I SA/Bk 273/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. i W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. rozliczył J. i W. S. (dalej jako Skarżący) podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r. Organ I instancji ustalił m. in., że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów Skarżący zaewidencjonował m.in. koszty wynikające z faktur wystawionych na jego rzecz przez T. B. W ocenie tego organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że T. B. wystawił dla Skarżącego faktury VAT, które nie dokumentują faktycznie przeprowadzonych transakcji sprzedaży. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Odwołując się do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") organ odwoławczy stwierdził, że podatnik może zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatek, który został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, nie został ujęty w zamkniętym katalogu negatywnym, wymienionym w art. 23 u.p.d.o.f. oraz został prawidłowo udokumentowany. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodzi, że faktury VAT, w których jako ich wystawca figuruje T. B., nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji sprzedaży dokonanych pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Nie został więc w tym przypadku spełniony niezbędny warunek, jakim jest tożsamość podmiotów wykazanych na fakturze a faktycznie dokonujących transakcji. Ustalenia te zostały potwierdzone w ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. o nr [...] wydanej wobec T. B., w której organ ten stwierdził, że w latach 2008-2011 T. B. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, polegającej na dokonywaniu dostaw towarów i świadczeniu usług, nie składał deklaracji podatkowych, nie prowadził ksiąg podatkowych, nie posiada dokumentacji dotyczącej zrealizowanych transakcji (faktur zakupu, faktur sprzedaży, rachunków, dokumentów przewozowych, magazynowych, kasowych itd.). Wprowadzał jedynie do obrotu prawnego faktury VAT, których celem było generowanie u ich odbiorców kosztów uzyskania przychodu i podatku naliczonego. Przywołał również przesłuchania T. B. w charakterze strony w dniach [...] kwietnia 2012 r. i 2 września 2010 r. i oświadczeń T. B. z [...] lutego 2012 r. i z [...] lutego 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego T. B. nie był sprzedawcą towaru opisanego na fakturach wystawionych na rzecz Skarżącego. Nie był on w stanie wskazać źródła pochodzenia towarów - jego zeznania w tym zakresie są ogólnikowe - jako dostawców towarów wskazuje nieokreślonych kontrahentów z zagranicy (Rosjanie, Białorusini, Litwini). Dodatkowo T. B. nie posiadał dokumentacji uprawdopodobniającej, że wskazani kontrahenci rzeczywiście istnieli i przyjeżdżali do Polski z wymienionym towarem. Skarżący wprawdzie dysponował towarami wymienionymi na spornych fakturach, jednakże w świetle całego materiału zgromadzonego w sprawie organ stwierdził, że były to towary pochodzące z nieznanego źródła, a T. B. nie był ich właścicielem. Powołując art. 193 § 1, 4 i 5 o.p. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził nieprawidłowości dotyczące ujęcia przez Skarżącego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków udokumentowanych wystawionymi przez T. B. fakturami VAT stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane. Świadczy to o nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Podzielił także pozostałe ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z faktury dokumentującej zakup samochodu ciężarowego oraz kwotę dotyczącą opłacenia badań okresowych osób niebędących pracownikami podatnika. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Sądu, wnosząc o chylenia zaskarżonej decyzji w części nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatków w kwocie 106.339,62 zł z tytułu nabycia towarów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez T. B., nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatków w kwocie 420 zł z tytułu pracowniczych badań lekarskich oraz nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatku w kwocie 20.491,80 zł z tytułu zakupu samochodu ciężarowego N. oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie: (1) art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez sprzeczną ocenę materiału dowodowego, zmianę stanowiska co do oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, oparcie w przeważającej części postępowania podatkowego i uzasadnienia zaskarżonej decyzji na dowodach zebranych w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec T. B. w sprawie podatku od towarów i usług oraz pozorne ponowne rozpatrzenie sprawy; (2) art. 121 o.p. poprzez zmianę oceny materiału dowodowego oraz zmianę stanowiska (uznania) stanowiącego podstawę nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatków z tytułu zakupu towarów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez T. B., pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uległ zmianie; (3) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. poprzez nieuznanie za koszt podatkowy wydatków z tytułu zakupu towarów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez T. B. z uwagi, iż wystawione faktury nie dokumentują rzeczywistych czynności gospodarczych bowiem nie został spełniony warunek, jakim jest tożsamość podmiotów wykazanych na fakturze i faktycznie dokonujących transakcji, w sytuacji gdy faktycznie skarżący nabywał towary od T. B., wykorzystywał je w działalności gospodarczej i wystawione faktury dokumentują transakcję rzeczywistą; (4) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez nieuznanie za koszt podatkowy wydatków z tytułu pracowniczych badań lekarskich w kwocie 420 zł, podczas gdy skarżący faktycznie poniósł te wydatki i wydatki te dotyczyły osób, które zgłosiły się do pracy w działalności gospodarczej skarżącego, a następnie pracy tej nie podjęły; (5) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5a pkt 19, art. 5c, art. 22 ust. 8, art. 22a ust. 1 pkt 2, art. 22d ust. 2, art. 22h ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 22i ust. 1, art. 22j ust. 1 pkt 2, art. 22k ust. 7 i ust. 8 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że wydatek na nabycie samochodu ciężarowego jest wydatkiem na zakup środka trwałego, a skarżący korzystał z amortyzacji jednorazowej, w sytuacji gdy samochód nie był zakwalifikowany przez skarżącego jako środek trwały ze względu na przewidywany okres używania w działalności gospodarczej krótszy niż 1 rok; (6) art. 193 § 2 i 4 o.p. poprzez uznanie - wbrew stanowi faktycznemu - ksiąg podatkowych podatnika za nierzetelne; (7) art. 23 § 2 o.p. poprzez nieuwzględnienie w rachunku dochodu faktycznie zużytych w działalności gospodarczej skarżącego towarów nabytych od T. B., w tym środka trwałego wpisanego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 400/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że organy podatkowe nie wykazały, że w sprawie zachodziły podstawy do zakwestionowania prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez T. B. Odwołując się do art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazał, że niewystarczające jest samo udokumentowanie wydatku, konieczne jest rzeczywiste zaistnienie zdarzenia gospodarczego opisanego w dokumencie stwierdzającym poniesienie wydatku. Ustalenie, że dany podmiot jedynie wystawia faktury, natomiast rzeczywistym sprzedawcą towaru jest inny podmiot, może stanowić podstawę do tego by nie uznać wydatków udokumentowanych takimi fakturami za koszty uzyskania przychodu. Takie ustalenie, zdaniem WSA w Białymstoku, nie uchyla obowiązku organu do oszacowania kosztów uzyskania przychodów, jeżeli podatnik wykaże, że poniósł wydatek na rzecz innego podmiotu, niż określony w fakturze i spełnione są pozostałe wymogi z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W ocenie tego Sądu w kontrolowanej sprawie nie wykazano jednak w sposób przekonujący, że Skarżący nie nabył towarów od T. B. i nie dokonał na jego rzecz zapłaty za te towary. Zdaniem WSA, wbrew twierdzeniom organu, zeznania skarżącego i T. B. nie zaprzeczają, że T. B. dostarczał towary skarżącemu, wystawiał na tę okoliczność faktury i otrzymywał zapłatę. Organ nie wskazuje dowodów, że towary te dostarczały skarżącemu w rzeczywistości inne podmioty, a rola T. B. ograniczała się jedynie do pośrednictwa. Nieuprawnionym wydaje się dosłowne odczytywanie przywołanych zeznań i sprowadzanie roli T. B. do pośrednictwa, podobnie jak wskazywanie, że T. B. nie był właścicielem tych towarów. W ocenie tych zeznań nie można pomijać, że T. B. dążył do uniknięcia konsekwencji podatkowych ujawnionej działalności starając się zminimalizować uzyskiwany obrót. W jednym zdaniu podaje on, że nigdy nie dostał takich pieniędzy (tj. 470 tys. zł od skarżącego), w kolejnym, że pieniądze te przekazywał kontrahentom, zatrzymując 1% tych kwot. Z punktu widzenia prawa Skarżącego do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz T. B. nie ma znaczenia sposób rozliczenia T. B. z osobami, które dostarczały mu towarów. Nie może mieć przesądzającego znaczenia dla możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez T. B. ostateczna decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. wydana wobec T. B. w zakresie podatku od towarów i usług. Za niezrozumiałe uznał WSA w Białymstoku odstąpienie od przeprowadzenia w sprawie dowodu z przesłuchania pracowników skarżącego na okoliczność nabycia przez niego kwestionowanych towarów. Za niezasadne natomiast Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez nieuznanie za koszt podatkowy wydatków z tytułu pracowniczych badań lekarskich oraz naruszenia art. 5a pkt 19, art. 5c, art. 22 ust. 8, art. 22a ust. 1 pkt 2, art. 22d ust. 2, art. 22h ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 22i ust. 1, art. 22j ust. 1 pkt 2, art. 22k ust. 7 i ust. 8 u.p.d.o.f. poprzez uznanie za taki koszt wydatku na nabycie samochodu ciężarowego. Stawiając te zarzuty skarżący powołał się na nowe okoliczności, które nie były podnoszone w toku postępowania podatkowego. Nie można zatem skutecznie stawiać organom podatkowym zarzutu, że okoliczności tych nie uwzględniły. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w B., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 33/15 uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. Zdaniem Sądu kasacyjnego, na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 23 § 2 o.p. NSA uznał bowiem, że w sprawie niniejszej WSA w Białymstoku nieprawidłowo ocenił, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe w zakresie rzetelności wystawcy zakwestionowanych faktur kosztowych, a także dochowania należytej staranności przez skarżącego w przypadku zakupu części. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie może umknąć uwadze, że Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.). W konsekwencji, ponownie orzekający w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, związany oceną prawną i oceną ustaleń faktycznych wyrażoną w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 33/15, nie mógł kontrolować legalności zaskarżonej decyzji w oderwaniu od stanowiska Sądu kasacyjnego wyrażonego w uzasadnieniu wskazanego wyroku. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest zatem, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, by nastąpiło to w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, a ponadto by został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie, również na gruncie podatku dochodowego, sam fakt posiadania faktury nie gwarantuje jej odbiorcy prawa do odliczenia. Musi być to bowiem faktura prawidłowa pod względem podmiotowym i przedmiotowym, tj. dokumentująca faktyczną transakcję między wymienionymi w niej stronami. W przeciwnym wypadku, gdy choć jeden z elementów udokumentowanego nią stosunku prawnego nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, organy podatkowe mają prawo by taką fakturę kwestionować, a w konsekwencji pozbawić podatnika prawa do zaliczenia wartości w niej wskazanej do kategorii kosztów uzyskania przychodów. Jednym z takich przypadków jest niewątpliwie sytuacja, w której podatnik otrzymuje towar wskazany na fakturze, lecz jego faktycznym dostawcą nie jest podmiot wskazany w tym dokumencie. Nie dochodzi bowiem do rzeczywistego przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel pomiędzy wystawcą faktury, a jej odbiorcą. Takie rozumienie wskazanych przepisów prawa materialnego zaprezentował organ podatkowy rozpatrujący przedmiotową sprawę i właściwie je zastosował, bowiem zebrany materiał dowodowy dowiódł, że faktury VAT, w których jako ich wystawca figuruje T. B., nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji sprzedaży dokonanych pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w tej sprawie wyraził wiążący pogląd, że faktury te nie odzwierciedlały wskazanej w nich dostawy towarów, co uprawniało organy podatkowe do zakwestionowania prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z zakwestionowanych faktur. Stanowisko swoje organy przedstawiły po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania i rozważeniu dowodów, jakie zostały w nim zgromadzone. Organ wskazał, które dowody dają podstawę do postawienia tezy, że kwestionowane faktury były tzw. fakturami pustymi, co zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Konkluzja przeprowadzonego postępowania nie pozostawia wątpliwości, że T. B. nie był sprzedawcą towaru widniejącego na przedmiotowych fakturach. Towary, którymi dysponował Skarżący pochodziły zatem z nieznanego źródła. Powyższe dawało organom podstawy do stwierdzenia, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między Skarżącym a T. B. Rozumowanie organu jest logiczne, spójne i nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Powyższe potwierdził jednoznacznie orzekający w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za słuszne ustalenia organów, że za tym, że to nie T. B. dostarczał towary przemawiało to, iż kontrahent ten nie posiadał żadnej dokumentacji dotyczącej zrealizowanych transakcji (faktur zakupu, faktur sprzedaży, rachunków, dokumentów przewozowych, magazynowych, kasowych itd.), nie potrafił też w sposób wiarygodny wskazać źródła pochodzenia towaru widniejącego na wypisanych fakturach, ograniczając się do ogólnikowych wyjaśnień, iż dostawcami towaru byli kontrahenci ze wschodu, przy czym nie był w stanie podać danych identyfikacyjnych nawet jednego z dostawców. Ponadto płatność za zrealizowane rzekomo transakcje miała każdorazowo następować w formie gotówkowej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że jednym z elementów stanu faktycznego była pozostająca w obrocie prawnym ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. wydana w stosunku do T. B., z której jednoznacznie wynika, że wystawiał on tzw. "puste faktury" i od 2006 r. nie prowadził działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga ponadto, że korzystanie w konkretnym postępowaniu podatkowym z dowodów zgromadzonych w toku innych postępowań stanowi niewątpliwie odstępstwo od zasady bezpośredniości. Otwarty katalog środków dowodowych przewidziany w art. 181 o.p. nie wyklucza natomiast skorzystania z materiałów zgromadzonych w innych sprawach przez organy skarbowe, czy też organy podatkowe. Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. W związku z powyższym nie mogły zostać zaaprobowane argumenty strony uzasadniające stawiane zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzające się do kwestionowania opierania decyzji na dowodach zebranych w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec T. B. Pozbawione podstaw okazały się zarzuty naruszenia art. 193 § 2 i 4 o.p. Nieprawidłowości w postaci ujęcia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków udokumentowanych wystawionymi przez T. B. fakturami stwierdzającymi czynności niedokonane świadczą niewątpliwie o nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zostało to stwierdzone w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 23 § 2 o.p. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny warunkiem określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest wykazanie faktu poniesienia kosztów. Dopiero po jego wykazaniu możliwe jest określenie ich wysokości przy użyciu metod oszacowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący w kategorii kosztów uzyskania przychodów uwzględnił wydatki wynikające z tzw. fikcyjnych faktur. Tym samym, nie stosował się do zasad rzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych, uniemożliwiając określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu, jaki stanowiły te księgi w tej części. Zarówno z przepisów o.p., jak i u.p.d.o.f. nie da się wywieść twierdzenia, że organ podatkowy jest zobowiązany do oszacowania kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy podatnik zaniedbuje swoje obowiązki w zakresie dokumentowania zdarzeń gospodarczych. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie zakwestionowały całej prowadzonej przez podatnika dokumentacji rachunkowej, gdyż uwzględniły ustalone w sposób niewątpliwy przychody, a brak było w takim przypadku podstaw do uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów wyłącznie w oparciu o instytucję oszacowania. Zaliczenie w takim przypadku do kosztów uzyskania przychodów wydatków oszacowanych prowadziłoby do generowania kosztów wysoce wątpliwych co do faktu ich poniesienia. Oszacowanie nie może być zastosowane w celu ominięcia wymogu wykazania, iż określony wydatek został faktycznie poniesiony, a ponadto został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Należy zatem stwierdzić, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie obligował organu podatkowego do dokonania szacunku kosztów uzyskania przychodów jako elementu podstawy opodatkowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd zauważa, że ustalenia organów związane z zakupem samochodu marki N. są prawidłowe. Zakupiony w oparciu o fakturę Vat nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. pojazd nie został wpisany do ewidencji środków trwałych. Okoliczność powyższa skutkuje niemożliwością dokonywania jego amortyzacji. Przesądza o tym brzmienie art. 22 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że do środków trwałych zalicza się maszyny, urządzenia i środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym jak rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy określonej w art. 23 a pkt 1 cyt. Ustawy. Jak wyżej wskazano, niekwestionowane jest, iż samochód nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, co powoduje nieuznanie przez organy podatkowe kwoty 20.491,80 zł stanowiącej wydatek na zakup samochodu za koszt uzyskania przychodu. Wyjaśnienia skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi, a dotyczące planów związanych w krótkotrwałą eksploatacja zakupionego pojazdu są gołosłowne, nie poparte jakimkolwiek dowodem, choćby pośrednim. Skutkiem tego przyjąć należy, że są to nowe twierdzenia, zgłoszone na etapie skargi, do których organ nie miał możliwości ustosunkowania się w trakcie prowadzonego postepowania podatkowego i stanowić mogą ewentualną podstawę wznowienia postepowania. Podobnie Sąd ocenił zgłoszony zarzut poniesienia wydatków w kwocie 420 zł na opłacenie badań okresowych pracowników. Na etapie czynienia ustaleń przez organ I instancji, ale także na etapie składania odwołania od decyzji organu I instancji skarżący nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń i wątpliwości co do ustaleń w tym zakresie, co oznaczać może godzenie się na te ustalenia. Obecnie zgłaszany zarzut, oceniać należy jako nową okoliczność, zaś czynienie organom zarzutu nieuwzględnienia jej jest całkowicie chybiony. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.