I SA/Bk 524/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Justyna Siemieniako, Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 3 października 2025 r. nr 2001-IEW.4123.11.2025 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu za zaległości Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za maj i czerwiec 2022 r., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku (dalej powoływany jako: "Naczelnik US", "organ I instancji") decyzją z 24 kwietnia 2025 r. nr 2003-SEW.4123.3.2025 orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P. (dalej powoływany jako skarżący) jako członka zarządu W. Sp. z o.o. (dalej powoływana jako Spółka) za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za maj, czerwiec 2022 r., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłoką od ww. zaległości w łącznej kwocie [...] zł oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości [...] zł. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej powoływany jako "DIAS", "organ odwoławczy") decyzją z 3 października 2025 r. nr 2001-IEW.4123.11.2025 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję DIAS wyjaśnił, że Spółka powstała na mocy umowy z 17 grudnia 2019 r. W skład pierwszego zarządu powołano skarżącego na funkcję Prezesa zarządu. Następnie uchwałą z 19 sierpnia 2022 r. odwołano go ze stanowiska, a funkcję Prezesa zarządu powierzono G. Z. Zatem funkcję członka zarządu Spółki skarżący pełnił od 17 grudnia 2019 r. do 19 sierpnia 2022 r. Organ odwoławczy wskazał, że zaległości Spółki w: (-) podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. w kwocie [...] zł wynikają z decyzji ostatecznej Naczelnika US z 23 lutego 2024 r. nr 2003-SPV.4103.44.2023, w której określono m.in. ww. podatek od towarów i usług do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynikający z wystawionej przez Spółkę faktury VAT, którego termin płatności przypadał na 26 kwietnia 2021 r., (-) podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za maj, czerwiec 2022 r. wynikają ze złożonej przez Spółkę deklaracji rocznej o zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2022 r., których termin płatności przypadały kolejno na 20 czerwca 2022 r., na 20 lipca 2022 r., (-) podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. w kwocie [...] zł, wynikają z decyzji ostatecznej Naczelnika US z 14 stycznia 2025 r. nr 2003-SPV.4100.25.2024, w której określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za ww. okres w prawidłowej wysokości, której termin płatności przypadał na 30 czerwca 2022 r. DIAS stwierdził zatem, że terminy płatności ww. zobowiązań Spółki przypadały w okresie, kiedy skarżący pełnił w Spółce funkcje członka zarządu. Dalej DIAS wyjaśnił, że Naczelnik US prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych, tj.: (-) nr 2003-SEW.723.277464.2023 z 29 marca 2023 r. obejmujący zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za maj, czerwiec 2022 r., (-) nr 2003-SEW.723.273432.2024 z 3 kwietnia 2024 r. obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r., (-) nr 2003-SEW.723.273336.2024 z 3 kwietnia 2024 r. obejmujący zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. W wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na ww. tytułach wykonawczych powstały koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł. W trakcie ww. postępowania ustalono, że Spółka nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, bowiem mieści się tam biuro wirtualne, które nie ma podpisanej umowy ze Spółką. W Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych nie odnaleziono ksiąg wieczystych dla nieruchomości będących własnością Spółki, natomiast z danych uzyskanych z CEPiK ustalono, że Spółka nie posiada również środków transportowych. Spółka nie wykazuje dochodu, a od października 2024 r. nie złożyła deklaracji podatkowych. Egzekucja z rachunku bankowego Spółki prowadzonego w S. S.A. okazała się nieefektywna, z powodu zbiegu egzekucji na rachunku. Nie ustalono składników majątkowych, z których możliwe byłoby zaspokojenie przynajmniej wydatków egzekucyjnych. Z uwagi na powyższe Naczelnik US postanowieniem z 31 grudnia 2024 r. nr 2003-SEE.7113.235.3.2024 umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec tego podmiotu z uwagi na jego bezskuteczność. W związku z powyższym DIAS uznał, że egzekucja ww. zaległości z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. DIAS zgodził się ze stanowiskiem Naczelnika US, że Spółka zaprzestała regulować swoje zobowiązania od 26 kwietnia 2021 r., bowiem nie uregulowała podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. z terminem płatności 26 kwietnia 2021 r., kolejne nieuregulowane przez Spółkę zobowiązanie to należność wobec obcego wierzyciela J. M., które została ustalona na podstawie zajęcia komorniczego [...], z którego wynika, że Spółka nie uregulowała zobowiązania wynikającego z zaocznego wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn. akt [...], objętego tytułem wykonawczym z 20 kwietnia 2022 r. Podstawa do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki w ocenie organów zaistniała już 20 lipca 2022 r., czyli z upływem trzech miesięcy od terminu płatności drugiej zaległości. Zatem Spółka powinna była zgłosić wniosek o upadłość najpóźniej 20 sierpnia 2022 r. Zauważono, że Spółka posiada także nieuregulowane zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku w łącznej wysokości [...] zł plus odsetki za zwłokę. Z akt sprawy wynika, w okresie, kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki nie zgłosił w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości, ani wniosku o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, ani otwarcie postępowania o zatwierdzenie układu. Zdaniem DIAS wbrew twierdzeniom skarżącego, nie regulował on terminowo wskazywanych przez biuro księgowe płatności należności Spółki. Stwierdzono, że w wiadomości mailowej z 14 czerwca 2022 r. J. Ż. w imieniu biura księgowego wskazał, że Spółka ma do zapłaty "PIT-4 (PIT-4R) kwota 559 płatne 20-06-2022", natomiast w wiadomości z 13 lipca 2022 r. "PIT-4 (PIT-4R) kwota 370 płatne 20-07-2022", obie wiadomości zostały wysłane przez H. S.C. E. Ż., J. Ż. Spółka nie uregulowała ww. zobowiązań. DIAS podkreślił, że w powołanych okolicznościach nie można mówić o braku winy skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Bowiem, braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie uzasadnia brak wiedzy członka zarządu o finansach spółki i poleganie na zapewnieniach innych osób, co do sytuacji w spółce. Bez wpływu na sytuację takiej osoby pozostaje to, że finansami spółki zajmowała się zewnętrzna firma wyspecjalizowana w księgowości. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) błędy w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że skarżący musiał wiedzieć o zaległościach podatkowych spółki i nieprawidłowościach w składanych deklaracjach podatkowych w sytuacji, gdy księgowość Spółki była prowadzona przez profesjonalne biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż., które to biuro księgowe co miesiąc przesyłało w formie elektronicznej na firmowy adres email: [...] zestawienie płatności wszelkich należności publicznoprawnych, tj. podatku oraz składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które to należności następnie Spółka realizowała w terminach i wysokościach wskazanych w zestawieniu przesłanym przez biuro księgowe; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 w zw. z art.116 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako: o.p.) poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, a skarżący ponosi winę za niezgłoszenie takiego wniosku w sytuacji, gdy: a) wszelkie należności publicznoprawne były przez Spółkę uiszczane zgodnie z informacjami przekazywanymi co miesiąc przez biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż.; b) w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu nie zostały wydane jakiekolwiek decyzje ustalające wysokość zaległości publicznoprawnych, a tym samym skarżący nie miał wiedzy na temat jakichkolwiek nieprawidłowości w dokumentacji księgowej prowadzonej przez biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż.; c) skarżący działał w pełnym zaufaniu do profesjonalizmu i informacji przekazywanych przez biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż., które to biuro, co warte podkreślenia, nadal oferuje swoje usługi księgowe; d) w czasie pełnienie przez skarżącego funkcji członka zarządu organ skarbowy nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do składanych przez biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż. deklaracji podatkowych w imieniu Spółki, jak i nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do prowadzonej dokumentacji księgowej, a skarżący podkreślił, że funkcję prezesa zarządu sprawował przez prawie trzy lata; e) w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu nie wiedział on, że istnieją jakiekolwiek podstawy do ogłoszenia upadłości, skoro wszelkie należności publicznoprawne były uiszczane w terminach i wysokościach wskazanych przez biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż., a tym samym błędnym jest przyjmowanie przez organ podatkowy, że zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. winny stanowić asumpt do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, skoro decyzja ustalająca wysokość zaległości podatkowej została wydana przez organ podatkowy w czasie, kiedy skarżący już nie pełnił funkcji członka zarządu; f) w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu nie zostało wobec spółki wszczęte postępowanie egzekucyjne; g) uchwałą z dnia 19 sierpnia 2022 r. skarżący został odwołany z funkcji prezesa zarządu, a nawet wobec organu podatkowego termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości mijał w dniu 20 sierpnia 2022 r., a tym samym termin do ogłoszenia upadłości mijał w dniu, w którym skarżący nie pełnił już funkcji prezesa zarządu i w konsekwencji nie był uprawniony do reprezentowania spółki i nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości doszło nie z jego winy, co wyłącza odpowiedzialność jako byłego członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki. Zauważył, że funkcję prezesa zarządu sprawował prawie trzy lata i w tym okresie nigdy organ podatkowy nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do rzetelności prowadzonej dokumentacji księgowej, jak i nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do składanych przez biuro księgowe H. s.c. E. Ż. J. Ż. deklaracji podatkowych w imieniu Spółki. Tym samym zasadnym było zdaniem skarżącego przyjęcie, że sposób prowadzenia dokumentacji księgowej jest prawidłowy. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, że nie ponosi on odpowiedzialności podatkowej jako były członek zarządu Spółki za jej zobowiązania podatkowe; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika US i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Natomiast, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz za koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 2 pkt 2 i pkt 4 ww. ustawy). W myśl art. 108 § 2 pkt 1 i pkt 2 lit a O.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; ani dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast zgodnie z art. 116 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano przesłanki pozytywne odpowiedzialności Pana K. P., tj.: pełnienie obowiązków członka zarządu W. Sp. z o.o. w dacie upływu terminu płatności zobowiązań w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za maj, czerwiec 2022 r., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. oraz bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. Wykazano również, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne, zawarte w art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu lub członek zarządu wskazał mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W uzasadnieniu skargi Skarżący potwierdził, że w czasie sprawowania funkcji Prezesa Zarządu W. Sp. z o.o. nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, nie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, ani też nie doszło do zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Wskazał, że na obecnym etapie postępowania nie jest w stanie wskazać mienia Spółki, z którego egzekucja pozwoliłaby na zaspokojenie zaległości podatkowych. Głównym zarzutem Skarżącego jest nieuznanie przez organ odwoławczy przesłanki zwalniającej go z odpowiedzialności, na którą powoływał się już na etapie odwołania od decyzji organu I instancji, wskazując, że nie on ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości W. Sp. z o.o. we właściwym czasie, co wyłącza jego odpowiedzialność jako byłego członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki. Organ podatkowy ustalenia wysokości należnego podatku PIT i VAT dokonał na podstawie dokumentów przedstawionych przez biuro księgowe H. S.C. E. Ż., J. Ż., które zajmowało się obsługą księgową Spółki, do którego przesyłane były wszystkie dokumenty księgowe, będące w jej posiadaniu. Skarżący twierdzi, że w oparciu o otrzymywane dokumenty oraz wytyczne z biura księgowego dokonywał w imieniu Spółki wszystkich płatności na poczet zobowiązań podatkowych, które zostały przedstawione do zapłaty, co wynika wprost z załączonej korespondencji email. Podkreślił, że działał w dobrzej wierze i w zaufaniu do biura księgowego, które zawodowo zajmuje się obsługą księgową - jeśli więc biuro księgowe nie przesłało informacji, że istnieje jakieś zobowiązanie podatkowe do zapłaty, to taka zapłata nie następowała. Powyższe w jego ocenie, potwierdza załączona do odwołania korespondencja email z biurem księgowym H. S.C. E. Ż., J. Ż., której to autentyczności organ skarbowy nie kwestionował. Należy jednak uznać za słuszne stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że nie stanowi przesłanki zwalniającej Skarżącego od odpowiedzialności podatkowej fakt, iż obsługą księgową Spółki zajmowało się zewnętrzne biuro księgowe. Powyższe może być jedynie podstawą roszczeń cywilnoprawnych, a nie uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. Nie sposób pominąć, że osoba, która dobrowolnie wyraziła zgodę na powołanie jej do zarządu spółki ze świadomością, że sprawami spółki faktycznie nie będzie się zajmować, a będzie się nimi zajmowała inna osoba lub firma zewnętrzna i godziła się na taki stan rzeczy, w pełni ponosi ryzyko działalności tej spółki i odpowiedzialność za nietrafne przedsięwzięcia gospodarcze, czy też wręcz działania na szkodę spółki osób dopuszczonych za jej zgodą do faktycznego zarządzania spółką - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1258/18. Istotnym jest, że zaległości W. Sp. z o. o. w podatku: - od towarów i usług za marzec 2021 r. w kwocie 45.713,00 zł wynikają z