I SA/Bk 746/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014 r. oddala skargę. Burmistrz J. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku J. M. (dalej powoływana także jako Skarżąca) odmówił umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014 r. w kwocie 228 zł. Organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że u Skarżącej nie wystąpiły takie okoliczności jak długotrwała choroba, pożar, powódź czy inna klęska żywiołowa bądź zdarzenie losowe osłabiające zdolność płatniczą na tyle, by uniemożliwiało to zapłatę należnego na rzecz gminy podatku. Brak korzystania z dystrybucji energii elektrycznej nie stanowi takiej okoliczności i dostatecznej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległego podatku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Kolegium powołując się na brzmienie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako o.p.) wskazało, że Skarżąca przedstawiła szereg faktów z których wynika, że znalazła się w trudnej sytuacji finansowej, jednakże trudno jest dać jej wiarę by była to sytuacja tak beznadziejna uniemożliwiająca uiszczenie kwotę 228 zł spornej należności. Nie jest to kwota duża i jej uregulowanie leży w możliwościach Skarżącej - właścicielki 11,35 ha gospodarstwa rolnego w tym 6,2335 ha przeliczeniowych. Kolegium podkreśliło, że Skarżąca w 2014 r. mieszka razem z bratem J. K. i wspólnie prowadzą gospodarstwo rolne położone w miejscowości P. Wnioskodawczyni uzyskała w 2014 r. dochód z prowadzonego gospodarstwa rolnego w wysokości 17 883,91 zł, co daje miesięczny dochód w wysokości 1490,32 zł. Nadto J. M. otrzymuje świadczenie rentowe z ZUS w kwocie 728,45 zł, a J. K. emeryturę z KRUS w kwocie 844,02 zł. Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy faktur wystawionych w 2014 r. Kolegium ustaliło, że Skarżąca poniosła wydatki w wysokości 9613,60 zł na zakup wysłodków buraczanych, mieszanki z otrąb, części do ciągnika, co daje miesięcznie kwotę 801,13 zł. Tym samym, Skarżąca dysponowała miesięcznie kwotą 730,26 zł, która umożliwiała uiszczenie zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014 r. w kwocie 228 zł. Po rozpoznaniu skargi Skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., I SA/Bk 675/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją wydanie decyzję Burmistrza J. Zdaniem Sądu, organy rozpoznające sprawę błędnie ustaliły stan faktyczny w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej, bowiem nie przeprowadziły postępowania dowodowego w tym zakresie, lecz oparły się wyłącznie o twierdzenia Skarżącej. Dodatkowo Sąd wskazał, że organy oceniając tę sytuację, wzięły pod uwagę teoretyczny a nie rzeczywisty dochód Skarżącej wynikający z posiadanego areału gospodarstwa rolnego oraz nie uwzględniły ponoszonych przez Skarżącą kosztów żywności, odzieży, opału czy lekarstw. Zdaniem Sądu organy nie mogą całkowicie przerzucać ciężaru dowodu na Skarżącą, twierdząc, że nie uwzględniono spłaty pożyczki bankowej na kwotę 869,72 zł, gdyż nie udowodniono faktu uiszczania tej kwoty w 2014r. Zdaniem sądu jeżeli zachodziły wątpliwości w tym zakresie należało wezwać Skarżącą do złożenia stosownych dokumentów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Burmistrz J. decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] odmówił Skarżącej umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014 r. w kwocie 228 zł. Zdaniem organu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie występują przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Organ nie dał wiary twierdzeniom Skarżącej, że sytuacja, w której się znalazła jest tak beznadziejna, że uniemożliwia jej uiszczenie zaległej kwoty opłaty w wysokości 228 zł. Organ I instancji wskazał, iż Wnioskodawczyni wspólnie z bratem J. K. prowadzi