I SA/Bk 97/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę Pani M. S. (dalej przywoływana też jako: Skarżąca), złożyła w dniu [...] kwietnia 2013 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej powoływane jako: "ARiMR") w B. wniosek w sprawie przyznania płatności na rok 2013, w którym ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działki rolnej, położonej w obrębie wsi K., gmina M., powiat g., woj. m. o powierzchni równej 1,96 ha. Po rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] listopada 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013, w której przyznał jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości z uwagi na stwierdzone różnice pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku (1, 96 ha), a powierzchnią stwierdzoną (1, 75 ha). Od ww. decyzji, M. S. złożyła odwołanie do Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Podstawowym zarzutem podniesionym w odwołaniu był brak zgody związany z pomniejszeniem początkowej kwoty jednolitej płatności obszarowej ustalonej na 1.453,03 zł o kwotę w wysokości 348,73 zł. Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczyły przede wszystkim braku wyjaśnienia przyczyn ww. ustaleń z uwagi na problem, jaki pojawił się w toku postępowania, a mianowicie - czy powierzchnię stawu rybnego jako użytku rolnego, można doliczyć do użytków rolnych uprawnionych do otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W ocenie organu II instancji wszystkie ustalenia dokonane przez organ I instancji, oparte na wynikach kontroli administracyjnej przeprowadzonej przy wykorzystaniu narzędzi informatycznych, takich jak ortofotomapa, dotyczące maksymalnej powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w odniesieniu do działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...], obręb K. były prawidłowe. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że powierzchnia działek rolnych, spełniających warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej na 2013 rok jest równa 1,75 ha. Zdaniem organu, M. S. zwiększyła deklarowaną do przyznania płatności na rok 2013 powierzchnię gruntów rolnych, położonych na działce ewidencyjnej [...], obręb K. w odniesieniu do powierzchni, jaką strona deklarowała we wniosku o przyznanie płatności w roku poprzednim oraz w odniesieniu do powierzchni gruntów na tej działce ewidencyjnej, kwalifikującej się do przyznania płatności zakomunikowanej stronie na informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności - stanowiącej załącznik do wniosku spersonalizowanego o przyznanie płatności na rok 2013, przekazanego stronie. Jak zauważa organ II instancji, z treści odwołania wynikało, że zwiększenie powierzchni deklarowanej do płatności w stosunku do lat poprzednich z powierzchni 1,75 ha do powierzchni 1,96 ha, było wynikiem włączenia przez odwołującą do powierzchni gruntów deklarowanych do płatności także powierzchni gruntów zajętych przez staw, znajdujący się na przedmiotowej działce ewidencyjnej. M. S. dołączyła do wniosku wykaz dokonanych zmian w danych rejestru gruntów, prowadzonego przez Starostwo w G., z którego wynika, że część obszaru ww. działki ewidencyjnej o powierzchni 0,2120 ha, zaklasyfikowanego pierwotnie jako nieużytki, została przekształcona i zakwalifikowana jako wody śródlądowe - stawy. Jak podkreślił organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo nie musi pokrywać się z ewidencyjną powierzchnią użytków rolnych, przypisanych danej działce. Stąd podstawą dla ustalania obszaru uprawnionego do płatności nie są działki ewidencyjne, lecz powierzchnie działek rolnych. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną, a rolną jest, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznania płatności. W ocenie organu II instancji w sprawie nie było też podstaw do zastosowania zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych, na podstawie art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a M. S. nie wykazała skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych, natomiast obowiązkiem rolnika jest zadeklarowanie we wniosku o płatność prawidłowej powierzchni gruntów rolnych, ponieważ to wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni użytkowanej rolniczo, decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa do ARiMR. Istotne znaczenie w sprawie miał również fakt poinformowania przez ARiMR strony postępowania o powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) na działce ewidencyjnej nr [...], obręb K. M. S. otrzymała również załącznik graficzny przedstawiający zdjęcie ww. działki, na którym obszar zajęty przez staw został