II SA/Bk 1537/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 408.81/F25/7/2025 w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Wnioskiem z 14 kwietnia 2025r. J. B. wystąpił do Burmistrza Sokółki o wydanie zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania w gospodarstwie T. T. 12 sztuk jego zwierząt oraz informacji o przyczynach odmowy wydania tych rzeczy. Podał, że zaświadczenie jest potrzebne w celu przedłożenia w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Biurze Powiatowym w Sokółce w zakresie niezbędnym do administracyjnego odnotowania przemieszczenia zwierząt z gospodarstwa T. T. do jego gospodarstwa i odebrania z tej Agencji zdeponowanych paszportów na czas postępowania karnego prowadzonego przeciwko wnioskodawcy z zawiadomienia Burmistrza Sokółki. Postanowieniem z 18 kwietnia 2025r. Burmistrz Sokółki powołując się na przepisy art. 219 w związku z art. 217 par. 2 pkt 2 i 218 par. 1 K.p.a. odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 217 § 2 ust. 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby, która ubiega się o zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Następnie organ opisał w jakich okolicznościach faktycznych i prawnych doszło do odebrania wnioskodawcy zwierząt gospodarskich. Wskazał, że decyzja Burmistrza Sokółki (znak GR.K.6140.8.2021.JS) z dnia 12 sierpnia 2021 r. o czasowym odebraniu J. B., jedenastu sztuk bydła: 5 krów, 5 byczków, 1 jałówki i czasowym umieszczeniu ich w gospodarstwie rolnym wskazanym przez Burmistrza, zlokalizowanym w miejscowości Z. 4, gmina S., prowadzonym przez T. T., została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 w związku z art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U, z 2023 r. poz. 1580 t.j.), czyli w sytuacji nie cierpiącej zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierząt u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażało ich życiu lub zdrowiu. Burmistrz Sokółki podejmując decyzję o odbiorze 11 sztuk bydła należącego do J. B. kierował się między innymi opinią Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sokółce, który stwierdził istnienie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia zwierząt i wnioskował o ich odebranie od wnioskodawcy. Zważywszy na podstawę prawną odebrania zwierząt, organ stwierdził, że nie mają zastosowania w sprawie powoływane przez wnioskodawcę przepisy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt ani przepis art. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych. Organ wskazał nadto, że z treści wyroku z dnia 3 czerwca 2022 r. w sprawie sygn. akt IIK 476/21 (zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt VIII Ka 797/22 uniewinniającym J. B. od popełnienia przypisanych czynów) wynika, że dotyczył on sprawy przebywania jego zwierząt na pastwisku w grudniu 2020 r., co do których to zwierząt organ nie prowadził postępowania zakończonego decyzją o czasowym odbiorze zwierząt. Skarga J. B. na bezczynność Burmistrza polegającą na braku działań dotyczących zwierząt przetrzymywanych na pastwisku została prawomocnie oddalona przez sąd administracyjny w sprawie o sygn. II SAB/Bk 59/22. Natomiast w sprawie dotyczącej interwencyjnego odebrania zwierząt w dniu 29 lipca 2021 r., Sąd Rejonowy w Sokółce II Wydział Karny w dniu 20 listopada 2023 r. wydał wyrok w sprawie sygn. akt II K 102/23, w zakresie dotyczącym znęcania się nad 6 sztukami bydła. Sąd orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania na okres próby oznaczony na 1 rok. Organ następnie stwierdził, że działa na podstawie i w granicach prawa. Żadna norma prawna nie daje podstaw do wydania zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania w gospodarstwie zastępczym czasowo odebranego bydła od J. B. Organ podkreślił, nawiązując do wyroku sądu administracyjnego w sprawie VIII SA/Wa 758/16, że zgodnie z obowiązującymi zasadami wydawania zaświadczeń, dokument ten nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie jedynie potwierdza informacje