decyzji ostatecznej Naczelnika z 23 lutego 2024 r. Nr 2003-SPV.4103.44.2023, w której określono m.in. ww. podatek od towarów i usług do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynikający z wystawionej przez W. Sp. z o. o. faktury VAT, - podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji płatnika za maj, czerwiec 2022 r. wynikają ze złożonej przez Spółkę deklaracji rocznej o zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R H za 2022 r., - podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. w kwocie 356.089,00 zł, wynikają z decyzji ostatecznej Naczelnika z 14 stycznia 2025 r. Nr 2003-SPV.4100.25.2024, w której określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za ww. okres w prawidłowej wysokości. Zdaniem Skarżącego, wszystkie należności, które Spółka była zobowiązana zapłacić, i o których został poinformowany, zapłacił, a zaległości podatkowe, które obecnie ma pokryć jako były członek zarządu, wynikają wyłącznie z czynności sprawdzających organu podatkowego i dokonania "ustalenia" tych zobowiązań przez organ podatkowy, o których istnieniu Skarżący nie wiedział w czasie pełnienia funkcji członka zarządu, gdyż wszelkie decyzje "ustalające" zostały wydane w czasie, gdy nie pełnił już funkcji członka zarządu. Jednocześnie podkreślił, że gdyby wiedział o przedmiotowych zobowiązaniach Spółka dokonałaby ich zapłaty, a gdyby spółka nie posiadała jednak środków na pokrycie takich zobowiązań, to złożyłby wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Sąd zauważa, że jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z załączonej korespondencji mailowej z biurem rachunkowym wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie regulował on terminowo wskazywanych przez biuro księgowe płatności należności Spółki. W wiadomości mailowej z 14 czerwca 2022 r. Pan J. Ż. w imieniu biura księgowego wskazał, że Spółka ma do zapłaty "PIT-4 (PIT-4R) kwota 559 płatne 20-06-2022", natomiast w wiadomości z 13 lipca 2022 r. "PIT-4 (PIT-4R) kwota 370 płatne 20-07-2022", obie wiadomości zostały wysłane przez H. S.C. E. Ż., J. Ż. Spółka nie uregulowała ww. zobowiązań. Zatem, nie wszystkie zaległości podatkowe Spółki, które obecnie ma skarżący pokryć jako były członek zarządu, wynikają wyłącznie z czynności sprawdzających organu podatkowego i dokonania "ustalenia" tych zobowiązań przez organ podatkowy, o których istnieniu Skarżący nie wiedział. Tym samym, zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji jak i organ odwoławczy poprzez uznanie, że Skarżący musiał wiedzieć o zaległościach podatkowych Spółki i nieprawidłowościach w składanych deklaracjach podatkowych w sytuacji, gdy księgowość Spółki była prowadzona przez profesjonalne biuro księgowe H. S.C. E. Ż., J. Ż., jest niezasadny. Skarżący podkreślił, że funkcję Prezesa Zarządu sprawował prawie trzy lata i w tym okresie organ podatkowy nigdy nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do rzetelności prowadzonej dokumentacji księgowej, jak i nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń co do składanych przez biuro księgowe H. S.C. E. Ż., J. Ż. deklaracji podatkowych w imieniu spółki. Zatem, w ocenie Skarżącego zasadne było przyjęcie, że sposób prowadzenia dokumentacji księgowej jest prawidłowy. Decyzje, z których wynikają zaległości W. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2021-2022 zostały wydane przez Naczelnika kolejno 23 lutego 2024 r. oraz 14 stycznia 2025 r. Zatem, rzeczywiście było to w okresie, kiedy Skarżący nie pełnił już funkcji członka zarządu ww. Spółki. Jednakże, Pan K. P. w toku postępowania przed pierwszą instancją, 6 marca 2025 r., zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, (sporządził z nich fotokopie), w tym z treścią decyzji wymiarowych wydanych wobec Spółki. Zarówno w piśmie wyjaśniającym z 14 marca 2025 r. wniesionym do Naczelnika, jak i w postępowaniu odwoławczym nie powołał, żadnych nowych dowodów podważających zawarte w tych decyzjach ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez Naczelnika w postępowaniu wymiarowym prowadzonym wobec Spółki. Istotnym jest bowiem, że zobowiązania objęte ww. decyzjami nie powstają z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tych zobowiązań (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.), ale z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie tych zobowiązań (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Dlatego też, późniejsze wydanie decyzji określających zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług jak i podatku dochodowego od osób prawych zobowiązań tych nie kreuje, a jedynie stwierdza, że zobowiązania te istnieją już od dnia dostawy towarów lub usług względnie wystawienia faktury i winny być zadeklarowane oraz rozliczone w datach właściwych dla składania deklaracji/zeznań podatkowych za poszczególne okresy zatem, w okresie, kiedy Pan K. P. pełnił funkcję członka zarządu W. Sp. z o.o. Spółka, 30 