I SA/Bk 560/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, pełnomocnik Spółki wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie autora wniosku wykonanie kwestionowanej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla aktualnej sytuacji ekonomicznej Spółki, albowiem decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł, co w sposób oczywisty – przy uwzględnieniu wysokości kapitału zakładowego spółki (5.000 zł) – doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), cytowanej dalej: p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej należy do wnioskującego o jej udzielenie. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że żądanie skarżącej Spółki wstrzymania wykonania pierwszoinstancyjnej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że pełnomocnik Spółki bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek, podnosząc jedynie, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej Spółki. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawił jednak żadnych dowodów. Dodatkowo, ograniczając się do przywołania wysokości kapitału zakładowego, nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej Spółki i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania zaskarżonej decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie sądów administracyjnych do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być przeto poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Podkreślić jednocześnie trzeba, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sporządzonego tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Konkludując stwierdzić należy, iż skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.