gospodarstwo rolne o pow. 11,35 ha - w tym przeliczeniowych 6,2335 ha i zgodnie z zaświadczeniem OPS w J. z dnia [...] lutego 2015 r. dochód z gospodarstwa wynosi 1558,83 zł, ponadto brat Skarżącej pobiera emeryturę rolniczą z KRUS wynoszącą netto 844,01 zł, zatem ogółem dochód miesięczny rodziny wynosi 3130,81 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie daję kwotę 1565,41 zł, wobec czego rodzina nie kwalifikuje się do korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej. Organ zaznaczył, iż wezwał wnioskodawczynię do przedstawienia osiąganych dochodów m.in. z prowadzonego gospodarstwa rolnego jednak wnioskodawczyni nie uczyniła tego. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku WSA w Białymstoku zwrócił się do wnioskodawczyni o przedłożenie szeregu dokumentów pomocnych przy ustaleniu stanu faktycznego w sprawie dając stronie również możliwość wykazania wystąpienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Organ wskazał, iż pomimo wyznaczenia stronie terminu oraz poinformowania, iż w przypadku braku złożenia wyjaśnień decyzja zostanie wydana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wnioskodawczyni nie wniosła, żadnych dokumentów, informacji czy uwag. Z uwagi na to, że wnioskodawczyni odmówiła złożenia jakichkolwiek oświadczeń dotyczących sytuacji finansowej, materialnej, rodzinnej czy udzielenia informacji o ponoszonych wydatkach, pomimo wielokrotnych wezwań organu dlatego wydano decyzję na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Organ ustalił, iż miesięczny, udokumentowany dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego wyniósł ok. 1569,02 zł., zaś a na podstawie znajdujących się w aktach sprawy faktur wystawionych w 2014 r. ustalono, iż Skarżąca mogła ponieść wydatki w wysokości 9 613,60 zł na zakup produktów rolnych i części do ciągnika, gdyż daje to miesięcznie kwotę 801,13 zł. Organ ustalił, iż Wnioskodawczyni dysponowała kwotą 767,89 zł miesięcznie nie wliczając w to teoretycznego dochodu, wyliczonego z gospodarstwa rolnego. Świadczy to o tym, że mogła uregulować kwotę 228 zł. Organ zaznaczył, iż wnioskodawczyni pomimo wezwania nie przedstawiła dowodów spłat pożyczki w wysokości 869,72 zł natomiast pod uwagę nie wzięto strat za 2011 w wysokość 84,08 % gdyż nie dotyczyły one 2014 r. Ponadto organ zaznaczył, że w sprawie zostały przeprowadzone oględziny nieruchomości Skarżącej, jednakże ta nie pozwoliła na wejście do budynku mieszkalnego jak i gospodarczego a także odmówiła podpisania protokołu. Zaznaczył ponadto, że zwrócił się do P. S.A. o wyjaśnienie przyczyn, dla których Skarżąca jest pozbawiona dostępu do energii elektrycznej. Z uzyskanych informacji wynika, że brak dostawy prądu występuje od dnia [...] grudnia 2009 r. i spowodowany jest uszkodzeniem mostka przewodu "neutralnego na napowietrznym przyłączu energetycznym" oraz, że wielokrotnie podejmowano próby wznowienia dostawy energii elektrycznej, odbyło się kilka spotkań, jednak Skarżąca ani jej brat nie wykazali chęci rozwiązania problemu. W ocenie organu I instancji, brak dostawy prądu nie był spowodowany złą sytuacją finansową czy chociażby zadłużeniem Skarżącej, lecz brakiem współpracy pomiędzy dostawcą energii a Skarżącą w zakresie naprawy występującego uszkodzenia. Z decyzją nie zgodziła się Skarżąca i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Skarżąca podniosła, że nigdy ani razu nie były od niej odbierane śmieci i nie ma podpisanej umowy o odbiór śmieci a decyzja nie została oparta na materiale dowodowym. Według Skarżącej w sprawie nie była konieczna jej współpraca z organem tylko "oparcie się na dowodach". Zdaniem skarżącej Burmistrz zamiast oprzeć się na dowodach oparł się na kłamstwach opieki społecznej i jeżeli kłamie Burmistrz to i podwładni