czerwca 2022 r., czyii w czasie, kiedy Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu, złożyła zerowe zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2021 r. Co więcej, nie złożyła do Repozytorium Dokumentów Finansowych Krajowego Rejestru Sądowego sprawozdań finansowych za lata 2021 - 2022. Z ustaleń kontroli wynika, że Spółka w 2021 r. uzyskała przychód w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły [...] zł, co dało dochód w wysokości [...] zł, w związku z czym Naczelnik decyzjami określił spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2021 r. oraz w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień 2021 r. Z uzasadnienia decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku z 23 lutego 2024 r. Nr 2003-SPV.4103.44.2023 w zakresie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2021 r. wynika, że Spółka systematycznie świadcząc usługi sprzedaży instalacji fotowoltaicznej i uzyskując obroty ze sprzedaży ww. usług, uchylała się w każdym z obu badanych miesięcy od opodatkowania części uzyskanych kwot. Zatem, Spółka nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe. Ponadto, z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że Spółka w marcu 2021 r. wystawiła fakturę VAT na rzecz kontrahenta, która nie dokumentowała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jednocześnie nie zaksięgowała tej faktury w rejestrze sprzedaży i nie objęła rozliczeniem w deklaracji VAT-7 za marzec 2021 r. Jako podstawę wystawienia faktury wskazano "Przygotowanie pracowników Spółki H.1 Sp. z o.o. do działalności w branży OZE zgodnie z protokołem przekazania nr 103/03/21 z 04.03.2021 r," Wymieniony protokół zawiera pieczęć i podpis Pana K. P. - Prezesa Zarządu. Natomiast z ustaleń kontroli wynika, że przedmiotowa faktura nie odzwierciedlała rzeczywistego obrotu gospodarczego. Zatem, wystawienie "pustej faktury" z wykazanym podatkiem VAT w wysokości [...] zł, w myśl art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zobowiązywało Spółkę do jego zapłaty. Niepodważalne jest to, że Spółka deklarując i realizując zobowiązania podatkowe niezgodnie z przepisami prawa, w rzeczywistości generowała zaległości podatkowe, których w konsekwencji nie uregulowała, pomimo powołania się Skarżącego na okoliczność, że w dacie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu, nie występowały okoliczności zobowiązujące go do złożenia wniosku o upadłość. Mając na uwadze powyższe za zasadne należy uznać stanowisko organu, że Spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań od 26 kwietnia 2021 r., bowiem nie uregulowała podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. z terminem płatności 26 kwietnia 2021 r., kolejne nieuregulowane przez Spółkę zobowiązanie to należność wobec obcego wierzyciela Pana J. M., które została ustalona na podstawie zajęcia komorniczego KM [...], z którego wynika, że Spółka nie uregulowała zobowiązania wynikającego z zaocznego wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn. akt XI C 177/22, objętego tytułem wykonawczym z 20 kwietnia 2022 r. Zatem, podstawa do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki zaistniała już 20 lipca 2022 r., czyli z upływem trzech miesięcy od terminu płatności drugiej zaległości. Zatem, Spółka powinna była zgłosić wniosek o upadłość najpóźniej 20 sierpnia 2022 r. Natomiast jak sam potwierdza Skarżący, pełniąc obowiązki członka zarządu W. Sp. z o.o., nie złożył we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości ani nie wniósł o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego albo zatwierdzenie układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu. W sytuacji, w której po okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu ujawniono istnienie zaległości podatkowej spółki powstałej w czasie pełnienia przez członka zarządu funkcji w spółce, przed wydaniem decyzji określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania, nie powinny nawet podlegać badaniu okoliczności egzoneracyjne określone w art. 116 § 1 O.p., bowiem odpowiedzialność członka zarządu jest w takim przypadku oczywista - tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 3451/21. Tym samym, zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 116 § 4 O.p. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że w czasie, gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu W. Sp. z o.o. istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości, a winę za niezłożenie takiego wniosku ponosi Pan K. P. Organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób nieuchybiający zasadzie budzenia zaufania, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i jej załatwienia, zebrały dostateczne dowody pozwalające na prawidłowe ustalenie istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, oceniły te dowody nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 155 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.