I SA/Bk 599/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. W. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania J. W. P. (dalej jako Skarżący) pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2012 r. Z wymienionych rozstrzygnięć wynika, że Skarżący złożył w dniu [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na 2012 r., w którym ubiegał się o przyznanie płatności ONW obejmującej powierzchnię - II strefa nizinna (15,34 ha). Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, że w rozpatrywanej sprawie istotnym jest ustalenie, czy Skarżący faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność i czy prowadzi na nich działalność rolniczą zgodnie z zasadami, o których mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ( Dz. U. nr 40, poz. 329 ze zm.). Stwierdził następnie, że posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu dwóch elementów: elementu fizycznego władania rzeczą oraz elementu psychicznego, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Czynnik faktycznego władztwa polega zatem na fizycznym opanowaniu rzeczy. W ocenie organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego prawidłowo uznał, że Skarżący nie użytkował jako posiadacz gruntów rolnych zadeklarowanych na działkach rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] obręb L. K., gmina J. K., powiat b.. Z zeznań świadków J. J. i K. L. wynika, że w 2012 roku ww. działki były w posiadaniu K. P. - syna Skarżącego. Podobnej treści oświadczenie złożył również sam K. P., w którym poinformował, że na grunty, na których prowadzi samodzielnie działalność rolniczą wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów bezpośredniego na 2012 r. złożył Skarżący. Powyższe ustalenia potwierdził też Skarżący w złożonym w dniu [...] sierpnia 2013 r. odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., gdzie oświadczył, że we wniosku oprócz własnych gruntów zadeklarował również grunty przekazane na syna, i które były przez syna uprawiane. W ocenie organów, Skarżący nie spełnił warunków do przyznania płatności do ww. działek z racji braku ich posiadania i ich użytkowania rolniczego w 2012 r. Dlatego też przedmiotowe płatności przyznane zostały jedynie do działek ewidencyjnych będących faktycznie w posiadaniu wnioskodawcy. Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził, że obowiązkiem rolnika jest zadeklarowanie we wniosku o płatność prawidłowej powierzchni gruntów rolnych, ponieważ to wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni użytkowanej rolniczo, decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa do Agencji. W przedmiotowej sprawie nie doszłoby do wystąpienia nieprawidłowości, gdyby Skarżący dołożył odrobinę staranności i sprawdził zakres żądania wyrażony we wniosku o płatność z posiadaniem działek rolnych. Tym bardziej, że Skarżący był doskonale zorientowany, że działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] obręb L. znajdują się w posiadaniu i użytkowaniu syna. Wypełniając wniosek, to wnioskodawca określa zakres swojego żądania i to on ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że z oświadczenia złożonego przez K. P. [...] grudnia 2012 r. nie wynika umocowanie Skarżącego do reprezentowania syna w postępowaniu o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. Zdaniem Dyrektora ARiMR, w sprawie tej słusznie zastosowany został art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 65), stanowiący normę o charakterze materialnym określającym przesłanki odstąpienia od stosowania sankcji finansowych. Skarżący skutecznie wykazał, że wyżej wymienione nieprawidłowości nie były jego celowym działaniem polegającym na wyłudzenie środków unijnych a wynikały jedynie z braku dostatecznej wiedzy co do sposobu ubiegania się o nie. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Sądu i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w części nieuwzględniającej powierzchni gospodarstwa syna oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie stosownych płatności do wnioskowanej pełnej powierzchni, ewentualnie o uchylenie tych decyzji w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona sformułowała zarzuty naruszenia: 1) art. 7 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, zinterpretowanie wszelkich niejasności i niedopowiedzeń na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego skutkujące wydaniem błędnej decyzji; 2) art. 9 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania; 3) art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, poprzez wprowadzenie w błąd wnioskodawcy i przesłanie przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r. bezpośrednio Skarżącemu, gdzie ARiMR posiadała wiedzę i wszelkie dokumenty świadczące o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna wnioskodawcy już w 2011 r.; 4) art. 77 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 2 ustawy, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 5) art. 80 kpa poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego; 5) art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne zastosowanie pomniejszenia przyznania płatności, w sytuacji gdy Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za powstałe nieprawidłowości, ponieważ przy składaniu wniosku opierał się na spersonalizowanych dokumentach przesłanych przez ARiMR; 6) art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Skarżącego organu popełniły również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że Skarżący złożył wniosek wyłącznie we własnym imieniu, pomimo, że stan faktyczny sprawy wskazuje jednoznacznie, iż złożył dwa wnioski, w imieniu własnym oraz syna na jednym formularzu w wyniku wprowadzenia w błąd przez ARiMR. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej także jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że przedmiotem kontroli Sąd nie może uczynić innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Także w orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi [...] wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). W doktrynie wskazuje się, że "rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle wspomnianego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej" (por. A. Kabat w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, praca zbiorowa, LEX 2013). Z uwagi na treść art.134 p.p.s.a., Sąd nie mogąc wyjść poza granice rozpoznawanej sprawy, które wyznaczają jej elementy podmiotowe i przedmiotowe, nie miał kompetencji by objąć kontrolą sprawy nie wydania decyzji (bezczynnosci) na rzecz K. P., tj. innego podmiotu. W tym miejscu przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca przyznania Skarżącemu płatności ONW na rok 2012 wydana na jego wniosek, w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Zgodnie z §2 wspomnianego rozporządzenia płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem": 1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1257/1999", albo b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005"; 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65)4), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.). Z powyższego wynika, że płatność może być przyznana rolnikowi jedynie w stosunku do powierzchni gruntów rolnych położonych na obszarach ONW, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością i będących w jego posiadaniu w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Poza sporem w sprawie jest, że Skarżący w okresie objętym wnioskiem z [...] maja 2012 r. nie użytkował działek rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] obręb L. K. oraz nr [...] obręb R., które Skarżący przekazał w 2011 r. w użytkowanie synowi K. P. Powyższa okoliczność z uwagi na treść §2 pkt 3 rozporządzenia sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), przesądza o braku możliwości przyznania płatności do działek, które nie były w użytkowaniu Skarżącego na dzień [...] maja 2012 r. Tym samym organy nie miały podstaw do uwzględnia powierzchni gospodarstwa syna Skarżącego przy obliczaniu płatności na 2012 r. Organy podjęły niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie poprzestano na wynikach kontroli krzyżowej, lecz w celu ustalenia podmiotu, który faktycznie użytkował działki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], obręb L. K. oraz nr [...] obręb R., przesłuchano świadków, którzy potwierdzili fakt posiadania w 2012 r. tych działek rolnych przez syna Skarżącego. Powyższe przyznał również sam Skarżący na rozprawie (vide protokół k-31 akt sąd.). Materiał dowodowy został należycie zgromadzony i oceniony. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich okazały się niezasadne. O naruszeniu wspomnianych norm nie może świadczyć sam fakt niezałatwienie wniosku po myśli strony. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Nie można zgodzić się bowiem z twierdzeniem autora skargi, że przesłanie przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r. wprowadzenie w błąd wnioskodawcy. Nie ma wątpliwości, że organ posiadała wiedzę o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna już w 2011 r., informacja ta właśnie stała się powodem wezwania Skarżącego przez organ I instancji do złożenia wyjaśnień w dniu [...] lutego 2013 r. Pomimo posiadanych informacji o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna organ nie mógł z góry wykluczyć, że faktycznym ich użytkownikiem na dzień [...] maja 2012 r. był Skarżący, a nie jego syn. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z utrwaloną linia orzeczniczą (por. wyroki NSA o sygn. II GSK 260/07, II GSK 311/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), warunkiem otrzymania dopłat unijny jest okoliczność ich posiadania i rolniczego użytkowania, a nie tytuł prawny do gruntów. Dlatego też przy przyznawaniu dopłat ważne jest ustalenie podmiotu, który faktycznie użytkuje działki rolne. Tak tez organy postąpiły w omawianej sprawie prowadząc stosowne postępowanie wyjaśniające.. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że chociaż nie można generalnie wyłączyć obowiązków organów wynikających z art. 7 i 9 kpa, to jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczna wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. I SA/Wa 589/12, publ. LEX 1276852). Jednocześnie z uwagi na treść art.21ust.2 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, który stanowi samodzielna podstawę do udzielania stronom wyjaśnień nie jest poprawne odwoływanie się w tej kwestii do art.9 kpa (podobnie NSA w sprawie o sygn. II GSK 863/11, LEX 1217430). W myśl wspomnianej normy w postępowaniu w sprawach dotyczących przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Z powyższego wynika, że zasada informowania stron, o której mowa w art.9 kpa w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich ma zastosowanie jedynie na żądanie wnioskodawcy. Z akt sprawy nie wynika by Skarżący wystąpił z takim żądaniem do organów. Tym samym również i ten zarzut uznać należy za niezasadny. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, podniesiony w skardze z uwagi na jego niezastosowanie. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organy uznając, że Skarżący "skutecznie wykazał, że wyżej wymienione nieprawidłowości nie były jego celowym działaniem polegającym na wyłudzenie środków unijnych a wynikały jedynie z braku dostatecznej wiedzy co do sposobu ubiegania się o nie" w oparciu o wspomniany przepis odstąpiły od zastosowania obniżek i wykluczeń z płatności, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009. Przepis art.73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, umiejscowiony został w Tytule IV Podstawa obliczania pomocy, zmniejszeń płatności i wykluczeń płatności. Zgodnie z jego brzmieniem zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Dodatkowo wskazano, że zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji. W rozdziale I "Niezgłoszenie obszarów", uregulowano zasady stosowania obniżek w przypadku, gdy rolnik nie zgłosi wszystkich obszarów (art. 55), a w rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności" zasady dotyczące zmniejszenia płatności i wykluczenia m.in. w przypadkach, gdy stwierdzono zawyżenie gruntów w deklaracji tj., gdy w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony (art. 58 i 60). Przykładowo w art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, wskazano, że jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Obniżki i wyłączenia, o których mowa w Rozdziale I "Niezgłoszenie obszarów" oraz Rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności" stanowią, więc dodatkową obniżkę, której wysokość uzależniona jest od rozmiaru pominięcia, która pomniejsza całkowitą kwotę płatności bezpośrednich wypłacanych rolnikowi za dany rok. Tym samym pojęć "zmniejszeń i wykluczeń", o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 nie należy identyfikować z odmową przyznania jednolitej płatności na 2012 r. do działek, które nie kwalifikowały się do przyznania wnioskowanych płatności bowiem nie były w użytkowaniu Skarżącego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 1 i § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w jej uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie, jak też zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Mając powyższe na uwadze w oparciu o postanowienia art.151 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji.