I SA/Bk 517/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty za poszczególne miesiące od marca do czerwca 2015 r. i od września do grudnia 2015 r. wraz z przybliżoną kwotą odsetek oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił i zabezpieczył na majątku K. P. (dalej jako: "Skarżący") przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od marca do czerwca 2015 r. i od września do grudnia 2015 r. w łącznej kwocie 215.049 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę od tych zobowiązań w łącznej kwocie 42.819 zł. 2. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ, jako podstawę wydanej decyzji wskazał art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej jako: "o.p.") oraz wymienił przesłanki zastosowania instytucji zabezpieczenia, podkreślając, że ich katalog jest jedynie przykładowy. Podkreślił, że decyzja o zabezpieczeniu nie prowadzi wprost do egzekucji zobowiązań podatkowych, a do zapewnienia wykonania przez podatnika ciążących na nim obowiązków. Zdaniem organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy w wystarczający sposób uzasadnia obawę niewykonania przyszłych zobowiązań przez Skarżącego. Organ wskazał na faktury, z których Skarżący odliczał podatek naliczony oraz na ustalenia organu pierwszej instancji, że towar zakupiony od kontrahenta M. S. pochodził od firm uznanych za podmioty wystawiające tzw. puste faktury. Ze względu na to, zaistniało wysokie prawdopodobieństwo, że faktury wystawiane przez M. S. na rzecz Skarżącego również nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ przywołał treść zeznań Skarżącego, z których wynika m.in., że: Skarżący niejako "korzystał" z klientów przysyłanych do niego przez M. S.; nie znał go wcześniej i nie kupował od innych kontrahentów z W.; transakcje z M. S. były zawierane w formie elektronicznej; zakupiony towar odsprzedawany był Białorusinom w ramach TAX FREE, od razu po dostawie; jako towar będący przedmiotem obrotu Skarżący wskazywał na kurtki, płaszcze, kapelusze i zegarki (podczas gdy z faktur wynika, że były to kurtki skórzane, zegarki, markowe obuwie i kamery sportowe); Skarżący nie potrafił podać wielu okoliczności współpracy z M. S., np. dot. ubezpieczenia towaru, wysokości marży, informacji nt. posiadania przez niego magazynu oraz powodu, z którego firma M. S. została oceniona jako wiarygodna). Z kolei odnośnie drugiego kontrahenta, tj. I. Sp. z o.o. sp. k. w W., organ wskazał na ustalenia kontroli podatkowej z których wynika, że towar sprzedany Skarżącemu został nabyty od firm uczestniczących w transakcjach nabyć i dostaw urządzeń elektronicznych, których celem było nadużycie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług. Z tego powodu istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że faktury wystawione przez tą spółkę nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z zeznań Skarżącego dot. współpracy ze spółką I. wynika, że: znalazł on ją w Internecie; nigdy nie był w siedzibie firmy; współpraca ze spółką została nawiązana ze względu na najniższą cenę i dostępność towaru; już w momencie zakupu towaru Skarżący wiedział, że zostanie od sprzedany Białorusinom, od razu po dostawie był sprzedawany w ramach TAX FREE; Skarżący nie ponosił kosztów związanych z transportem towaru, nie potrafił podać wielu szczegółów dotyczących współpracy ze spółką. Z tego względu organ uznał, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że wystawiane przez kontrahentów Skarżącego faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a Skarżący uczestniczył w transakcjach "karuzelowych". Wobec tego istnieje prawdopodobieństwo, że Skarżący zawyżył podatek naliczony do odliczenia o kwotę podatku wynikającą z zakwestionowanych faktur. Organ zauważył, że w skarżonej decyzji organ pierwszej instancji winien był zastosować art. 33 § 2 pkt 3 o.p., tj. określić wysokość zawyżonej kwoty zwrotu podatku, a nie wysokość zobowiązania podatkowego w VAT; uchybienie to nie stanowi jednak podstawy do uchylenia decyzji, gdyż kwota zawyżonego zwrotu została naliczona prawidłowo. Dalej organ przytoczył stanowisko mające poparcie w judykaturze, że odliczenie podatku naliczonego z faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, stwierdzone w toku kontroli podatkowej, należy traktować jako równoznaczne z nieuiszczaniem wymagalnych zobowiązań podatkowych i stanowiące samodzielną przesłankę do zastosowania zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. stwierdził, że kwota należności, w stosunku do których orzeczono zabezpieczenie, tj. 257.868 zł w odniesieniu do sytuacji majątkowej Skarżącego jest kwotą obiektywnie wysoką, co budzi uzasadnioną obawę, że zobowiązania które będą wynikały z przyszłej decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych oraz odsetki za zwłokę od tych zobowiązań, nie zostaną wykonane. W związku z powyższymi, w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego, toteż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 33 § 1, § 2, § 3 i § 4 o.p. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 233 § 2 o.p., gdyż organ pierwszej instancji dokonał analizy sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego w oparciu o posiadane dokumenty, wartość pojazdów została oszacowana na podstawie średnich cen z portali aukcyjnych, wartość nieruchomości przyjęto na podstawie właściwego aktu notarialnego i pomniejszono o wartość hipoteki (ze względu na brak w akcie notarialnym i księdze wieczystej danych dot. powierzchni budynku mieszkalnego, garażu i budynku gospodarczego, nie było możliwe wyliczenie przybliżonej wartości w oparciu o średnie ceny 1 m2 nieruchomości położonych na terenie gminy K. wg danych z aplikacji CZM). Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. słusznie odniósł kwotę zobowiązań do okoliczności sprawy i zestawił ją z majątkiem strony postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że rolą postępowania zabezpieczającego nie jest gromadzenie i ocenianie całości materiału dowodowego znajdującego się w aktach postępowania kontrolnego czy podatkowego – organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia w postępowaniu zabezpieczającym postępowania dowodowego, a jedynie do uprawdopodobnienia, że zaległość w przybliżonej wysokości istnieje i że zaistniała obawa niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Fakt współdziałania przez Skarżącego z organami podatkowymi, wywiązywania się z zobowiązań publicznoprawnych, niezalegania z płatnościami podatków i składek ZUS nie był kwestionowany w zaskarżonej decyzji. 3. Skargę na powyższą decyzję wywiódł pełnomocnik Skarżącego. Zaskarżając ją w całości, autor skargi zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 1 o.p., przez ich błędne zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zabezpieczenia przedwymiarowego zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy w sprawie nie zachodzi żadna rzeczywista przesłanka uprawdopodabniająca uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego; - art. 33 § 1 o.p., przez błędne zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że fakt posługiwania się "pustymi fakturami" przez kontrahentów podmiotów, od których Skarżący nabył towary, wskazuje na jego świadome uczestnictwo w transakcjach karuzelowych, w sytuacji, gdy, jak wynika z ustaleń organów, podejrzane transakcje są badane w toku prowadzonych postępowań, a ewentualne uczestniczenie Skarżącego w transakcjach o charakterze karuzelowym zostanie rozstrzygnięte w decyzji wymiarowej; - art. 33 § 1 o.p., przez błędne zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że składniki majątku podatnika w zestawieniu z przybliżoną kwotą należności uzasadniają zabezpieczenie zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy wartość majątku Skarżącego przewyższa ponad dwukrotnie wartość przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji; - art. 122, art. 187 § 1 o.p., przez błędne zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że organ podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sytuacji gdy nie dokonano właściwej wyceny i oszacowania majątku Skarżącego, opierając się na przybliżonych danych z portali internetowych dotyczących wartości pojazdów należących do Skarżącego; - art. 191 o.p., przez bezzasadne przyjęcie, że organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego udowodnił, że zachodzi obawa niewykonania przez Skarżącego przyszłej decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy Skarżący w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą, nie wyzbywa się majątku, ani nie podejmuje innych czynności zmierzających do udaremnienia ewentualnej egzekucji, wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań podatkowych, współpracuje z organami podatkowymi w toku prowadzonej kontroli i postępowania podatkowego. Pełnomocnik Skarżącego zarzucił nieustalenie w prawidłowy sposób stanu faktycznego. Jego zdaniem, organy nie wskazały na żadną przesłankę, która miałaby uprawdopodobnić to, że zobowiązanie podatkowe określone w decyzji nie zostanie w przyszłości wykonane. Pełnomocnik podkreślił, że Skarżący dotychczas wywiązywał się z zobowiązań podatkowych i nie podejmował działań mających na celu wyzbycie się majątku, a nie można przyjmować, że samo działanie nieuczciwych kontrahentów podatnika stanowi podstawę do zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych. Co więcej, wątpliwości co do legalności transakcji kontrahentów Skarżącego są dopiero na etapie ustaleń i kontroli. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 4. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając skargę wedle powyższych kryteriów należy uznać, że jest ona nieuzasadniona. 4. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się głównie do błędnego zastosowania art. 33 § 1 o.p., dotyczącego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed terminem jego płatności. Zarzut naruszenia tego przepisu stawiany jest samodzielnie, jak i w powiązaniu z innymi przepisami art. 33 o.p. Pełnomocnik strony zarzuca organowi bezzasadne przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy zaszły przesłanki uprawdopodobniające uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego przez Skarżącego. Organ upatruje bowiem uzasadnienia swojej decyzji w fakcie uczestniczenia kontrahentów Skarżącego w tzw. "transakcjach karuzelowych", przy czym ewentualny udział Skarżącego zostanie rozstrzygnięty dopiero w decyzji wymiarowej. Co więcej, zdaniem pełnomocnika, nieuzasadnione jest zabezpieczenie zobowiązania podatkowego Skarżącego w sytuacji, gdy wartość jego majątku przewyższa ponad dwukrotnie wartość przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji. 5. Przesłanką zastosowania przedwymiarowego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane"; ustawodawca nie sprecyzował jednak, co dokładniej przez ową "uzasadnioną obawę" należy rozumieć, ograniczając się do powołania dwóch sytuacji uzasadniających zabezpieczenie, tj. trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywanie przez podatnika czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Użycie przez ustawodawcę wyrażenia "w szczególności" świadczy jednak o otwartym katalogu i jedynie przykładowym wyliczeniu takich przesłanek, nie sposób bowiem stwierdzić, by dwie wyżej wskazane w pełni wyczerpywały wszelkie możliwości w tym zakresie (zob. W. Stachurski, Komentarz aktualizowany do art. 33 ustawy – Ordynacja podatkowa [w:] L. Etel (red.), R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2018 i powołane tam orzeczenia). Każda sytuacja winna być oceniana indywidualnie, w ramach konkretnego stanu faktycznego oraz wobec oceny sytuacji majątkowej (finansowej) podatnika i jego dotychczasowej aktywności. Przykładowych sytuacji wpisujących się niejako w ten otwarty katalog można doszukiwać się w poglądach judykatury. 6. W niniejszej sprawie faktycznie nie zaszła żadna z dwóch przykładowych przesłanek z art. 33 § 1 o.p., co nie przesądza o braku możliwości zabezpieczenia. Zdaniem organu, sytuacją uzasadniającą obawę niewykonania przyszłych zobowiązań było wysokie prawdopodobieństwo, że faktury wystawione przez kontrahentów Skarżącego nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a sam Skarżący mógł uczestniczyć w "transakcjach karuzelowych", czego skutkiem było uzyskanie nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. 7. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko organów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje bowiem pogląd, że obawę niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadnia m.in. fakt, że podatnik dokonuje rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób nierzetelny, gdyż wystawione faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. W wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. I FSK 1570/16 (wszystkie powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA stwierdził, że ukierunkowanie działań podatnika na ograniczenie ciężarów podatkowych, gdy działania te wiążą się z naruszeniem przepisów prawa, np. posługiwaniem się nierzetelnymi dokumentami księgowymi (fakturami) lub wystawianiem takich dokumentów jest okolicznością uprawdopodabniającą, że podatnik dobrowolnie nie wykona ciążących na nim zobowiązań (podobnie: wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. I FSK 1980/16; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. SK 40/12). U podstaw decyzji organu legło przekonanie, że faktury wystawiane na rzecz Skarżącego przez jego kontrahentów, uznanych za nierzetelnych i działających w tzw. "karuzelach podatkowych", nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i były fakturami "pustymi". Skoro więc istnieje prawdopodobieństwo, że podatnik w pewien sposób unika pełnego opodatkowania, wprowadzając do obrotu puste faktury, to należy uznać, iż zobowiązanie podatkowe w obciążającej go wysokości nie zostanie wykonane. 8. Pełnomocnik Skarżącego słusznie zauważył, że o tym, czy Skarżący faktycznie w sposób świadomy uczestniczył w "transakcjach karuzelowych", organ rozstrzygnie w drodze postępowania wymiarowego. Zaznaczyć jednak należy, że w toku postępowania zabezpieczającego organ nie przeprowadza pełnego postępowania dowodowego, a ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących m.in. wysokości zobowiązania podatkowego wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. I GSK 397/10). Rzeczą organu jest jedynie uprawdopodobnienie, że ze względu na zaistniałe okoliczności, zobowiązanie może nie zostać wykonane. Powyższą wykładnie przepisów o zabezpieczeniu potwierdza także najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku z 12 kwietnia 2018 r., I FSK 1170/16, NSA wskazał, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego. a w orzeczeniu z 12 lutego 2018 r., WSA w Gdańsku uznał, że organ podatkowy dokonując zabezpieczenia, nie ma obowiązku ustalenia prawdy materialnej, o której mowa w art. 187 § 1 O.p. Niemniej w ocenie Sądu, organy w sposób precyzyjny odniosły się w wydanych decyzjach do zgromadzonego do tej pory materiału dowodowego, dającego istotne przekonanie o świadomym udziale Skarżącego w "karuzelach podatkowych". Na taki właśnie charakter działalności wskazują bowiem jego zeznania, w których nie potrafił on podać wielu istotnych informacji dotyczących współpracy z kontrahentami. Wiedza na temat magazynowania czy transportu towaru zdaje się być niezbędna z punktu widzenia oceny rzetelności kontrahenta, szczególnie mając na uwadze skalę prowadzonej przez Skarżącego działalności, jego doświadczenie i rozpoznawalność na rynku. Co więcej, organ wskazał również na wykazywanie przez Skarżącego zawyżonych kwot podatku do zwrotu na rachunek bankowy, o czym powziął informacje w toku czynności sprawdzających prowadzonych w lipcu 2017 r. Z uwagi na to, należy uznać, że w sprawie istotnie zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona ciążącego na nim zobowiązania, a organ w skrupulatny sposób uzasadnił swoje stanowisko w tym względzie. 9. Za nieuzasadniony zarzut należy uznać również to, że organ niezasadnie jako dodatkową przesłankę zabezpieczenia uznał obiektywnie wysoką kwotę zabezpieczenia w stosunku do sytuacji majątkowej Skarżącego. Stanowisko organu w tym względzie, zdaniem Sądu, zasługuje na poparcie. Na majątek Skarżącego składa się bowiem nieruchomość o wartość 400.000 zł zabezpieczona hipoteką w wysokości 225.000 zł oraz 3 samochody w łącznej wysokości ok. 45.000 zł. Zestawiając to z kwotą zabezpieczenia, tj. 257.868 zł, nie sposób nie stwierdzić, że jest to kwota obiektywnie wysoka. Choć w orzecznictwie podkreśla się, że sytuacja w której kwota zabezpieczenia przewyższa wartość majątku jest sytuacją niemalże bezwzględnie przesądzającą o zasadności zabezpieczenia, to jednak każdorazowo należy oceniać to w sposób indywidualny. Tak jak i w tej sprawie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, trzeba stwierdzić, że nawet gdy wartość majątku jest wyższa niż kwota zabezpieczenia, może to stanowić dodatkową przesłankę uzasadniającą zastosowanie zabezpieczenia. 10. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. przez dokonanie wyceny i oszacowania majątku Skarżącego w oparciu o przybliżone dane z portali internetowych dotyczących wartości pojazdów należących do Skarżącego, skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska organu o prawidłowości takiego działania. Postępowanie zabezpieczające prowadzone jest w oparciu o przepisy o.p., a ogólnie przyjętą na tym etapie postępowania praktyką jest dokonywanie szacowania majątku w oparciu o średnie ceny (wartości) składników majątku pochodzące z portali aukcyjnych. Wycena pojazdów w oparciu o wycenę sporządzoną przez biegłego stosowana jest w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w oszacowaniu przez organ wartości nieruchomości na podstawie aktu notarialnego. Organ prawidłowo pomniejszył jej wartość o hipotekę o wartość 255.000 zł. Nadmienić należy, że mimo kwestionowania przez pełnomocnika Skarżącego wysokości, w jakiej została przyjęta wartość majątku, nie przedłożył on żadnych innych dokumentów wskazujących, że wartość ta jest wyższa niż przyjęta przez organ. 10. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 191 o.p. Organ nie zakwestionował bowiem żadnego z powołanych przez pełnomocnika argumentów wskazujących na dotychczasową uczciwość Skarżącego wobec fiskusa – tj. m.in. że współpracuje on z organami w toku kontroli, wywiązuje się z zobowiązań podatkowych, nie wyzbywa się majątku, nie podejmuje czynności mających na celu udaremnienie ewentualnej egzekucji, nadal prowadzi działalność gospodarczą. Niewątpliwie są to czynniki przemawiające na korzyść Skarżącego, ale żaden z nich nie został w żaden sposób podważony przez organ. U podstaw wydania decyzji o zabezpieczeniu legły bowiem inne, omówione już wcześniej przesłanki. 11. W tym stanie rzeczy, Sąd za zasadne uznał orzeczenie o oddaleniu skargi, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.