczność podjęcia przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Członków Ł. w dniu 22 lipca 2010 r. uchwały o ogłoszeniu upadłości Klubu. Jak już wskazano powyżej, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit a o.p. przesłanką wyłączającą odpowiedzialność jest wykazanie przez członka zarządu, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Dodatkowo sam skarżący podaje, że Ł. nie miał i nie ma środków na prowadzenie postępowania upadłościowego. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.