II SA/Bk 1078/14

II SA/Bk 1078/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] czerwca 2014 r., którą orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nr [...] w obrębie Ś. stanowiącej własność Ł. K. Skargę na decyzję Wojewody złożył do sądu administracyjnego Ł. K. wnioskując jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku w tej sprawie, gdyż obowiązek wstrzymania takiej decyzji wynika z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i uzasadnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wydana na podstawie art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.), dalej jako u.g.n. Skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania wskazując na treść art. 9 u.g.n. Wstrzymanie należy uznać za uzasadnione, a to z uwagi na brzmienie powoływanego przez skarżącego przepisu art. 9 u.g.n., zgodnie z którym w sprawach, o których mowa w przepisach działu III u.g.n., z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Regulacja art. 9 u.g.n. oznacza, że w przypadku decyzji wydawanych na podstawie przepisów działu III u.g.n., a do takich należy decyzja zaskarżona w sprawie niniejszej (na podstawie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.) - z tym że z wyjątkiem decyzji o podstawach prawnych szczegółowo w przepisie art. 9 u.g.n. wymienionych (art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a) – organ wydający taką decyzję ma obowiązek z urzędu wstrzymania jej wykonania. Z akt sprawy nie wynika, by ten obowiązek w sprawie niniejszej został przez organ dochowany. W takiej sytuacji uzasadnione jest wydanie postanowienia o udzieleniu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez sąd, jeśli wnosi o to skarżący i to także wówczas, gdy wniosek w tym zakresie zawiera lakoniczne lub też nie zawiera uzasadnienia (w sprawie niniejszej takie uzasadnienie wniosku skarżący wskazał). Powyższe stanowisko uzasadnione jest tym, że błąd czy zaniechanie organu nie powinno pociągać za sobą ujemnych dla strony skutków prawnych w sytuacji, gdy te negatywne skutki można drogą procesową wyeliminować (jak w sprawie niniejszej poprzez wydanie postanowienia w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.). Brak udzielenia stronie w sytuacji zaistniałej w sprawie niniejszej ochrony tymczasowej powodowałoby, że znajdowałaby się ona w sytuacji gorszej niż strona, której również ograniczono sposób korzystania z nieruchomości, ale wobec wniesienia skargi organ zachował się zgodnie z treścią art. 9 u.g.n. Nadto w regulacji art. 9 u.g.n. można dopatrzyć się zamiaru ustawodawcy zagwarantowania stronie stanu dotychczasowego do dnia dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Zauważyć należy, że stanowisko to przeważa w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide postanowienia NSA w sprawach I OZ 133/12, I OSK 2901/12, I OZ 770/08 – dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, czy w sprawach I OZ 717/10 i I OZ 1041/13 w sprawach skarg na decyzje wydane na podstawie przepisów działu III u.g.n. dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomość, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Stanowisko to prezentowane jest również przez tutejszy sąd (vide np. sprawy II SA/Bk 833/14, II SA/Bk 789/14, II SA/Bk 1024/14, CBOSA). Jak wskazał tutejszy sąd w sprawie II SA/Bk 526/14 (postanowienie z dnia 12 czerwca 2014 r., dostępne w CBOSA) powód takiego uregulowania wydaje się być oczywisty - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez organ poprzez udzielenie zezwoleń na zakładanie i przeprowadzanie systemów infrastruktury i wykonanie takiej decyzji może powodować szkody i trudne do odwrócenia skutki, bowiem różnego rodzaju ciągi elektryczne, gazowe itp. mogą zostać położone na nieruchomości, zaś los zgodności z prawem decyzji pozostaje niepewny, aż do czasu zakończenia sprawy przed sądami administracyjnymi. Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych obecne jest również stanowisko przeciwne, zgodnie z którym wstrzymanie wykonania decyzji wydanej na podstawie przepisów działu III u.g.n. powinno następować wyłącznie postanowieniem organu administracji (postanowienie NSA w sprawie I OZ 247/14, CBOSA), jednakże skład orzekający w sprawie niniejszej poglądu tego nie podziela. Mając zatem na uwadze powyższe, sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji.