II SA/Bk 1099/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O., L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S., B. G. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na przewlekłe prowadzenie sprawy o zapłatę za niezgodne z prawem korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 29 listopada 2013r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga H. O. działającej w imieniu własnym oraz L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S. i B. G. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [[...] uznające za nieuzasadnione zażalenia na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, sprawy o zapłatę za niezgodne z prawem korzystania z nieruchomości o nr geod. [...], położonej w S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej odrzucenie argumentując, że na zaskarżone postanowienie nie służy ani zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego (stosowne pouczenia zawierało zaskarżone postanowieni), a strona skarżąca w okolicznościach niniejszej sprawy może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie zauważyć należy, że merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, to znaczy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), w tym m.in. od postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także od postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie, co jednoznacznie wynika z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] wydane w oparciu o przepisy art. 37 w zw. z art. 35 i art. 123 kpa, uznające zażalenie strony skarżącej za nieuzasadnione. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 37 kpa nie określa wprawdzie, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednakże zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego jego nie przewiduje (art. 141 §1 kpa). Postanowienie to nie mogło zatem podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem nie jest ono orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013r. I OSK 74/13 oraz z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 1014/11, LEX nr 990128). Reasumując stwierdzić należy, że postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a skarga wniesiona na tego typu postanowienie podlega odrzuceniu (por. postanowienia WSA w Krakowie z dnia 12 lutego 2014r. II SA/Kr 190/14, WSA w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2013 r., SA/Po 236/13, WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2010r. III SA/Lu 69/10 i z dnia 29 października 2012 r. – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sytuacji zaś, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, którego dotyczyło zażalenie. Takie też pouczenie skarżąca otrzymała wraz z zaskarżonym postanowieniem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił jako niedopuszczalną, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.