II SA/Bk 150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za szkody oddala skargę Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] utrzymał w mocy pkt 1 i 2 decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty dla H. K. (powoływanego dalej jako "Skarżący") odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość położoną w obrębie Z., gmina B., powiat s., województwo p., oznaczoną w ewidencji gruntów nr geod. [...] o pow. 4,0115 ha i [...] o pow. 5,4899 ha, objętą księgą wieczystą KW Nr [...], dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, w tym: z tytułu szkód tymczasowych w produkcji rolniczej oraz zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej oraz uchylił pkt 3 tej decyzji i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Starosta S. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak [...], ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Z., gmina B., powiat s., województwo p., oznaczonej w ewidencji gruntów nr geod.: [...] o pow. 4,0115 ha i [...] o pow. 5,4899 ha, objętej księgą wieczystą KW Nr [...], stanowiącej własność Skarżącego poprzez zezwolenie spółce P. S.A. w K. (dalej: "spółka") na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, polegające na ustanowieniu pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (2x35 m od osi linii w obie strony) o pow. około 1,0304 ha na działce nr geod. [...] oraz 0,5856 ha na działce [...], podwieszeniu napowietrznych przewodów linii, a także na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu w obszarze o pow. około 1,0304 ha na działce nr geod. [...] oraz 0,5856 ha na działce [...]. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r., w oparciu o art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.; dalej: "u.g.n."), spółka wystąpiła do Starosty S. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, o ustalenie wysokości odszkodowania należnego H. K., z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z założeniem i przeprowadzeniem przedmiotowej linii. Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] ustalił na rzecz Skarżącego odszkodowanie za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość położoną w obrębie Z., gmina B., powiat s., województwo p., oznaczoną w ewidencji gruntów nr geod. [...] o pow. 4,0115 ha i [...] o pow. 5,4899 ha, objętą księgą wieczystą KW Nr [...], dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, w tym: z tytułu szkód tymczasowych w produkcji rolniczej oraz zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość odszkodowania ustalono na kwotę 21.654,00 zł, na podstawie wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym z [...] kwietnia 2016 r. Jednocześnie Starosta S. zobowiązał spółkę, która uzyskała zezwolenie na założenie i przeprowadzenie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, do jednorazowej zapłaty odszkodowania na rzecz H. K. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H. K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, 77, 107, 80 k.p.a. poprzez brak należytego, wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie zasady działania w granicach i na podstawie prawa, błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz naruszenie zasady podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; naruszenie zasady postępowania w sposób prowadzący do pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli i wydanie decyzji nie odpowiadającej prawu, 2) § 43 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", poprzez nieuwzględnienie przez organ przy określaniu odszkodowania za spadek wartości nieruchomości zajętej pod inwestycję, zmiany warunków korzystania z nieruchomości, zmiany przydatności użytkowej nieruchomości oraz skutków spowodowanych obowiązkiem udostępniania nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, 3) art. 128 ust. 4 u.g.n. poprzez ustalenie niepełnego odszkodowania za zdarzenia o których mowa w art. 120 u.g.n. i 124 -126 u.g.n. dotyczące działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie Z., m.in. nieustalenie odszkodowania za zawarte w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości polegającego na ustaleniu uprawnienia PSE S.A. do wstępu na nieruchomość należącą do odwołującego się w celu: (-) wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej; (-) wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej, 4) art. 130 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez wydanie decyzji o odszkodowaniu błędnie ustalającej jego wartość i wydanej na podstawie błędnego operatu szacunkowego, 5) art. 134 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez nie uwzględnienie w decyzji właściwej wartości rynkowej nieruchomości, jej stanu, położenia i sposobu użytkowania. W treści odwołania wskazano także, iż rzeczoznawca majątkowy błędnie przyjął do wyceny jedynie część (w pasie technologicznym), nie zaś całość nieruchomości. Ponadto, zdaniem odwołującego się, operat szacunkowy sporządzony w przedmiotowej sprawie nie uwzględnia złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy m. in. dla działki nr geod. [...]