II SA/Bk 125/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P., A. O., A. S., G. A., J. Sz., J. S., K. Z., K. P., M. Sz., M. G., P. M., S. Sz., T. G., W. S. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący, mieszkańcy ulicy S. i W., złożyli skargę na Uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. (rejon ul. R. i S.). W odpowiedzi na skargę Rada Miejska B. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia. Skarżący w odpowiedzi na powyższe podali, że Urząd Miejski w B. został przez nich wezwany do zmiany kwestionowanej uchwały jako niezgodnej z prawem. Świadczą o tym dołączone do uchwały, w formie sprzeciwu, ich podpisy. Odrzucenie sprzeciwu jest równoznaczne z odmową unieważnienia uchwały i świadczy o tym, że Rada Miejska jej nie zmieni. Do akt sprawy została dołączona uchwała Rady Miejskiej B. o stwierdzeniu za nieuzasadnione wezwania K. O. P. W. "O. S." do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą podjętą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżących służącego im w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą w/w środka zaskarżenia wynika wprost z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że do sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania. Skarga innego podmiotu nie poprzedzona zachowaniem trybu z art. 101 ust. 1 ustawy jest niedopuszczalna (vide: postanowienie NSA z 9 lutego 2007 r., II OSK 414/06, LEX nr 362455). Wezwanie do usunięcia naruszenia, które podmiot musi skierować do organu gminy w celu otwarcia sobie drogi do sądu administracyjnego, powinno być dokonane po podjęciu kwestionowanej uchwały (vide: postanowienie NSA z 22 czerwca 2007 r., II OSK 1738/06, LEX nr 341259). Z akt sprawy nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia. Z treści dołączonej do akt uchwały Rady Miejskiej B. wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia było dokonane przez K. O. P. W. "O. S.", a więc nie przez podmioty wnoszące skargę do sądu. Wezwania do usunięcia naruszenia nie stanowią także zgłaszane przez skarżących uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy. Marginalnie podnieść należy, że odrzucenie skargi nie powoduje skutku powagi rzeczy osądzonej, co oznacza że skarżący po wyczerpaniu służącego im w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia będą mogli ponownie wnieść skargę do sądu na przedmiotową uchwałę.