posiadane przez organ. Poświadczone informacje muszą być oczywiste i bezsporne, a także wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji czy innych będących w posiadaniu organu danych. Zważywszy na fakt, iż wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną polegającą wyłącznie na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa dokonana przez właściwy organ administracji publicznej oraz, że jest ono przejawem wiedzy a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym w oparciu o rejestry i ewidencje. W trybie wydawania zaświadczeń nie jest dopuszczalne czynienie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Mając na względzie wyżej wymienione okoliczności stwierdził, że nie ma podstawy do wydania zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania w gospodarstwie T. T. 12 sztuk zwierząt oraz informacji o przyczynach odmowy ich wydania. Na niniejsze postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając mu: 1) obrazę prawa materialnego w postaci art. 217 § 1 K.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. rzeczach znalezionych i art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt przez brak ich zastosowania przy bezspornych okolicznościach faktycznych upływu terminu przechowywania w gospodarstwie zastępczym czasowo odebranych zwierząt oraz przy braku prawnej i faktycznej możliwości zastosowania art. 113 § 2 K.p.a. w zakresie okresu przechowywania zwierząt, 2) rażące naruszenie art. 24 § 3 Kpa i mające wpływ na treść postanowienia przez prowadzenie sprawy przez inspektor J. M., która była przesłuchiwana w charakterze świadka we wskazanej w uzasadnieniu decyzji w sprawie prokuratorskiej na okoliczność dopuszczenia się przez Burmistrza Sokółki i Kierownika Wydziałów przestępstw przeciwko zwierzętom J. B., a samo wyłączenie inspektor J. S. i powierzenie dla świadka inspektor J. S. prowadzenia tej sprawy nie można uznać za zapewnienie stronie prawa do bezstronnego organu, a tylko działanie pozorne, 3) rażące naruszenie art. 107 Kpa w zw. z art. 124 § 2 Kpa i art. 126 Kpa przez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia w sposób wskazany w tym przepisie, a w miejsce tego oparcie uzasadnienia na argumentach nieprawdziwych i przeinaczonych, 4) rażące naruszenie art. 8 § 1 Kpa, poprzez mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia "fałszywe zapewnienia i oświadczenia" organu I instancji. Mając na uwadze ww. zarzuty, skarżący wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wyłączenie inspektor J. M. oraz Burmistrza Sokółki od prowadzenia sprawy prowadzonej przez organ I instancji pod znakiem; GR.K.6140.8.2021JM z uwagi na czyny ujęte przez skarżącego w załączonej do zażalenia kopii subsydiarnego aktu oskarżenia i tym samym wyznaczenie innego organu do rozpatrzenia sprawy, 2) zobowiązanie innego organu do sporządzenia uzasadnienia skarżonego postanowienia wraz z usunięciem podważanych przez skarżącego faktów i twierdzeń Burmistrza Sokółki ujętych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, 3) dopuszczenie dowodu z dołączonych dokumentów na okoliczność zasadności stawianych zarzutów, 4) w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia - wydanie w trybie 113 Kpa interpretacji decyzji SKO z dnia 27 styczna 2022 r. ,znak: 408.131/F-2/7/2021 co to okresu czasowego odebrania zwierząt, albowiem istnieją uzasadnione wątpliwości co zaistnienia faktu ustania terminu przechowywania zwierząt po zakończeniu postępowania karnego (każde postępowanie karne dotyczyło tylko części zwierząt) oraz podmiotu uprawnionego do podjęcia decyzji (jako aktu woli, a nie orzeczenia administracyjnego) o zwrocie niezasadnie odebranych zwierząt w świetle faktu braku obligatoryjnego orzeczenia Sądu Karnego o przepadku zwierząt i faktu odebrania zwierząt w trakcie postępowania prokuratorskiego (a nie przed jego wszczęciem). 