. Rzeczoznawca majątkowy winien więc przyjąć do porównania nieruchomości nie o charakterze rolnym, jak to uczynił w operacie szacunkowym, a nieruchomości o przeznaczeniu dla utworzenia nowej zabudowy siedliskowej w całości działki nr geod. [...]. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji Starosty S. oraz uchylił pkt 3 tej decyzji i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności omówił zasady ustalania odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i przytoczył w tym zakresie treść przepisów art. 128 ust. 4, art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1, art. 154 i art. 156 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dalej Wojewoda wskazał, że wysokość odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powinna obejmować dwa elementy: wartość poniesionych szkód oraz zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek trwałego usytuowania na niej urządzeń przesyłowych. Przy czym ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Zdaniem Wojewody, organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. W operacie tym określono wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości podejściem porównawczym, metodą porównywania parami. Rzeczoznawca majątkowy przeprowadził analizę lokalnego (powiat s., obszar gmin B., R. i F.) rynku nieruchomości rolnych oraz rolnych z potencjałem wykorzystania na cele inne niż rolne (w odniesieniu do działki nr geod. [...], gdzie uzyskano warunki zabudowy). Analizą objęto transakcje nieruchomości podobnych do wycenianej, obejmujące okres od czerwca 2014 r. do listopada 2015 r. Biegła w stosunku do działki nr geod. [...] określiła wartość szkody z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości na kwotę 13.317,00 zł oraz wartość szkód tymczasowych, powstałych na skutek budowy urządzeń infrastruktury technicznej na kwotę 638,00 zł, zaś w stosunku do działki nr geod. [...] wartość szkody z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości określiła na kwotę 7.569,00 zł oraz wartość szkód tymczasowych, powstałych na skutek budowy urządzeń infrastruktury technicznej na kwotę 130,00 zł. Natomiast łączna wysokość odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez przedmiotową nieruchomość napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV, oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości została oszacowana na kwotę 21.654,00 zł. W ocenie organu odwoławczego zaprezentowany w operacie sposób wyliczenia powyższej wartości odszkodowania odpowiada wymogom określonym w przepisach prawa. Rzeczoznawca majątkowy właściwie określił przedmiot i cel wyceny, wybrał właściwe podejście i metodę szacowania nieruchomości, a także prawidłowo określił jej przeznaczenie i inne cechy. Operat szacunkowy zawiera wszelkie niezbędne informacje, wskazuje podstawy prawne, przedstawia tok obliczeń i wynik końcowy oraz nie budzi zastrzeżeń formalnoprawnych. Treść operatu jest logiczna i kompletna, a sporządzona wycena została należycie uzasadniona. Nie znaleziono też jakichkolwiek nieprawidłowości, które mogłyby mieć wpływ na ustaloną wartość nieruchomości. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu Skarżącego, że biegła do wyceny działki o nr [...] przyjęła sposób użytkowania nieruchomości jako rolnej, nie zaś o przeznaczeniu dla utworzenia nowej zabudowy siedliskowej. Powołując się na brzmienie art. 130 ust. 1 u.g.n. wyjaśnił, że w niniejszym przypadku, przy ustalaniu odszkodowania jego wysokość ustala się według przeznaczenia nieruchomości w dniu wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Jak natomiast wynika z uchwały Nr [...] Rady Gminy S. i w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV na terenie Gminy S., przedmiotowa działka o nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 36R, czyli teren rolniczy. Przyjęcie więc przez rzeczoznawcę nieruchomości rolnych było – zdaniem organu - jak najbardziej poprawne. Rzeczoznawca majątkowy uwzględnił też istniejącą na działce nr geod. [...] zabudowę siedliskową. Z samej treści operatu wynika bowiem, iż biegły przeprowadził nie tylko analizę transakcji nieruchomościami rolnymi, ale także nieruchomościami z potencjałem wykorzystania na cele inne niż rolne. Tym samym wbrew zarzutom odwołania biegły uwzględnił istniejącą zabudowę. Jako niezasadny organ uznał również zarzut dotyczący naruszenia § 43 ust. 3 rozporządzenia, a w szczególności pkt 4 tego przepisu. Wyjaśnił, że przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., uwzględnia się dopiero po wystąpieniu szkody (w tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 45/16). Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie, na co zwrócił uwagę organ, rzeczoznawca majątkowy uwzględnił skutki związane z obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, poprzez zwiększenie współczynnika Sz o 20% (str. 34 operatu szacunkowego). Dalej organ wyjaśnił, że biegła obliczając kwotę o jaką zmniejszyła się wartość nieruchomości, trafnie przyjęła tylko część powierzchni nieruchomości, a nie całą jej powierzchnię. Użyła do tego wyliczenia specjalistycznych wzorów, w których ujęta jest m.in. powierzchnia pasa ograniczonego sposobu korzystania jak i powierzchnia nieruchomości (s. 35). W tym zakresie organ podkreślił, że zmniejszenia wartości w wyniku zrealizowanej inwestycji nie można utożsamiać z ograniczeniami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego, który niezależnie od tego, kiedy zostanie zrealizowany, może ograniczać możliwość korzystania z danej nieruchomości, a co za tym idzie zmniejsza jej wartość. Roszczenia o odszkodowanie z tytułu szkody lokalizacyjnej można dochodzić od gminy na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu odwoławczego wszelkie czynniki wpływające na wartość nieruchomości zostały szczegółowo przeanalizowane i uzasadniają stanowisko, że ustalona kwota odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość oznaczoną nr geod. [...] linii elektroenergetycznej 400 kV jest prawidłowa. Wojewoda P. stwierdził jednocześnie (powołując się na wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 322/06), że w przypadku, gdy Skarżący miał zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, mógł skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu - do czego uprawniony był na mocy art. 157 u.g.n.. Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji. W konkluzji zaskarżonej decyzji organ uznał, iż operat szacunkowy sporządzony w sprawie nie zawiera błędów ani niejasności, które nie pozwoliłyby na uznanie go za dowód w sprawie. Wszelkie czynniki wpływające na wartość nieruchomości zostały szczegółowo przeanalizowane i uzasadniają stanowisko, że ustalona kwota odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość oznaczona jako działki o nr geod. [...] jest prawidłowa. Przeprowadzono postępowanie, które szczegółowo, wszechstronne i wnikliwe wyjaśniło wszystkie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 7, 10, 77 i 80 k.p.a. Końcowo Wojewoda P. wyjaśnił, że z uwagi na cofnięcie przez spółkę wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, dlatego też decyzję organu I instancji w części dotyczącej nadania ww. rygoru należało uchylić i umorzyć w tym zakresie postępowanie przed organem pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył Skarżący zarzucają jej naruszenie: 1. naruszenie art. 6, 7, 8,10, 77 § 180 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i należytego wyjaśnienia sprawy, dokonanie wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie obowiązującej zasady działania w granicach i na podstawie prawa, błędne ustalenie stanu faktycznego oraz zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, naruszenie zasady postępowania w odpowiedni sposób prowadzący do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i konieczności wydania decyzji bez naruszenia prawa; 2. naruszenie art. 11 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w następstwie niedokonania przez organ I instancji pełnej oceny materiału dowodowego i braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych przez stronę zarzutów i wniosków, w szczególności zaś do braku oceny sporządzonego w toku postępowania operatu szacunkowego. Organ administracji wydający decyzję w przedmiotowej sprawie był zobligowany na podstawie przepisów prawa do merytorycznej i wnikliwej oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie; 3. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. i art. 89 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem biegłej, która opracowała operat szacunkowy w celu wyjaśnienia w toku tej rozprawy zarzutów podnoszonych przez Skarżącego. Złożone do akt sprawy wyjaśnienia rzeczoznawcy nie stanowią wyczerpującej i uzasadnionej merytorycznie odpowiedzi na wszystkie podniesione przez Skarżącego zarzuty; 4. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie zarzutów podniesionych przez Skarżącego dotyczących operatu szacunkowego, opracowanego przez biegłą powołaną w niniejszej sprawie i stanowiącego główny dowód w ustaleniu mego prawa do odszkodowania i jego wypłaty oraz innych zarzutów, a w szczególności: (a) w operacie biegła podaje, że "lokalizacje linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonych do decyzji mapie. Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 35 m w każdą stronę, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy i eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych". Takie sformułowanie nie pozwala na ustalenie jaki jest charakter wspomnianych ograniczeń - ustalenie biegłej w tej sprawie jest nieprecyzyjne; (b) na stronie 34 operatu biegła w dziale VII - określenie wartości odszkodowania w punkcie 5.1. ust. 3 wymienia czynniki, które zgodnie z art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami uwzględnia się przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, zaś poniżej stwierdza, iż pierwszy i drugi z tych czynników w przypadku gruntów rolnych jest pomijany, bez wskazania uzasadnienia takiego stanowiska; (c) na stronie 36 operatu rzeczoznawca przyjęła inny wzór niż ten, na który powołuje się ze strony 35 do określenia zmniejszenia wartości nieruchomości, wyszczególnia współczynniki Psk, Pin oraz Sb, zaś następnie we wzorze na stronie 36 operatu zmienia je na Pso i Sz, które raz są obliczane, a raz przyjmowane do wzoru bez jakiegokolwiek wytłumaczenia. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i organu I instancji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. pełnomocnik uczestnika postępowania P. S.A. w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania było ustalenie odszkodowania za szkody wynikłe z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskutek założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej. Odszkodowanie takie przysługuje uprawnionemu podmiotowi na mocy z art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147; dalej u.g.n.). Zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n., odszkodowanie to powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Stosownie zaś do art. 130 ust. 2 u.g.n., ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (zob. art. 134 ust. 1 u.g.n.). Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Stosownie natomiast do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109), a w szczególności istotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy § 43 ust. 1 tego aktu stanowiący, że przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się w szczególności: (1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji; (2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie. Z kolei z § 43 ust. 3 rozporządzenia wynika, że przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się: (1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości; (2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości; (3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości; (4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, na co słusznie zwrócił uwagę też organ odwoławczy, że głównym dowodem w sprawie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest operat szacunkowy sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę. Jest to dowód z opinii biegłego, który podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie, z tym jednak zastrzeżeniem, że ani organ, ani sąd administracyjny nie mogą ingerować w merytoryczną część operatu, gdyż nie dysponują wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Rzeczą organów jest zbadanie, czy operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami, czy opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz czy jest logiczny i zupełny. Jest to ważny element zebrania, rozpatrzenia i oceny dowodu w postaci takiego operatu (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, sporządzony na potrzeby prowadzonego postępowania - operat szacunkowy, pod względem jego formy, jak też metody i techniki szacowania, jest zgodny z przepisami prawa. Jest on zupełny i logicznie wskazuje poszczególne etapy wyceny. Rzeczoznawca dokonujący wyceny wartości nieruchomości skorzystał z podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej – co zostało szczegółowo opisane i uzasadnione. Organy zasadnie więc uznały, że wycena przedmiotowej nieruchomości została wykonana prawidłowo. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przeznaczenie nieruchomości należących do Skarżącego w pasie technologicznym przedmiotowej linii zostało określone już w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy S. jako teren oznaczony symbolem R (teren rolniczy). Powyższe wiązało organy i rzeczoznawcę majątkowego przy sporządzaniu operatu. Organy precyzyjnie ustaliły także miejsce położenia nieruchomości Skarżącego oraz przeznaczenie gruntów sąsiednich. Ustalając cenę 1 ha działki nr [...] o przeznaczeniu rolnym, rzeczoznawca majątkowa wzięła do porównania działki podobne o zbliżonych cechach z terenu powiatu s. z dwóch gmin, gdzie najniższa wartość wynosiła kwotę 20.463,85 zł, a najwyższa kwotę 40.733,00 zł. Przy uwzględnieniu parametrów i cech ocenianej nieruchomości, wartość 1 ha działki o nr [...] i część działki o nr [...] wyniosła kwotę 39.215,53 zł, a zatem plasuje się blisko cen maksymalnych występujących na analizowanym obszarze. Jeśli zaś chodzi o ustalenie ceny 1 ha działki [...] działki rolnej z potencjałem zabudowy siedliskowej, dla której wydano warunki zabudowy oraz części działki [...] – stanowiącej zabudowę gospodarczą siedliska to rzeczoznawca majątkowa, wbrew obawom Skarżącego, wzięła do porównania działki podobne (a zatem z zabudową siedliskową) o zbliżonych