II SA/Bk 1015/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. R., J. R., Ewy S. i J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat K. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę [...] zł ([...]) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- 3. przyznaje adwokatowi M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę [...] zł ([...]) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej K. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- 4. przyznaje adwokat K. Z. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę [...] zł ([...]) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżących E. S. i J. S. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] lipca 2013 r., nr[...], o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2007 r. (nr[...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku murowanego handlowo-usługowego o wym. 45,0x20,0 m, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym nieruchomość oznaczoną nr [...] położoną przy ul. B. w N. Postanowienie SKO w B. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2007 r. Wójt Gminy N. ustalił na wniosek D.W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...]położonej w N. dla inwestycji polegającej na budowie budynku murowanego handlowo - usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W terminie przewidzianym na odwołanie żadna ze stron nie złożyła odwołania od przedmiotowej decyzji, co spowodowało, że decyzja stała się ostateczna. W dniu [...] listopada 2010 r. do Wójta Gminy N. wpłynęło pismo J. R. o wyznaczenie go jako strony w postępowaniu, gdyż jego działka (nabyta na własność od K. R. - jego matki) graniczy rogowo z działką, dla której ustalono warunki zabudowy. W dniu [..] czerwca 2012 r. J. R. zwrócił się o wydanie przedmiotowej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, której odebranie potwierdził w dniu [...] czerwca 2012 r. SKO w B., po przeprowadzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji, wszczętego na wniosek E. i J. S., K. R. oraz J. R., w dniu [...] kwietnia 2013 r. postanowiło odmówić stwierdzenia nieważności decyzji (sygn.:[...]), natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. (sygn.:[...]), po rozpatrzeniu wniosku wymienionych osób o ponowne rozpatrzenie sprawy, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W dniu [...] maja 2013 r. do Wójta Gminy N. wpłynął wniosek E. i J. S., K.R. i J. R. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2007 r. ustalającą warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Wniosek został uzasadniony brakiem udziału K. R. jako strony w postępowaniu bez własnej winy, albowiem wnioskodawczyni nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania, ani nie otrzymała przedmiotowej decyzji. K. R. była właścicielem działki nr [...] w chwili wszczęcia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr[...], Wójt Gminy N. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2007 r. (nr [...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku murowanego handlowo-usługowego o wym. 45,0x20,0 m, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym nieruchomość oznaczoną nr [...] położoną przy ul. B. w N. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że powodami odmowy wznowienia są przyczyny przedmiotowe wynikające z faktu żądania wznowienia postępowania po upływie terminu (w odniesieniu do K. R.) i podmiotowe wynikające z faktu żądania wznowienia przez osoby biorące czynny udział w każdym stadium postępowania (w odniesieniu do J. R. oraz E. i J. S.). Organ I instancji wyjaśnił, że z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1pkt 4 k.p.a. może wystąpić tylko ta strona, która nie brała udziału w sprawie, a więc tylko K. R. Ponadto mając na uwadze art. 148 k.p.a. organ wskazał, że miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na podstawie zebranego materiału dowodowego trudno zaś przyjąć, iż K. R. dowiedziała się o decyzji dopiero [...] kwietnia 2013 r. (tj. miesiąc przed złożeniem wniosku). Ponadto w ocenie organu zebrany w sprawie materiał w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji. Wskutek rozpoznania zażalenia na ww. postanowienie, SKO w B. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr[...], utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organu II instancji wskazano, że w postępowaniu wznowieniowym, organ je prowadzący powinien na wstępie skupić się na trzech przesłankach formalnych, umożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego: czy podanie pochodzi od strony postępowania i czy wskazała ona podstawę prawną swego żądania wymienioną, a także czy zostało ono złożone w określonym ustawą terminie. Informacja o terminie, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania może pochodzić zarówno od organu, który wydał decyzję, jak również z dowolnego innego źródła, aby tylko wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Aby strona mogła wnieść podanie o wznowienie danego postępowania ze skutkiem prawnym, winna udowodnić okoliczności wskazujące na dotrzymanie wymaganego miesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się. W ocenie organu odwoławczego, o okolicznościach, że K. R. i J. R. nie brali udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla wspomnianej wyżej inwestycji skarżący wiedzieli już co najmniej kilka miesięcy wcześniej niż w dacie złożenia przedmiotowego wniosku. Co prawda, organ I instancji w uzasadnieniu wydanego orzeczenia nie wyjaśnił swoich przypuszczeń i stwierdzeń co do niezachowania przez strony wspomnianego terminu, lecz w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, jego przekroczenie - zdaniem organu odwoławczego - jest oczywiste. W treści złożonego do Kolegium w dniu [...] stycznia 2013 roku wniosku skarżący kwestionowali wspomnianą wyżej decyzję o ustaleniu D. W. warunków zabudowy dla określonej w niej inwestycji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że J. R. wystąpił w dniu [...] czerwca 2012 roku z wnioskiem o wydanie, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, kopii wspomnianej wyżej decyzji. Decyzja taka została mu doręczona 21 czerwca 2012 roku. Stąd należy wyprowadzić wniosek, że o treści kwestionowanej decyzji dowiedział się on w czerwcu 2012 roku. Już wówczas miał też wiedzę, że nie została ona do niego skierowana. K. R. zaś, nawet jeżeli przyjąć, że uzyskała wiedzę o istnieniu decyzji i fakcie nie uznania jej za stronę postępowania w styczniu 2013 roku, to wniosek o wznowienie postępowania winna skierować do właściwego organu już w lutym 2013 roku. Tymczasem, skarżący składają ten wniosek wspólnie [...] maja 2013 roku, a więc oboje z uchybieniem miesięcznego terminu, określonego. Skargę na ww. postanowienie do tut. sądu administracyjnego wnieśli: K. R.J. R. oraz E. i J. S. Skarżący zaskarżyli ww. postanowienie w całości zarzucając mu: 1) Naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do uznania, że w postanowieniach w sprawie odmowy wznowienia postępowania decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy N. w dniu [...]sierpnia 2007 r. dla przedmiotowej inwestycji, nie wyznaczenie K. R. - ówczesnego właściciela działki o nr geod [...] w N. na etapie wydawania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, nie może stanowić rażącego naruszenia prawa, kiedy to wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w wydawanych przez siebie orzeczeniach stwierdzał, że pominięcia właściwych osób jako stron w tego typu postępowaniach stanowi rażące naruszenie prawa. Ponadto skierowanie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy do osoby nieżyjącej od 1969 r., czyli A. N. zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi rażące naruszenie prawa; b) art. 7, 8, 10 k.p.a przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywatela do organów Państwa, zaniechania podjęcia z urzędu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, a także przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością i niezasadne oddalenie wniosku o wznowienie postępowania sprawie wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy, kiedy to organ Wójta Gminy N. wydając w takim kształcie decyzję o warunkach zabudowy o której mowa powyżej w sposób ewidentny naruszył przepisy postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego skarżących; c) art. 77, 78, 80, 81 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie wzięcie w ogóle pod uwagę zarzutów skarżących odnośnie naruszeń na etapie wydawania wyżej wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy, a które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a przez to nie wznowienie z urzędu przez Wójta Gminy N. postępowania w związku z przedmiotową decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 2/ Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, póz. 483 ze zm.) przez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego poprzez brak zapewnienia w toku postępowania sprawiedliwości i rzetelności przy rozstrzyganiu o sytuacji jednostki; b) art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, póz. 483 ze zm.) przez naruszenie zasad praworządności. c) art. 8 oraz art. 1 protokołu 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez naruszenie prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego skarżących oraz przez pozbawienie skarżących ochrony ich miejsca zamieszkania i nieruchomości w związku wydaniem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku murowanego handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym nieruchomość oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości N. przy ulicy B., a która to inwestycja bezpośrednio negatywnie oddziaływuje na nieruchomości Skarżących, w tym na ich domy i inne zabudowania oraz posesje, a przez to naruszenie ogólnej zasady poszanowania ich mienia wynikającej także z prawa międzynarodowego. Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie obu postanowień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując poprzednio wyrażone stanowisko. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. skarżący J. R. poinformował, że w chwili obecnej w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, o tej samej numeracji, ale innej dacie oraz treści, albowiem wers 1 i 40 są różne w obu decyzjach. Załączono pismo Prokuratora Okręgowego Prokuratury Okręgowej w B. dot. przekazania według właściwości sprawy dot. fałszowania dokumentów urzędowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone postanowienie SKO w B. z dnia [...] września 2013 r., które utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] lipca 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku murowanego handlowo-usługowego o wym. 45,0x20,0 m, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym nieruchomość oznaczoną nr [...] położoną przy ul. B. w N. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu wyjaśnić należy, że postępowanie wznowieniowe, jako jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, rządzi się prawami określonymi w dziale II rozdziale 12 k.p.a. (art. 145 do 152 k.p.a.). Organy je prowadzące mogą działać wyłącznie w oparciu o te przepisy. Zanim organ wyda postanowienie o wznowieniu postępowania na mocy art. 149 § 1 k.p.a., najpierw musi sprawdzić, czy w skardze wskazano podstawę wznowieniową określoną w przepisach art. 145 – 145b k.p.a. oraz, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Wniesienie skargi po terminie lub brak wskazania w skardze podstawy wznowieniowej skutkuje odmową wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W sprawie niniejszej postępowanie wznowieniowe uległo zakończeniu na etapie badania podanej we wniosku o wznowienie podstawy wznowienia oraz zachowania terminu do wniesienia skargi. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i sprecyzowali ją w ten sposób, że K. R. nie brała udziału w sprawie o wydanie warunków zabudowy jako strona bez własnej winy. Organy prowadząc postępowanie na wskazanym etapie ustaliły, a Sąd ustalenia te podziela, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynosi jeden miesiąc (art. 148 § 1 k.p.a.) i przy tak zakreślonej podstawie wznowieniowej biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Organy odmawiając wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. stanęły na stanowisku, że skarżący nie dochowali 1 – miesięcznego terminu, o którym mowa we wskazanych wyżej przepisach, a ponadto, że w przypadku skarżących J. R. oraz E. i J. S., żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osób nieuprawnionych. Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest zasadne i zostało oparte o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., 78 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Wskazane przepisy regulują kwestie dotyczące: a) zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i zapewnienie im możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, b) obowiązku uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu mającego znaczenie dla sprawy, a ponadto c) kiedy organ może uznać daną okoliczność faktyczną za udowodnioną. Skarżący w ramach tego zarzutu powołują się na naruszenia przez organy przepisów nie w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym, tylko na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy zapominając, że postępowanie o wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, toczącym się według reguł określonych w art. 145 – 152 k.p.a. Stąd zarzuty te są nietrafne w niniejszym postępowaniu i nie mogły wpłynąć na ocenę wydanych przez organy postanowień. Zauważenia wymaga, że w kontekście art. 148 § 1 k.p.a. nieważne jest, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o wydanej w sprawie decyzji, niemniej jednak przytoczony przepis wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji. Aby odmówić wznowienia postępowania z tej przyczyny nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji, trzeba dowieść, że wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 522/06). Istotne jest przy tym, że to strona powinna udowodnić, w jakiej dacie dowiedziała się o decyzji. Organ w tym zakresie ocenia dowody zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 396/05). W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji stanął na stanowisku, że już w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. K. R., J. R., J. S. i E. S. wnieśli do SKO w B. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr[...], o warunkach zabudowy. Wszystkie te osoby zatem w tej dacie bezsprzecznie wiedziały o przedmiotowej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu i dodatkowo wyjaśnia, że w przypadku J. R., jak to ustalił organ II instancji, o przedmiotowej decyzji dowiedział się on już w dniu [...] czerwca 2012 r., gdyż to w tym dniu doręczono mu odpis tej decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kierując się więc powyższym stwierdzić należy, że w przypadku wszystkich skarżących termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania nie został zachowany. Rację ma także organ I instancji gdy twierdzi, że zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić tylko na żądanie strony i to strony, która nie brała udziału w postępowaniu, chociaż była do tego uprawniona. W świetle brzmienia tego przepisu jest oczywiste, iż z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może wystąpić tylko ta strona, która nie brała udziału w sprawie, gdyż to na tym podmiocie spoczywa obowiązek wykazania, iż służył mu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu zakończonym decyzją, którego dotyczy żądanie wznowienia postępowania. Na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może powoływać się inny uczestnik postępowania, w którym wydano decyzję (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 14/12). Tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie brały udziału w postępowaniu" (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 362/11 oraz wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 502/10). W stanie faktycznym niniejszej sprawy, zarówno J. R., jak i J. S. oraz E. S. jako podstawę wznowienia postępowania wskazali brak zawinionego udziału w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie przez nich samych, tylko przez K. R. J. S. i E.S. byli stronami postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. ustalającej warunki zabudowy, zaś J.R. nie mógł być tam stroną, gdyż, jak sam wskazuje, właścicielem nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] w N., na którą oddziałuje przedmiotowa inwestycja, stał się dopiero [...] stycznia 2009 r. Zdaniem Sądu, podkreślenia wymaga, że jak już wyżej wskazano, w sytuacji gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (oraz w przypadku określonym w art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a.), wznowienie następuje tylko na żądanie tej strony. W doktrynie podniesiono, że z wnioskiem takim mogą wystąpić także inne podmioty na prawach strony, działające w jej interesie, o ile uzyskają zgodę strony (por. Komentarz Małgorzaty Jaśkowskiej do art. 147 k.p.a. w bazie orzeczniczej LEX). Oceniając przeprowadzone przez organy postępowanie stwierdzić należy, że nigdzie z akt sprawy nie wynika, aby J. R., J. S. i E. S. złożyli oświadczenie, że działają w interesie K.R., a ponadto, że K.R. wyraża na to zgodę. Niezależnie jednak od powyższego, podkreślenia wymaga, że pomimo braku rozważań przez organy wskazanej kwestii, nie mogła ona mieć w sprawie żadnego znaczenia, gdyż, co już wyżej wskazano, wszyscy skarżący naruszyli termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i już tylko ta jedna przesłanka dawała podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pozostałe zarzuty skargi sprecyzowane w punkcie 1 lit. a oraz w punkcie 2 lit. a-c nie zasługują na uwzględnienie, gdyż skierowane są do decyzji z dnia 2 sierpnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy, a organy nie mogły badać jej zgodności z prawem z uwagi na zakończenie postępowania wznowieniowego w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Skarżący formułując powyższe zarzuty nie uwzględniają faktu, że rozstrzygnięcie organów w niniejszej sprawie polega na odmowie wznowienia postępowania, co pociągnęło za sobą skutki w postaci niemożności przeprowadzenia przez organy postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w rozumieniu art. 149 § 2 k.p.a. Reasumując, zdaniem Sądu, postępowanie przed organami zostało przeprowadzone należycie i poprawnie, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały także prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461, j.t.).