5) wyłączenie od prowadzenia niniejszej sprawy członków SKO, którzy wydali decyzję z dnia 11 stycznia 2022 r., znak: 408.131/F-2/7/2021. Postanowieniem z 30 czerwca 2025r. (nr 408.81/F25/7/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku po rozpatrzeniu zażalenia orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium w pierwszej kolejności odwołując się do treści art. 217 par. 1 i 2, 218 par. 1 i 2 i 219 K.p.a. omówiło wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego zasady wydawania zaświadczeń. W podsumowaniu Kolegium podkreśliło, że w trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się on domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 k.p.a. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w swych zasobach, danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści. Dla braku możliwości urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, z których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Odnosząc się do wniosku J. B. Kolegium wskazało, iż postępowanie w przedmiocie tymczasowego odebrania zwierząt skarżącemu, znajdujących się obecnie w gospodarstwie T. T., zostało wszczęte w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Procedura i czas przebywania zwierząt w gospodarstwie zastępczym, które znalazły się tam z powodu doprowadzenia przez ich dotychczasowego właściciela do sytuacji zagrażającej ich życiu i zdrowiu, jest ściśle związana z procedurą interwencyjną, wynikającą z ustawy Prawo ochrony zwierząt. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania brak jest zatem podstaw prawnych do uznania, iż przywoływane przez J. B., przepisy art. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. rzeczach znalezionych i art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt mają zastosowanie. Kolegium zaakcentowało, że żądania skarżącego wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu analizę i ocenę prawidłowości podważanych przez skarżącego ustaleń faktycznych i prawnych stosowanych w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji pod znakiem: GR.K.6140.8.2021.JS a zakończonym prawomocną decyzją z dnia 12 sierpnia 2021 r. o czasowym odebraniu J. B. jedenastu sztuk bydła: 5 krów, 5 byczków, 1 jałówki i czasowym umieszczeniu ich w gospodarstwie rolnym wskazanym przez Burmistrza, zlokalizowanym w miejscowości Z. 4, gmina S., prowadzonym przez T. T., a także ocenę stanu faktycznego i zebranego w ww. sprawie materiału dowodowego, co sprawia, iż tryb określony przez ustawodawcę art. 217 Kpa nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Nadto wskazało, że zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który poprzez wydanie takiego aktu potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organy należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie Odnosząc się do zawartego w zażaleniu na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia ujętego w trybie art. 142 Kpa - zażalenia także na postanowienie Burmistrza Sokółki z dnia 20 listopada 2024 r., znak: GR.K.6140.8.2021 o wyłączeniu inspektor J. S., Kolegium stwierdziło, że zarzut ten z mocy samej istoty postępowania o wydanie zaświadczenia, nie może stanowić przedmiotu postępowania o wydanie zaświadczenia, gdyż nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Jedynie porządkowo Kolegium wskazało, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracownika Urzędu Miejskiego w Sokółce jest Burmistrz Sokółki. Jednocześnie Kolegium poinformowało, iż skład orzekający Kolegium w niniejszej sprawie jest odmienny od składu orzekającego w sprawie dotyczącej wydania decyzji Kolegium z dnia 27 styczna 2022 r. znak: 408.13l/F-2/7/2021, w związku z czym wniosek skarżącego w zakresie jego wyłączenia jest bezprzedmiotowy. Natomiast odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wniosku o wydanie w trybie art. 113 Kpa interpretacji decyzji SKO z dnia 27 styczna 2022 r., znak: 408.131/F-2/7/2021, wyjaśniło, iż wniosek ten może być rozpatrzony po doręczeniu stronie niniejszego postanowienia i złożeniu deklaracji przez skarżącego o jego podtrzymaniu. W skardze wniesionej na powyższe ostateczne postanowienie J. B.zarzucił mu niezgodność z prawem nie konkretyzując zarzutów po ogólnym stwierdzeniu, że jest niezgodne z prawem oraz niezrozumiałe dla skarżącego "jako osoby z etykietką chorego psychicznie i ofiary prania mózgu" a on jest złośliwie dręczony i niepokojony przez Burmistrza Sokółki, Powiatowego Lekarza Weterynarii, Straż Miejską i prawdopodobnie przez Policję. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu. Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 30 czerwca 2025r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Sokółki z 18 kwietnia 2025r. o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania w gospodarstwie T. T. 12 sztuk zwierząt odebranych skarżącemu oraz informacji o przyczynach odmowy wydania zwierząt. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie uznając, że okoliczności, które – według skarżącego – wymagają wyjaśnienia na posiedzeniu jawnym, wykraczają poza przedmiot zaskarżonego postanowienia, podlegającego kontroli wyłącznie poprzez pryzmat legalności. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach Działu VII k.p.a. (tj. art. 217 i następne). Jak stanowi z kolei art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się: jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (punkt 1), osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (punkt 2). Zaświadczenie jest zatem urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów i w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga ono żadnej sprawy. Zaświadczenie jest więc aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania w przedmiocie wydawania zaświadczeń nie odnoszą się identyczne reguły, które mają zastosowanie do jurysdykcyjnego postępowania w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, w szczególności zaś przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, sprowadza się bowiem jedynie do oceny okoliczności istotnych z punktu widzenia urzędowego stwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Słusznie zatem wskazuje się w orzecznictwie oraz doktrynie, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem swoistego postępowania administracyjnego, o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, które nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny, z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 16 lipca 2012 r., III SA/Kr 1485/11, Lex nr 1214528). Skoro zatem zaświadczenie jest potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jego wydanie nie powinno mieć miejsca w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego lub istnienia sporu w tym zakresie. Mając na uwadze "naturę" zaświadczenia, (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych) w judykaturze zwrócono uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, Lex nr 37646). Jeżeli zaś kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, albo ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. Z racji charakteru zaświadczenia, nie może ono bowiem rozstrzygać żadnych kwestii spornych, zaś ta, którą ma potwierdzać, musi być oczywista i wynikająca wprost ze zbiorów danych znajdujących się w posiadaniu organu. Co prawda przepis art. 218 § 2 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia, w koniecznym zakresie, postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia, jednakże pamiętać należy, że postępowanie to spełnia jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia. Główną rolę przypisuje się bowiem danym wynikającym z ewidencji, rejestrów, wykazów lub innych zbiorów dokumentów i danych, będących w posiadaniu organu (tak też NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2527/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, z nich niewynikających. Przenosząc opisane wyżej ogólne uwagi dotyczące wydawania zaświadczeń na grunt okoliczności i zdarzeń, na tle których żądane przez skarżącego zaświadczenie miało być wydane, sąd zauważa, że tymczasowe odebranie skarżącemu zwierząt gospodarskich nastąpiło bez określenia okresu ich przetrzymywania w gospodarstwie rolnym zastępczym, co samo w sobie przesądza o niemożności wydania zaświadczenia stwierdzającego upływ terminu przechowywania zwierząt w gospodarstwie T. T. Przypomnieć bowiem należy, że ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 7 września 2021r. nr 408.131/F-2/7/2021 utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Sokółki z 12 sierpnia 2021r. nr GR.K.6140.8.2021, mocą której na podstawie art. 7 ust.1 pkt 2 i ust.3 w związku z art.6 ust.2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt orzeczono o czasowym odebraniu skarżącemu 11 sztuk bydła: pięciu krów, jednej jałówki pięciu byczków oraz o czasowym ich umieszczeniu w gospodarstwie rolnym wskazanym przez Burmistrza Sokółki zlokalizowanym w Z. w gminie S., prowadzonym przez T. T. Wydana decyzja o odebraniu zwierząt była następstwem bezspornych faktów: częściowego zawalenia się w nocy z 11 na 12 lipca 2021r. budynku gospodarczego skarżącego, w którym pozostały uwięzione dwie sztuki bydła, stwierdzenia faktu uwięzienia trzeciej sztuki bydła, odnalezienia kolejnych trzech sztuk bydła w innym budynku skarżącego (posadowionym na posesji mieszkalnej skarżącego), odnalezienia pięciu sztuk bydła pasącego się na pastwisku przy ulicy R. w S. i roztoczenia opieki nad wszystkimi odnalezionymi zwierzętami przez służby gminy. Opieka nad zwierzętami była sprawowana od 17 lipca 2021r. W tym dniu skarżący J. B. został przewieziony do Zakładu Opieki Zdrowotnej w C., bracia skarżącego odmówili opieki nad zwierzętami gospodarskimi skarżącego, a jedyną ofertę opieki zastępczej nad zwierzętami złożył rolnik T. T.. Od 17 lipca 2021r.do 28 lipca 2021r.opiekę nad zwierzętami sprawowały służby gminne, w dniu 29 lipca 2021r. zwierzęta zostały przetransportowane do gospodarstwa rolnego T. T., z którym gmina Sokółka zawarła w dniu 29 lipca 2021r. umowę w sprawie świadczenia opieki nad zwierzętami gospodarskimi odebranymi skarżącemu (vide: ustalenia zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku o sygn. II SA/Bk 834/21). Opisana wyżej decyzja o odebraniu skarżącemu zwierząt była przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z 10 lutego 2022r. wydanym w sprawie o sygn. II SA/Bk 834/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi J. B. na decyzję SKO w Białymstoku z 7 września 2021r. nr 408.131/F-2/7/2021 oddalił skargę a wyrokiem z 6 czerwca 2025r. wydanym w sprawie o sygn. I OSK 1293/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. B. wywiedzioną od wyroku WSA w Białymstoku. Z urzędu – z racji rozpatrywania skarg J. B. - sądowi jest wiadome, że po umieszczeniu odebranych skarżącemu zwierząt w gospodarstwie rolnym T. T., skarżący kilkakrotnie decyzyjnie był obciążany kosztami utrzymania zwierząt w gospodarstwie zastępczym, między innymi za okres od 17 lipca 2021r. do 14 września 2021r. (vide: nieprawomocny wyrok w sprawie o sygn. II SA/Bk 674/22), za okres od 15 września 2021r. do 8 grudnia 2021r. (vide: nieprawomocny wyrok w sprawie II SA/Bk 526/22), za okres od 9 grudnia 2021r. do 27 lipca 2022r. (vide: prawomocny wyrok w sprawie II SA/Bk 55/23). W aktach administracyjnych znajduje się także decyzja Burmistrza Sokółki z 17 lutego 2025r. Nr GR.K.6140.8.2021.JM o obciążeniu skarżącego kosztami utrzymania, opieki i koniecznego leczenia za okres od 29 czerwca 2023r. do 15 stycznia 2025r. Nadto z urzędu sądowi jest wiadome, że nieprawomocnym wyrokiem z 12 marca 2025r. wydanym w sprawie o sygn. II SAB/Bk 62/24 została oddalona skarga J. B. na bezczynność Burmistrza Sokółki w przedmiocie zwrotu odebranych zwierząt. W uzasadnieniu tego wyroku sąd stwierdził, ze Burmistrz nie pozostaje w bezczynności ponieważ zwrot czasowo odebranych skarżącemu zwierząt nie następuje w trybie decyzyjnym ale z mocy prawa – tzn. tylko w sytuacji, gdy ziszczą się pewne okoliczności wynikające z obowiązujących przepisów prawa. W tym zakresie organ nie prowadzi zatem żadnego postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej - dlatego też nie ma obowiązku wszczynać postępowania w sprawie zwrotu zwierzęcia, czy też odmawiać wszczęcia postępowania w takim przedmiocie. Jednocześnie sąd wskazał, że gospodarstwo skarżącego kilkukrotnie było kontrolowane przez inspektorów weterynaryjnych i strażników Straży Miejskiej w Sokółce pod kątem spełnienia warunków dobrostanu zwierząt, tj. w dniu 12 sierpnia 2021 r., 3 listopada 2021 r., 22 listopada 2021 r., 12 stycznia 2022 r., 21 stycznia 2022 r. Wyniki tych kontroli wskazywały, że budynki w dalszym ciągu nie nadają się do użytkowania. W obrocie prawnym funkcjonuje przy tym decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2022 r. nr WOP.7721.58.2022.MM, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr NB.5140.47.2021.JJ, nakazującą J. B., pod rygorem natychmiastowej wykonalności, dokonanie rozbiórki częściowo zawalonego budynku inwentarskiego o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,00m x 8,00m na działce nr geod. [...]/5 przy ul. K. w S.. Skargę na to rozstrzygnięcie oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 650/22. Wywiedziona przez skarżącego skarga kasacyjna od wyroku sądu I instancji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2025r. w sprawie o sygn. akt II OSK 434/23. Z pisma Burmistrza Sokółki skierowanego do Prokuratury Rejonowej w Sokółce z 3 czerwca 2025r. wynika, że pracownicy Urzędu Miejskiego w Sokółce w dalszym ciągu podejmują działania sprawdzające stan zabudowań gospodarczych skarżącego pod katem zapewnienia zwierzętom właściwych warunków hodowlanych, ale od 2024r. nie mogą się dostać na teren posesji skarżącego, tym niemniej ze zdjęć wykonanych bez wchodzenia na teren posesji wynika, że nadal nie ma stworzonych warunków do zwrotu skarżącemu odebranych mu zwierząt. Z opisanych wyżej zdarzeń bezspornie wynika, że okres przebywania w gospodarstwie rolnym zastępczym zwierząt gospodarskich odebranych skarżącemu nie został określony w decyzji o ich odbiorze ani nie wynika wprost z przepisów prawa. Zwierzęta gospodarskie zostały odebrane skarżącemu decyzją wydaną w oparciu o przepis art. 7 ust.1 pkt 2 i ust.3 w związku z art.6 ust.2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt tj. z racji utrzymywania ich w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywania w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa., co ustawa potraktowała jako przypadek znęcania się nad zwierzętami. Odebrane na tej podstawie zwierzę (zwierzęta) podlega (podlegają) zwrotowi, jeżeli są nie orzeknie w trybie art. 35 ust.3 ustawy o ochronie zwierząt przepadku zwierzęcia a także, jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone (vide: art. 7 ust. 6 ustawy o ochronie zwierząt). Bezspornym jest, że w stosunku do skarżącego było prowadzone postępowanie karne w związku z faktem znęcania się wynikającego z rażącego zaniedbania w utrzymaniu odebranych zwierząt tj. za czyn z art. 35 ust.1a ustawy o ochronie zwierząt. Postępowanie karne w tym przedmiocie nie zostało umorzone ale warunkowo umorzone wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokółce z 20 listopada 2023r. o sygn. II K 102/23 na okres próby 1 -go roku, który zaczął bieg od 29.05.2024r. tj. od momentu gdy wyrok się stał prawomocny. Nadal sporną jest kwestia poprawy warunków hodowlanych w gospodarstwie rolnym skarżącego. Zwrot zwierząt J. B. wymaga przeprowadzenia czynności sprawdzających przy współpracy pracowników Urzędu Miejskiego w Sokółce z właściwym lekarzem weterynarii. Czynności tych pracownicy nie mogą w pełni dokonać z racji braku dostępu na teren posesji skarżącego. Skoro w trybie wydawania zaświadczeń nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, niewynikających z ewidencji, rejestrów, wykazów lub innych zbiorów dokumentów i danych, będących w posiadaniu organu, oczywistym jest, że żądane przez skarżącego zaświadczenie nie mogło być wydane. a tym samym odmowa wydania zaświadczenia odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)