cechach z terenu powiatu s. z dwóch gmin, gdzie najniższa wartość za 1 ha wynosiła kwotę 67.416,93 zł, a najwyższa kwotę 109.679,56 zł. Przy uwzględnieniu parametrów i cech ocenianych nieruchomości (z uwzględnieniem w szczególności proporcji powierzchni zabudowanej siedliskiem do powierzchni całości nieruchomości), ustalona przez rzeczoznawcę wartość 1 ha tychże działek plasuje się w cenach maksymalnych występujących na analizowanym obszarze. W kontrolowanym postępowaniu za prawidłową należy uznać też praktykę oszacowania tylko szkody i utraty wartości nieruchomości ze względu na realizację inwestycji, a nie ze względu na objęcie nieruchomości Skarżącego planem miejscowym, w którym zaznaczono przebieg przedmiotowej linii energetycznej. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: (1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo (2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 344/15, renta planistyczna ma wykazywać różnicę w wartości nieruchomości pomiędzy jej stanem przed zmianą bądź uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego i pomiędzy jej stanem po dokonaniu tej zmiany. Zmniejszenie zatem wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., nie powinno być utożsamiane z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych wynikających ze wskazań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 8 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 356/99 oraz wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 807/16). Dodatkowo wskazać należy, że wysokość uzyskanego przez Skarżącego odszkodowania z tytułu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego wpływu na wartość odszkodowania ustalonego w ramach niniejszego postępowania. Sąd nie podziela także zarzutu Skarżącego odnośnie naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie przyjęcia do obliczeń tylko części nieruchomości w granicach pasa technologicznego zamiast całej nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że w decyzji Starosty S. z dnia [...] października 2014 r. dotyczącej przedmiotowych nieruchomości oznaczonych nr [...] zawarte są zapisy dotyczące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, gdzie jednoznacznie wskazano, że ograniczenia te polegają w szczególności na uprawnieniu do wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano – montażowych oraz innych czynności, a także wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Z powyższych zapisów nie wynika, aby ograniczenie dotknęło całą powierzchnię obu działek, gdyż obejmuje ono tylko szerokość tych działek w pasie technologicznym i to zarówno na etapie budowania linii, jak i jej konserwacji. Inwestor na podstawie uzyskanej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości nie jest uprawniony do korzystania z działek Skarżącego w zakresie ponad szerokość pasa technologicznego wynoszącego po 35 m od osi linii w każdą stronę. Słusznie zatem organy przyjęły w ślad za operatem rzeczoznawcy majątkowego, że w grę mogło wchodzić odszkodowanie liczone dla części nieruchomości, na której nastąpiło ograniczenie. Jak trafnie bowiem podniesiono w wyroku NSA z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 897/16, ustalanie odszkodowania z tytułu ograniczenia korzystania z nieruchomości jest sytuacją szczególną, w której nie zawsze można brać pod uwagę całą nieruchomość, tak jak w przypadku wywłaszczenia nieruchomości polegającego na odjęciu tytułu własności. Istotna jest ta część nieruchomości, która została objęta ograniczeniem wynikającym z inwestycji liniowej. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty skargi dotyczące składników wyliczonej szkody. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Szczecinie z dnia z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 45/16 (dostępny w CBOSA), odszkodowanie przewidziane w art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n. nie ma charakteru cywilnoprawnego. Wszelkie kwestie związane ze sposobem ustalania wysokości przedmiotowego odszkodowania zostały wyczerpująco unormowane w rozdziale V dział III u.g.n. Regulacja tam zawarta nie przewiduje żadnego odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu cywilnego i nie daje podstaw do stosowania w drodze analogii rozwiązań cywilnoprawnych do instytucji prawa administracyjnego. Uszczerbek majątkowy (szkoda), jakiego doznaje właściciel na skutek ograniczenia jego prawa własności w trybie art. 124 u.g.n., jest wynikiem legalnego działania administracji, co w sposób oczywisty różni omawiane odszkodowanie od odszkodowania funkcjonującego w prawie cywilnym dotyczącego np. bezumownego korzystania z nieruchomości. Zauważenia też wymaga, że jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt III CSK 328/15, w razie otrzymania przez przedsiębiorcę przesyłowego na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji administracyjnej, przyznającej prawo wstępu i korzystania z cudzej