też to robią i to nie na małą skalę. Skarżąca zarzuciła, że Burmistrz łatwo wyliczył zyski i nie wspomniał o wydatkach. Skarżąca wskazała, że pomimo jej beznadziejnej sytuacji finansowej bank udzielił jej pożyczki i mogła opłacić zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem Skarżącej winę za brak prądu ponosi P. ponieważ żądało słonej zapłaty za ponowne podłączenie i dopiero po 10 latach stwierdzili, że zrobią to nieodpłatnie. Ponadto kłamstwem wg Skarżącej jest to, że prąd odłączono [...] grudnia 2009r. bo zgłoszone było już w październiku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Kolegium powołując się na brzmienie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. oraz zasad przeprowadzania postępowań w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych wskazało, że Skarżąca pomimo podejmowania przez organ I instancji niezbędnych czynności w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, które przecież generują koszty i były podejmowane w interesie strony, nie przejawiała woli współpracy z organem co znalazło odzwierciedlenie w odmowie złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, niedopuszczeniem pracowników organu do wnętrza domu mieszkalnego i budynku gospodarczego, odmową podpisania protokołu, niestawieniem się na przesłuchanie oraz niewskazaniem przyczyn takiego postępowania, brakiem reakcji na wezwanie o dostarczenie dokumentacji w zakresie ponoszonych wydatków na zakup żywności, odzieży, opału czy lekarstw a także potwierdzających dokonywanie spłaty rat zaciągniętej pożyczki bankowej oraz innych posiadanych dokumentów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o umorzenie zaległości to aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Kolegium podkreśliło, że kwestia braku energii elektrycznej rzeczywiście jest zjawiskiem nietypowym, jednakże w przypadku Skarżącej stan ten utrzymuje się jak sama twierdzi od 2007 r. i Skarżąca nie tylko nie podjęła czynności mających na celu przywrócenie dostaw energii elektrycznej, a co więcej swoim zachowaniem uniemożliwiała ponowne podłączenie budynku mieszkalnego do sieci energetycznej. Trudno jest zrozumieć postępowanie Skarżącej, która z jednej strony sama żądała odcięcia zasilania z uwagi na zagrożenie porażenia prądem, z drugiej strony uniemożliwiała dokonanie naprawy uszkodzenia pracownikom P., zmuszając do interwencji Policję. Kolegium podkreśliło, że przyczyną braku prądu jest nie tylko uszkodzone przyłącze, które P. S.A. zobowiązało się naprawić nieodpłatnie ale również wadliwa instalacja elektryczna w domu mieszkalnym powodująca przebicia prądu i zagrażająca życiu i zdrowiu mieszkańców oraz brak zgody na wejście na posesję odbiorców pracowników P. w celu naprawy znajdującego się na ich posesji przyłącza. Jak twierdzi P. S.A. odrobina dobrej woli ze strony odbiorców umożliwiłaby naprawę przyłącza i po podpisaniu stosownej umowy, wznowiony zostałby dopływ energii elektrycznej. Ponadto brak prądu nie uniemożliwiał stronie ponoszenia kosztownych wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, na zakup: wysłodów buraczanych; mieszanki z otrąb; części do ciągnika, saletry amonowej itp., które tylko na podstawie przedstawionych przez stronę faktur z 2014r. wyniosły 9 613 zł, co stanowi niewspółmiernie wyższą kwotę od zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kolegium zaznaczyło, że Skarżąca nie wykazała, iż zaległość z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstała na skutek nadzwyczajnych sytuacji losowych zagrażających jej egzystencji lecz na skutek zaniechania uiszczania opłaty, z którą Skarżąca się nie zgadza, gdyż jak twierdzi "nie podpisywała umowy na odbiór śmieci" i śmieci nie były nigdy wywożone. Na powyższą decyzję Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała m.in., że w jej ocenie prawidłowo przedstawiła swoją sytuację finansową, co potwierdza wywiad środowiskowy z 2012 r. Wniosła o ustalenie ile osób jest zameldowanych pod adresem P. W zakresie braku energii elektrycznej wskazała, że w jej gospodarstwie prądu nie ma od października 2009 r. Przez ten okres pracownicy P. żądali zapłaty na naprawę uszkodzonego mostka przewodu "zerowego" na napowietrznym przyłączu energetycznym, z czym się Skarżąca nie zgadzała, wskazując że uszkodzenie powstało na skutek remontu dokonywanego przez pracowników P. Skarżąca zaznaczyła, że nie stawiła się na wezwanie organu I instancji, gdyż zna przykład sprzed 15-20 lat z B., kiedy to Policja wezwała na przesłuchanie człowieka, a później został on zastrzelony. Wniosła również o przeprowadzenie dowodu, że w domu jest wadliwa instalacja, która powoduje przebicia prądu i zagraża życiu. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa procesowego czy też prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Stosownie do tej regulacji, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten ma zastosowanie również do umarzania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6 ust. 12 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.). Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex Nr 33404). W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex Nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny. Wskazać przede wszystkim należy, że organy obu instancji zastosowały się do zaleceń wynikających z uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r., I SA/Bk 675/15, bowiem ponownie podjęły próbę ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej Skarżącej, w szczególności nie uwzględniły teoretycznego – statystycznego dochodu Skarżącej wynikającego z powierzchni posiadanego gospodarstwa rolnego. W tym zakresie oparły się na dostępnych dokumentach emerytalnych i rentowych, z których wynikało, że miesięczny dochód Skarżącej i jej brata wynosił około 1569,02 zł. Podjęły również próbę ustalenia warunków w jakich mieszka Skarżąca, jednakże przeprowadzone przez organ I instancji w dniu [...] marca 2016 r. oględziny nieruchomości, jedynie częściowo pozwoliły na te ustalenia – Skarżąca odmówiła wpuszczenia pracowników organu I instancji do domu mieszkalnego i budynku gospodarczego, odmówiła złożenia oświadczenia o stanie majątkowym oraz podpisania protokołu oględzin. Skarżąca nie przedstawiła również, mimo wielokrotnych wezwań i pism organu I instancji, wysokości spłacanych rat z tytułu zaciągniętych pożyczek jak również wydatków ponoszonych na żywność, lekarstwa czy odzież. W zakresie ponoszonych wydatków organy słusznie przyjęty, że z uzyskiwanych dochodów Skarżąca poniosła wydatki na utrzymanie i prowadzenie gospodarstwa rolnego (w 2014 r. co najmniej kwotę 9 613, 60 zł na zakup produktów rolnych i części do ciągnika). W tym miejscu podkreślić należy, na co zwrócił uwagę również organ odwoławczy, że w postępowaniach podatkowych, szczególnie dotyczących udzielania ulg i zwolnień podatkowych, obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego tytułu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Skoro Skarżąca ubiega się o przyznanie ulgi podatkowej to w jej interesie jest odpowiednio uzasadnić wniosek o udzielenie ulgi, a po wszczęciu postępowania, należycie współpracować z organem, celem ustalenia właściwego stanu faktycznego w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie, Skarżąca nie współpracowała z organami, nie złożyła oświadczenia o stanie majątkowym, nie wpuściła pracowników organu do budynku mieszkalnego i gospodarczego, co niewątpliwie mogło stanowić utrudnienie w należytym rozpoznaniu wniosku Skarżącej. W wydanych decyzjach organ odwoławczy