oznaczony jako tereny wyłączone. W przypadku powstania wątpliwości, co do właściwego wyznaczenia powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) na poziomie 1,75 ha, zawartej na wyżej opisanej informacji strona powinna wystąpić przed złożeniem wniosku do Kierownika BP ARiMR o ponowną weryfikację tej powierzchni. Organ nie zgodził się z zarzutami, zawartymi w odwołaniu, w sytuacji gdy ARiMR dopełniła wszelkich starań, aby poinformować rolnika o obowiązującej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) na działkach zgłaszanych we wniosku, za pomocą informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności oraz poinformowała o rodzajach upraw - użytków rolnych uprawnionych do przyznania jednolitej płatności obszarowej (szczegółowa instrukcja wypełniania wniosku, dostępna jest również na stronie internetowej www.arimr.gov.pl). Agencja przekazała M. S. informację o tym, że staw uwidoczniony na dołączonym zdjęciu został oznaczony symbolami informującymi, iż jest to teren wyłączony, co zostało zdaniem organu w jasny sposób określone w legendzie, tego dokumentu. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że M. S., składając wniosek, posiadała pełną wiedzę na temat powierzchni uprawnionej do płatności. Zdaniem Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., nieuwzględnienie tych okoliczności, tj. zadeklarowania do płatności terenów ewidentnie nieuprawnionych, jak lasy, wody śródlądowe, obszary zabudowane, pomimo poinformowania przez organ o wyłączeniu tych terenów z PEG, co jest uwidocznione na załącznikach graficznych oraz informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności prowadziłoby do naruszenia przepisów zawartych w art. 58 rozporządzenia (WE) 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. W świetle obowiązujących przepisów prawa i zasad przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych niedopuszczalne jest zdaniem organu, aby w przypadku stwierdzenia zawyżenia powierzchni i braku przestrzegania utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej (normami) nie zastosować odpowiednich potrąceń do powierzchni stwierdzonej w wyniku przeprowadzonych kontroli. Organ odwoławczy stwierdził też, że M. S. składając wniosek, w sekcji EX, potwierdziła swoim podpisem, znajomość zasad przyznawania płatności. Na powyższą decyzję Skarżąca wywiodła skargę do sądu administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim płatność należna została pomniejszona oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. skutkujące pomniejszeniem płatności należnej w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż nieprawidłowe podanie obszaru powierzchni kwalifikowanej nie wynikłe z jej winy, co w szczególności potwierdzone zostało załącznikiem graficznym dołączonym do wniosku, na którym strona prawidłowo oznaczyła obszar kwalifikowany do płatności, mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, to jest art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na: a) prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób nieuwzględniający słusznego interesu strony, skutkujący nienależytym rozpoznaniem okoliczności niweczących winę strony, w sytuacji gdy strona podejmowała wszelkie czynności, aby wyjaśnić swoja sytuacje i należycie wypełnić wniosek, b) obarczeniu strony konsekwencjami braku pouczenia, iż w razie wątpliwości co do właściwego wyznaczenia powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru, strona powinna wystąpić przed złożeniem wniosku o dopłaty bezpośrednie do Kierownika BP ARiMR o ponowną weryfikację powierzchni, oraz że strona sama ponosi konsekwencje zastosowania się do błędnego pouczenia udzielonego jej przez urzędnika przyjmującego wniosek. Skarżąca nie kwestionuje w skardze faktu, że omyłkowo podała jako obszar kwalifikowany obszar użytku rolnego na działce [...], jednak nie działała w zamiarze otrzymania nienależnej płatności. Przyznała również, iż zdaje sobie sprawę z omyłkowo wypełnionego wniosku, jednak błąd ten nie był przez nią zawiniony i nie miała możliwości zorientowania się, iż popełniła pomyłkę. Podkreśliła, że była utwierdzona w błędnym przekonaniu, iż powinna określić, wszystkie posiadane użytki rolne, nawet te nie kwalifikowane do płatności, co zostało błędnie zinterpretowane przez organy. Składając błędnie wypełniony wniosek, skonsultowała się z urzędnikiem przyjmującym dokumentację i otrzymała pouczenie, o aby złożyć wniosek w takiej formie jak to uczyniła. Stwierdza, że wszelkie wątpliwości powinny być wyjaśnione przed złożeniem wniosku, a błędy wynikły z braku pouczenia, którego jej nie udzielono w trakcie załatwiania formalności podczas składania wniosku jak i wcześniej. Zdaniem Skarżącej w treściach obu decyzji położono nacisk na cytowanie przepisów i orzecznictwa, natomiast nie wzięto pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść strony w tym wyjaśnień i przedkładanej dokumentacji. Organ w odpowiedzi na skargę, nie zgadzając się z zarzutami skargi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w większości argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Przedmiotem sporu w sprawie jest prawidłowość wykluczenia z płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013, powierzchni wyłączonej z płatności gruntów o wielkości 0,21 ha, stanowiącej staw rybny. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm., dalej przywoływana jako u.p.r.s.w.b.), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi, pod warunkami określonymi w tym przepisie. Zgodnie, z załącznikiem VII do rozporządzenie Komisji (WE) NR 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U. UE. L. z 2009 r. nr 316 s. 27), dla Polski minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej wynosi 1 ha. Na mocy art. 2 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, działkę rolną stanowi zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 7 ust. 1a u.p.r.s.w.b.). Zatem z powyższego wynika, że płatność może być przyznana rolnikowi jedynie w stosunku do działek rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością i będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. W wyniku przeprowadzonych czynności weryfikujących prawidłowość złożonego przez Skarżącą wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działki rolnej, przyznano płatność wnioskodawczyni, ale w pomniejszonej wysokości. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe czynności kontrolne zostały dokonane zgodnie z art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, przy użyciu narzędzi informatycznych (ortofotomapa oraz danych LPIS/GIS), co miało na celu wykrycie potencjalnych nieprawidłowości, dotyczących, m.in. różnicy między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku, a działkami odniesienia, zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych. Podczas przeprowadzonej kontroli administracyjnej w odniesieniu do poszczególnych działek ewidencyjnych stwierdzono rozbieżności, w wyniku których przyznano Skarżącej jednolitą płatność obszarową na rok 2013 do działek rolnych o powierzchni 1, 75 ha. Skarżąca nie kwestionuje stanu faktycznego w sprawie, ale sposób jego ustalenia i brak winy w nieprawidłowym podaniu obszaru powierzchni kwalifikowanej we wniosku. Niezasadny okazał się jednak przede wszystkim zarzut naruszenia przez organy art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, z dnia 30 listopada 2009 r., podniesiony w skardze z uwagi na jego niezastosowanie. To wyłącznie wnioskujący o dopłaty właściciel gruntów uprawowych powinien być najlepiej zorientowany co do rodzajów upraw i ich obszaru, zatem trudno uznać brak winy w podaniu organowi działek o innej, niż faktyczna wielkości (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt. II GSK 875/09 oraz wyrok NSA z dnia 18 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 990/09; dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast powoływanie się przez Skarżącą na błędne przekonanie, iż powinna określić wszystkie swoje użytki rolne, nawet te nie kwalifikowane do płatności, gdyż taką informację uzyskała od pracownika ARiMR, nie znajduje swojego potwierdzenia w aktach sprawy (nie potwierdził również tego zdarzenia pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem, co zostało uwidocznione w protokole rozprawy). Skarżąca otrzymała wniosek spersonalizowany wraz z informacją dotyczącą działek ewidencyjnych deklarowanych do płatności. W powyższym dokumencie została podana powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru PEG, który dla działki ewidencyjnej nr [...], obręb K. był równy 1,7506 ha. Skarżąca pomimo, że została powiadomiona o wielkości maksymalnego kwalifikowalnego obszaru na ww. działce ewidencyjnej dokonała na wniosku zwiększenia powierzchni deklarowanej do płatności ponad wyznaczoną wartość PEG (k.7 i 8 akt sprawy administracyjnej). Tym samym Sąd nie znajduje podstaw a by twierdzić, że wniosek został wypełniony w sposób rzetelny. Warto przy tym zaznaczyć, że w tabeli VIII oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych, na której Skarżąca dokonała poprawy powierzchni przedmiotowej działki, znajduje się pouczenie wyjaśniające, m.in. pojęcie działki rolnej. Zarzuty Skarżącej odnoszące się do prawidłowości przeprowadzonej procedury przez organy należy również uznać za bezzasadne. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 4 u.p.r.s.w.b., w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej, organ administracji publicznej zapewnia stronom na ich żądanie czynny udział w postępowaniu. Z uwagi na to, że Skarżąca żądania takiego nie złożyła, organy w zgodzie ze swoim uprawnieniem, odstąpiły od zawiadamiania strony o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tego typu sposób postępowania aprobowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sądy zauważają, co podziela również Sąd w niniejszej sprawie, iż w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co w praktycznym wymiarze powinno wyrażać się w uaktywnieniu stron tego postępowania (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 680/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej mierze podkreśla się, że ustawodawca stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 u.p.r.s.w.b., że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a., W postępowaniach tych, organ administracji publicznej nie ma więc obowiązku podejmowania z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zmiana wskazanych zasad i reguł postępowania wyjaśniającego wyraźnie wskazuje na to, że zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia i zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 810/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie dopatrzył się także wykraczającego poza obowiązujące prawo, działania organów w zakresie nie uwzględnienia słusznego interesu Skarżącej oraz nienależytego rozpoznania okoliczności, a w szczególności czynności, jakie podejmowała Skarżąca, aby rzetelnie wypełnić przedmiotowy wniosek. Zgodzić się należy z twierdzeniem organów, że dostarczenie przez Skarżącą razem z wnioskiem, wykazu dokonanych zmian w ogólnodostępnych danych rejestru gruntów nie stanowi dowodu mogącego potwierdzić brak winy strony w świetle pisemnych informacji o rodzajach gruntów uprawnionych do płatności przekazanych Skarżącej za pomocą różnych materiałów informacyjnych. Podkreślić należy, że płatności obszarowe przysługują do działek rolnych, a nie ewidencyjnych (przywoływany art. 7 ust. 1 u.p.r.s.w.b.). Działki rolne, ze względu na zmienny ich charakter, nie są przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów, ani innych rejestrów. Nie można zatem pojęcia działki ewidencyjnej, bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego, traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Działki rolne nie są przedmiotem wpisu w ewidencji gruntów rolnych. Wobec tego wypis z ewidencji gruntów, mimo że jest dokumentem urzędowym, nie może stanowić dowodu co do danych dotyczących działek rolnych, ich powierzchni, albowiem tych danych nie ma w ewidencji gruntów i budynków, tym samym wypis z ewidencji gruntów ich nie zawiera. (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 721/09, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W innym wyroku NSA wskazał, iż "Zdaniem Sądu w sprawie można mówić o niedbalstwie wnioskodawcy. Producent rolny, składając wniosek o płatności bezpośrednie, winien wskazać w nim stan faktyczny użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów (zarówno odnośnie powierzchni upraw, jak i ich rodzaju), nie zaś opierać się wyłącznie na danych zawartych w ewidencji gruntów. " (por. wyrok z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II GSK 875/09, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ dopełnił również zdaniem Sądu wszelkich starań, aby poinformować rolnika o obowiązującej aktualnie powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG) na działkach zgłaszanych we wniosku, za pomocą informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności oraz poinformował o rodzajach upraw - użytków rolnych uprawnionych do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Organ przekazał też informację o tym, że staw znajdujący się na przedmiotowej działce nie zalicza się do obszarów uprawnionych do płatności (załącznik graficzny przekazany Skarżącej razem z wnioskiem spersonalizowanym na rok 2013). Na przedmiotowym dokumencie staw widoczny na zdjęciu został oznaczony symbolami informującymi, iż jest to teren wyłączony, co zostało również w czytelny sposób określone w legendzie, tego dokumentu. Sąd stwierdza zatem, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie w tej sprawie. Nie doszło w niej do naruszenia przepisów proceduralnych, w tym art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Dokonana ocena materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).