nieruchomości, na której są posadowione urządzenia przesyłowe, nie jest potrzebne występowanie o ustanowienie służebności przesyłu, a nawet nie ma tytułu do ustanawiania wówczas takiej służebności, gdyż przedsiębiorca ma w postaci decyzji uprawnienie do ingerencji w cudze prawo własności w takim samym zakresie, w jakim nastąpiłoby to na podstawie służebności. Decyzja administracyjna nie jest z kolei potrzebna, jeżeli właściciel nieruchomości wyrazi zgodę na odpłatne lub nieodpłatne korzystanie z nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego i zostaje zawarta między nim a właścicielem swoista umowa, podobna do użyczenia lub umowy najmu. W razie więc ustanowienia służebności przesyłu drogą umowy lub przez wydanie orzeczenia sądowego należy określić wynagrodzenie (art. 3852 k.c.), a w wypadku decyzji administracyjnej, poprzedzonej zgodą właścicieli nieruchomości lub bez tej zgody, powinno zostać wypłacone odszkodowanie, określone również na drodze administracyjnej. Te ostanie odszkodowanie (w postępowaniu administracyjnym), z mocy art. 128 ust. 4 u.g.n., powinno odpowiadać tylko wartości poniesionych szkód, a ponadto, jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Z racji przedstawionych powyżej, w postępowaniu administracyjnym szkoda nie może być wyliczana w ten sam sposób jak wyliczane jest wynagrodzenie w postępowaniu cywilnym w sytuacji ustanowienia służebności przesyłu. Odszkodowanie administracyjne nie obejmuje więc m.in. rekompensaty za zgodę właściciela na funkcjonowanie linii energetycznej, z tytułu wpisania obciążenia do księgi wieczystej, czy też z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. W stanie faktycznym niniejszej sprawy rzeczoznawca majątkowa wyliczyła zarówno odszkodowanie związane z poniesionymi przez Skarżącego szkodami tymczasowymi, powstałymi na skutek budowy urządzeń infrastruktury technicznej na działkach nr [...], jak i odszkodowanie z tytułu zmniejszenia wartości tychże nieruchomości. W zakresie pierwszej szkody biegła precyzyjnie określiła składniki odszkodowania (s. 38 - 40 operatu), które objęły odszkodowanie za utracone pożytki (zniszczoną kukurydzę oraz trawę kośną), odszkodowanie za rekultywację gruntu rolnego we własnym zakresie przez właściciela i odszkodowanie za szkody z powodu zmniejszenia zdolności produkcyjnej w okresie po rekultywacji. Z kolei w zakresie zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości biegła przytoczyła czynniki z § 43 ust. 3 pkt 1 – 4 rozporządzenia i dokładnie je omówiła. Następnie wyjaśniła, że ze względu na fakt, że przedmiotowe grunty są gruntami rolnymi, zmiana warunków korzystania z nieruchomości i zmiana przydatności użytkowej nieruchomości nie wystąpią i stąd analiza ich jest w operacie pominięta. W zakresie czynnika trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości biegła uznała, że on istnieje, a następnie dokonała jego analizy. Jeśli zaś chodzi o czynnik czwarty, tj. skutki spowodowane obowiązkiem udostępniania w przyszłości nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej, to biegła wyjaśniła, że obciąża on nieruchomość, jednakże skutki udostępniania są niemożliwe do ustalenia na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości obciążonych urządzeniami przesyłowymi. Dalej biegła wyjaśniła, że wyliczenie zmniejszenia wartości nieruchomości jest możliwe poprzez zsumowanie cząstkowych wartości szkód, wg. § 43 ust. 3 rozporządzenia albo sposobem parametrycznym przy zachowaniu określonych wzorów, które wskazała i szczegółowo opisała. Analizując operat (s. 34 – 37) zauważyć można, że biegła odstąpiła od wyliczenia zmniejszenia wartości nieruchomości na podstawie czynników opisanych w § 43 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia i przeszła do jej wyliczenia w oparciu o sposób parametryczny. Wskazała przy tym, że w przypadku działek o nr [...] lokalizacja linii elektroenergetycznej wpływa na sposób korzystania z gruntu tylko w strefie oddziaływania linii, a zatem zastosowano wzór wskazany w operacie pod pkt b). Dalej biegła przeprowadziła analizę czynników wpływających na zmniejszenie wartości nieruchomości i dokonała wyliczenia tego zmniejszenia. Pośród przedstawionych czynników i współczynników wziętych do obliczeń, znalazł się i współczynnik Sz, którego wartość zwiększono o 20%, a który dotyczy skutków spowodowanych obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów przewodów i urządzeń, stosownie do art. 124 ust. 6 u.g.h. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu Skarżącego, jakoby zaskarżona decyzja naruszała § 43 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia poprzez brak ustalenia odszkodowania za dalsze korzystanie z nieruchomości przez inwestora w celu naprawy i konserwacji urządzeń znajdujących się w obszarze pasa technologicznego, należy uznać, że jest on niezasadny. Jak wynika bowiem z § 43 ust. 4 rozporządzenia wartość poniesionych szkód spowodowanych działaniami, o których mowa w art. 124 ust. 6 ustawy, określa się po wystąpieniu szkody. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 124 ust. 6 u.g.n., właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z powyższego przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. uwzględnia się dopiero po wystąpieniu szkody w tym zakresie (tak też WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 19 maja 2016, sygn. akt II SA/Sz 45/16). W ocenie Sądu, również zarzuty natury procesowej dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się natomiast takiego naruszenia. Sąd podziela natomiast stanowisko organu odwoławczego, że operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych odnośnie szacowania nieruchomości, a zatem ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Również ustawowy zakres kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych przypisany sądowi administracyjnemu nie obejmuje weryfikacji wiadomości specjalnych rzeczoznawcy majątkowego jakie składają się na sporządzony w danej sprawie operat szacunkowy. A zatem zakwestionowanie operatu szacunkowego i opartych na nim decyzji administracyjnych nie może być wynikiem zakwestionowania wyboru dokonanego przez rzeczoznawcę, a zdeterminowanego jego wiedzą fachową i uargumentowanego, gdyż taki wybór rzeczoznawcy mieści się w granicach prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 229/15 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2068/12 - oba dostępne w CBOSA). Powyższe w ocenie niniejszego składu orzekającego oznacza, że ani organy administracji publicznej orzekające w sprawie, ani obecnie Sąd, nie są uprawnione do podważenia metody i sposobu wyliczenia odszkodowania dokonanego przez rzeczoznawcę majątkowego, a tym bardziej – wbrew temu czego oczekuje Skarżący – doboru wzorów będących podstawą wyliczonego odszkodowania. Dobór odpowiednich wzorów należy do wiedzy specjalistycznej biegłego jakim jest rzeczoznawca. Organ administracji publicznej nie może wkraczać i podważać doboru wzorów, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Oceny operatu pod względem prawidłowości jego sporządzenia może dokonać wyłącznie organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (art. 157 u.g.n.) Jednakże zakwestionowanie przez stronę w toku postępowania administracyjnego prawidłowości sporządzenia operatu, nie nakłada na organ administracji obowiązku zwrócenia się do organizacji rzeczoznawców majątkowych o dokonanie oceny prawidłowości sporządzenia takiego operatu. Doprowadziłoby to bowiem do sytuacji, w której organ administracji publicznej byłby zobligowany za każdym razem do wystąpienia do organizacji o dokonanie oceny prawidłowości sporządzenia operatu. Takiego stanowiska nie można wywieść z aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Natomiast strona, która ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, posiada również ustawowe prawo wyrażone w art. 157 u.g.n. do skorzystania z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu. Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1434/11, Lex nr 1366424). W stanie faktycznym niniejszej sprawy oba organy uznały, że operat został sporządzony prawidłowo i nie było potrzeby występowania przez nie do organizacji zawodowej rzeczoznawców o jego ocenę. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że działaniem tym naruszyły one przepisy postępowania i że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że Skarżący także nie wystąpił do wskazanej organizacji o taką ocenę, ani nie przedłożył też żadnej innej opinii, która dawałaby podstawę do przyjęcia, że sporządzony operat dotknięty jest jakimiś wadami merytorycznymi. Nie bez znaczenia jest również, że rzeczoznawca w piśmie z dnia 23 czerwca 2017 r. odniosła się szczegółowo do uwag Skarżącego złożonych do sporządzonego na poczet niniejszego postępowania – operatu, wskazując, że część uwag nie jest w żaden sposób związana z przedmiotem wyceny. Samo zatem subiektywne przekonanie Skarżącego o nieprawidłowym doborze transakcji, czy też o nieprawidłowości sporządzonej wyceny, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami np. kontroperatem, czy też opinią organizacji, nie jest wystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności, bądź jej wyników. W tych okolicznościach, jak słusznie stwierdziły organy, nie było też podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Odnosząc się z kolei do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, Sąd nie uwzględnił tego wniosku. Wniosek o przeprowadzenie mediacji nie jest, po pierwsze wiążący dla Sądu, po drugie pełnomocnik uczestnika postępowania P. S.A. (umocowany do reprezentowania Inwestora w postępowaniu przed sądem) nie wyraził zgody na przeprowadzenie mediacji wnioskując o oddalenie złożonego wniosku. Za przeprowadzeniem mediacji nie przemawiał ponadto charakter sprawy. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.