rozważył w tym kontekście zaistnienie w sprawie przesłanek "ważnego interesu podatnika", jak też wziął pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazuje na to uzasadnienie wydanej decyzji. Odnośnie przesłanki "ważnego interesu podatnika" w orzecznictwie sądowoadministracyjnym definiuje się go jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przykładowo wymienia się tu utratę możliwości zarobkowania, utratę losową majątku (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Dobrodziejstwo przewidziane w art. 67a § 1 o.p., ma wyjątkowy charakter, zastosowanie może zatem znaleźć jedynie do nadzwyczajnych, szczególnych przypadków. Organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż sytuacja finansowa Skarżącej nie upoważnia do stwierdzenia, że w sprawie występuje ważny interes podatnika. Skarżąca osiąga stałe dochody z tytułu renty, jej brat z tytułu emerytury, wydatkuje znaczne środki pieniężne związane z prowadzeniem i utrzymaniem gospodarstwa rolnego, a zatem była w stanie ponieść wydatki związane z kosztami opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Trzeba też zauważyć, że przedmiotowa zaległość została uregulowana w całości we wrześniu 2015 r. Dodatkowo należy wskazać, że w postępowaniu w przedmiocie umorzenia zaległości nie można kwestionować zasadności powstania takiej zaległości i dążyć do weryfikacji zobowiązań. Dlatego też, podnoszone przez Skarżącą okoliczności związane z brakiem umowy o wywóz śmieci czy też niewywożeniem ich przez odpowiednie służby nie mogły mieć żadnego wpływu na ocenę zgodności z prawem zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi, w szczególności dotyczących nie ustalenia liczby osób zameldowanych w miejscu zamieszkania Skarżącej, wskazać należy, że nie miały one wpływu na ocenę zgodności z prawem wydanej decyzji. Organy przyjęły, czego nie kwestionowała Skarżąca, że zamieszkuje wspólnie z bratem J. K., a zatem kwestia liczby osób zameldowanych pod adresem zamieszkania Skarżącej w żadnym zakresie nie rzutowała na sytuację majątkową i finansową Skarżącej. Osoby zameldowane a nie zamieszkujące pod danym adresem nie tworzą wspólnego gospodarstwa. Z kolei w kwestii braku dostępu gospodarstwa Skarżącej do energii elektrycznej, Sąd pragnie wskazać, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przyczyną braku tego dostępu nie są kłopoty finansowe Skarżącej, lecz awaria przyłącza, której naprawa nie jest możliwa bez zgody Skarżącej (wejścia na jej posesję). Skarżąca ani jej brat takiej zgody nie wyrazili, a zatem Skarżąca nie może obecnie wskazywać, że wina braku dostępu do energii elektrycznej leży po stronie dostawcy. Zakładając nawet, zgodnie z twierdzeniami Skarżącej, że w początkowym okresie zakład energetyczny uzależniał dokonanie naprawy sieci od pokrycia jej kosztów przez Skarżącą, to obecnie, co wynika z pisma z 24 marca 2014 r. (k. 117 akt adm.) dostawca jest skłonny pokryć te koszty. Odnośnie zaś podnoszonej w skardze kwestii złego stanu technicznego instalacji elektrycznej w budynku mieszkalnym Skarżącej jako przeszkody w ponownym podłączeniu energii elektrycznej, zgodzić się należało z organami, że to Skarżąca jako właścicielka budynku ponosi odpowiedzialność za należyty stan techniczny tejże sieci. Przyjąć zatem należało, że poczynione w sprawie ustalenia jednoznacznie wskazują, że przyczyna braku dostępu do energii elektrycznej leży po stronie Skarżącej i to od jej dobrej woli i współpracy z zakładem energetycznym jest uzależniony termin wznowienia dostaw energii do gospodarstwa Skarżącej. Dlatego też, wieloletni brak dostępu do energii elektrycznej, nie mógł stanowić przesłanki do uznania zasadności wniosku Skarżącej o umorzenie zaległości za 2014 r. w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalono.