II SA/Bk 195/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 19 listopada 2024 r. nr S-KO.404/16/2024 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz skarżącego H. J. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w Łomży (dalej: "Dyrektor ZDP" lub "organ I instancji") w dniu 12 marca 2024 r. wysłał do H. J. (dalej: "Skarżący") zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w m. K., odcinek drogi powiatowej nr [...]. Przesyłka nie została odebrana przez Skarżącego i wróciła do nadawcy. Organ I instancji w dniu 3 kwietnia 2024 r. ponownie wysłał Skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednakże przesyłka po raz drugi nie została odebrana przez Skarżącego i została zwrócona nadawcy. W dniu 7 maja 2024 r. organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w Łomży o "ustalenie kuratora w postępowaniu administracyjnym dla nieznanego z miejsca pobytu A. J.". W odpowiedzi na wezwanie sądu organ w piśmie z 21 maja 2024 r. poinformował, że nie podejmował czynności terenowych zmierzających do potwierdzenia miejsca zamieszkania Skarżącego ze względu na brak takiej możliwości. W dniu 8 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy poinformował, że Skarżący pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 [k.p.c.] nie odebrał odpisu wniosku. W efekcie sąd zobowiązał organ I instancji, jako uczestnika postępowania, do doręczenia go Skarżącemu za pośrednictwem komornika sądowego. W dniu 22 sierpnia 2024 r. komornik sądowy osobiście doręczył Skarżącemu odpis wniosku z 7 maja 2024 r. W dniu 3 września 2024 r. Skarżący zadzwonił do organu I instancji i poinformował, że rozebrał wykonany zjazd wraz z przepustem z drogi powiatowej nr [...] w K. na działkę nr [...] Postanowieniem z 16 września 2024 r. Sąd Rejonowy zawiesił postępowanie o ustanowienie kuratora na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Decyzją z 24 września 2024 r., nr ZDP-1.453.113.1921.2024, Dyrektor ZDP naliczył Skarżącemu karę pieniężną za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w łącznej kwocie 121 934,40 zł. Decyzja została nadana w dniu 26 września 2024 r., po czym wróciła do nadawcy z powodu nieodebrania przesyłki przez adresata. W dniu 25 października 2024 r. pracownicy organu I instancji osobiście doręczyli Skarżącemu decyzję z 24 września 2024 r., z czego sporządzili notatkę służbową. W notatce zaznaczono, że decyzja została skutecznie doręczona, na dowód czego Skarżący złożył osobiste podpisy. W dniu 7 listopada 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Postanowieniem z 19 listopada 2024 r., nr SKO.404/16/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej: "SKO" lub "Kolegium") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 44 k.p.a. skutek doręczenia decyzji nastąpił 14 października 2024 r., a 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał 28 października 2024 r. SKO zaznaczyło, że odwołanie nadano w dniu 7 listopada 2024 r., a zatem z uchybieniem terminu. Z postanowieniem tym nie zgodził się Skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 129 § 2, art. 134 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 44 § 4 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy organ nieprawidłowo przyjął, że w sprawie miało miejsce skuteczne doręczenie zastępcze, gdy w rzeczywistości skarżoną decyzję skarżącemu doręczono dopiero 25 października 2024 r. Skarżący wniósł m.in. o uchylenie postanowienia SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości doręczenia Skarżącemu decyzji organu I instancji z 24 września 2024 r. Organ odwoławczy uznał, że doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a., tj. w trybie tzw. doręczenia zastępczego przewidzianego na wypadek, kiedy nie jest możliwe doręczenie bezpośrednio adresatowi (art. 42 k.p.a.) ani doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu (art. 43 k.p.a.). Jak wskazał ustawodawca w art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie natomiast z art. 44 § 2 k.p.a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.) Stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Na wstępie Sąd dostrzega potrzebę nakreślenia nieco szerszej perspektywy niniejszej sprawy, wykraczającej poza samą czynność doręczenia decyzji z 24 września 2024 r. Sąd zwraca uwagę, że już od wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia mamy miejsce z budzącymi wątpliwości prawne działaniami organu I instancji w zakresie doręczania przesyłek pocztowych. Nie przesądzając na tym etapie skuteczności wszczęcia postępowania, nie sposób nie dostrzec jednak, że organ wysyłał do Skarżącego zawiadomienie dwukrotnie (2 marca oraz 3 kwietnia 2024 r.), przy czym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek (odpowiednio k. 11 i 28 akt admin. organu I instancji) doręczyciel nie zaznaczył, gdzie umieścił zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym i możliwości jego odbioru w terminie 7 dni. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że tego rodzaju uchybienie nie pozwala na przyjęcie skuteczności doręczenia zastępczego w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 lutego 2024 r., II SA/Bd 500/23 – wszystkie przytaczane orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w bazie CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia ta pozostała jednak bez reakcji ze strony organu I instancji. Wątpliwości budzi również dalsze postępowanie Dyrektora ZDP. Po nieodebraniu przez Skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, pismem z 7 maja 2024 r. złożył on do Sądu Rejonowego w Łomży wniosek o ustanowienie "kuratora w postępowaniu administracyjnym dla nieznanego z miejsca pobytu A. J." (k. 35 akt admin. organu I instancji). We wniosku nie wskazano podstawy prawnej, należy jednakże przyjąć, że organ miał na myśli uregulowaną w art. 34 § 1 k.p.a. instytucję przedstawiciela (kuratora) dla osoby nieobecnej, stosowaną w związku z art. 184 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (zob. uchwała SN z 9 lutego 1989 r., III CZP 117/88, LEX nr 3514 oraz wyrok NSA z 28 maja 2024 r., III OSK 4380/21, CBOSA). Zaznaczenia wymaga, że przepis art. 34 § 1 k.p.a. reguluje sytuację, gdy osoba znana organowi administracji jest nieobecna w miejscu zamieszkania lub w miejscu pobytu w kraju i nieobecność ta nie jest krótkotrwała, a ponadto organowi administracji nie jest znane jej aktualne miejsce pobytu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2012 r., IV SA/Po 1265/11). Co istotne, w piśmiennictwie i judykaturze podkreśla się, że przez nieobecność należy rozumieć nieobecność w kraju (zob. P. M. Przybysz, komentarz do art. 34 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, i przytaczany tam wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 lutego 2008 r., II SA/Go 213/06). Wystąpienie z takim wnioskiem i w konsekwencji ustanowienie kuratora dla strony powinno mieć miejsce po wyczerpaniu wszelkich środków zmierzających do ustalenia miejsca pobytu strony postępowania (wyrok NSA w Warszawie z 28 czerwca 2002 r., V SA 166/02, LEX nr 149487). Dyrektor ZDP zdecydował się na zastosowanie regulacji art. 34 § 1 k.p.a. po dwukrotnym nieodebraniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, bez podjęcia dalszych kroków, w tym weryfikacji, czy Skarżący przebywa w kraju, czy też wyjechał za granicę na dłuższy okres czasu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Rejonowego poinformował jedynie, że nie podejmował czynności terenowych zmierzających do potwierdzenia miejsca zamieszkania "ze względu na brak takiej możliwości". Sąd zwraca również uwagę, że pomimo zawieszenia postępowania sądowego o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej organ nie zwlekał z wydaniem decyzji, wysyłając ją na adres strony skarżącej w Ł. Niemniej jednak w niniejszym postępowaniu sądowym, dotyczącym kontroli legalności stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, Sąd nie jest władny przesądzić wiążąco o zgodności z prawem powyższych działań organu I instancji. Kwestia ta będzie bowiem przedmiotem oceny przez Kolegium na etapie postepowania odwoławczego i następnie ewentualnie przez sąd administracyjny. Pomimo to Sąd za zasadne uznał zwrócenie uwagi na te okoliczności faktyczne, gdyż rzutują one na całościową ocenę działań organu I instancji w zakresie doręczania przesyłek pocztowych. Przechodząc do oceny legalności stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania przypomnieć wypada, że prawidłowość rozstrzygnięcia Kolegium uzależniona jest od przesądzenia, czy Skarżącemu skutecznie doręczono decyzję z 24 września 2024 r., wymierzającą mu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Należy mieć na względzie, że rozstrzygnięcie tego sporu niesie za sobą daleko idące skutki dla Skarżącego, albowiem przyjęcie argumentacji SKO prowadziłoby do zamknięcia mu możliwości kontroli decyzji administracyjnej wymierzającej karę pieniężną w kwocie 121 934,40 zł. Skuteczność doręczenia zastępczego uzależniona jest od ścisłego przestrzegania wynikających z art. 44 k.p.a. zasad i procedur, w szczególności dotyczy to czytelnego wypełnienia przez doręczającego pracownika poczty, względnie przez osobę o jakiej mowa w art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a., dowodu doręczenia przez wpisanie daty podjęcia prób doręczenia, powodu niedoręczenia pisma adresatowi, faktu awizowania przesyłki, miejsca pozostawienia o tym informacji dla adresata oraz miejsca pozostawienia przesyłki, zgodnie z pouczeniem o możliwości i terminie jej odbioru. Powyższe informacje na dowodzie doręczenia powinny być też zaopatrzone podpisem doręczyciela lub wydającego. Doniosłe znaczenie tych czynności związane jest przede wszystkim z tym, że z ich realizacją prawodawca wiąże skutek doręczenia pisma adresatowi w sytuacji, gdy nie dochodzi do osobistego odbioru korespondencji. Z kolei przyjęcie fikcji doręczenia pozwala na określenie biegu terminów procesowych - ich początku i zakończenia (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 30 stycznia 2024 r., I SA/Bd 642/23). Zasady zastosowania instytucji fikcji prawnej doręczenia muszą być stosowane ściśle i uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że organ nie może skutecznie się powołać na domniemanie doręczenia. Wobec tego w świetle art. 44 § 4 k.p.a., ocena ziszczenia się skutku prawnego polegającego na uznaniu pisma za doręczone, nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że w czasie biegu tego terminu zostały spełnione wszystkie pozostałe wymogi z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 30 grudnia 2013 r., I OSK 317/12). Jednym z tych wymogów jest wskazanie przez doręczającego konkretnego miejsca spośród wymienionych w art. 44 § 2 k.p.a. Jest to niezbędne, gdyż umożliwia kontrolę, czy zawiadomienie zostało pozostawione w jednym z tych miejsc, które wskazał ustawodawca, a nie w jakimś dowolnie wybranym miejscu oraz ewentualnie kontrolę czy zawiadomienie zostało faktycznie pozostawione w jednym z miejsc określonych w art. 44 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej nie sposób przyjąć domniemania doręczania decyzji z 24 września 2024 r. Próba doręczenia zastępczego w trybie fikcji prawnej okazała się wadliwa i nieskuteczna. Najistotniejszy jest fakt, że pod adresem, na który usiłowano doręczyć przesyłkę ([...]), nie ma i nigdy nie było oddawczej skrzynki pocztowej, co podkreślił autor skargi. Choć co do zasady przeciwdowodem dla ZPO nie może być wyłącznie oświadczenie strony, to jednak w tej sprawie Sąd nie widzi podstaw do uznania powyższego twierdzenia za niewiarygodne. Zwłaszcza w kontekście opisanych w skardze sytuacji, gdy zarówno komornik jak i pracownik organu nie mieli trudności w doręczeniu przesyłki osobiście, a każdorazowo nie udawało się to listonoszowi, pomimo iż Skarżący – jak twierdzi – nie pracuje i nie opuszcza miejsca zamieszkania. Skoro zatem Skarżący nie ma skrzynki pocztowej, to w świetle art. 44 § 2 k.p.a. doręczający powinien pozostawić awizo "na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata". Tymczasem na ZPO doręczyciel zaznaczył, że awizo pozostawił jednak w "oddawczej skrzynce pocztowej". Przyjęcie, że Skarżący nie posiada skrzynki pocztowej prowadzi do wniosku, że doręczyciel nie mógł tego fizycznie uczynić. Na wynikające z nieposiadania skrzynki pocztowej potencjalne konsekwencje w zakresie skuteczności doręczenia zwrócił uwagę WSA w Opolu w wyroku z 11 lipca 2006 r., II SA/Op 164/06 oraz WSA w Warszawie w wyroku z 26 kwietnia 2004 r., IV SA 2767/02. Nadmienić trzeba, że stwierdzeniem tym Sąd nie przesądza, czy listonosz dopuścił się poświadczenia nieprawdy na dokumencie urzędowym w postaci koperty ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, jak podnosi pełnomocnik strony skarżącej, albowiem do ustalania, czy doszło do popełnienia przestępstwa z art. 271 Kodeksu karnego, uprawnione są wyłącznie organy ścigania i sąd powszechny. Sąd wskazuje jedynie na zestawienie dwóch, wykluczających się wzajemnie okoliczności – rzekomego umieszczenia awiza w skrzynce pocztowej i braku tejże skrzynki na posesji Skarżącego. Sąd ma świadomość i podziela funkcjonujący w orzecznictwie pogląd, że dla obalenia fikcji doręczenia nie jest wystarczające oświadczenie adresata, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 44 k.p.a. (zob. np. postanowienie NSA z 16 lipca 2024 r., III OZ 301/24, LEX nr 3739765.). Czym innym jest jednak gołosłowne twierdzenie, że awiza nie pozostawiono w (istniejącej) skrzynce pocztowej, a czym innym sytuacja, w której doręczyciel na ZPO zaznaczył, że umieścił awizo w skrzynce pocztowej, a następnie zostanie wykazane, że było to fizycznie niemożliwe z uwagi na jej brak. W takich okolicznościach nie sposób uznać skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. Powyższego stwierdzenia nie zmienia prawny wymóg posiadania takiej skrzynki (vide art. 40 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, Dz.U. 2023 poz. 1640), gdyż konsekwencją takiego stanu rzeczy jest jedynie możliwość wymierzenia kary pieniężnej przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 127 ww. ustawy. Ustawodawca w art. 44 k.p.a. przewidział zaś brak skrzynki pocztowej na posesji adresata, nakazując w takiej sytuacji pozostawić awizo "na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata". Sąd uznał, że domniemanie doręczenia zastępczego zostało skutecznie obalone bez konieczności inicjowania przez Skarżącego postępowania reklamacyjnego w trybie art. 92 ustawy – Prawo pocztowe. Podkreślić trzeba bowiem, że prawo wniesienia reklamacji przysługuje w pierwszej kolejności nadawcy, a adresatowi dopiero w przypadku, gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi (art. 92 ust. 1 ustawy). Należy zatem wywieść, że Skarżący w sytuacji nieodebrania przesyłki pocztowej nie miał możliwości podważenia skuteczności doręczenia w trybie reklamacyjnym, gdyż prawo do skorzystania z reklamacji przysługuje nadawcy (por. postanowienie NSA z 11 czerwca 2014 r., II GZ 278/14 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 27 lipca 2022 r., I SA/Gl 458/22). Skarżący mógłby skorzystać z reklamacji jedynie wówczas, gdyby nadawca (organ I instancji) zrzekł się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdyby przesyłka pocztowa została mu doręczona. Skoro zatem to Dyrektor ZDP właściwy jest wystąpić do operatora pocztowego z reklamacją, to nie sposób obciążać strony skarżącej brakiem inicjatywy w tym zakresie. Wątpliwości Sądu co do prawidłowości doręczenia decyzji potęgują okoliczności wypełnienia ZPO. Na druku zaznaczono bowiem, że pismo zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma. Zwrotu dokonano w dniu 15 października 2024 r., na co wskazuje zarówno data uwidoczniona w pkt 4 zwrotki, jak również umieszczona na kopercie data stempla pocztowego, przy której znajduje się informacja "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Jednocześnie pracownik Poczty Polskiej podpisał się na ZPO, potwierdzając w ten sposób datę zwrotu, dopiero w dniu 25 października 2024 r. W ocenie Sądu podpisanie się na tym dokumencie dopiero dwa tygodnie po zwrocie pisma do nadawcy świadczy co najmniej o nierzetelności w działaniu pracownika operatora pocztowego. Zastanawiająca w tym kontekście jest korelacja datowa z doręczeniem osobistym dokonanym przez pracownika organu, co miało miejsce również w dniu 25 października 2024 r. Pomimo tych wątpliwości, rzutujących na ocenę prawidłowości doręczenia, Sąd nie jest władny ocenić czy ZPO był "przerabiany", a adnotacje, do których nanoszenia uprawniony był listonosz, dokonywała inna osoba, czego oczekuje autor skargi Należy uwypuklić, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2024 r., II GSK 962/23). Reasumując, wobec wskazanych powyżej uchybień Sąd stwierdza, że próba doręczenia zastępczego okazała się wadliwa i nie spowodowała skutku prawnego, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. Mając powyższe na uwadze przyjąć trzeba, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w dniu doręczenia osobistego, dokonanego przez pracownika organu I instancji w dniu 25 października 2024 r. Doręczenie takie, wobec wadliwości wcześniejszej próby doręczenia, nie może być uznane za doręczenie o skutku jedynie informacyjnym. Powyższe implikuje z kolei fakt, że Skarżący złożył odwołanie w terminie. Uczynił to bowiem w dniu 7 listopada 2024 r. (data stempla pocztowego, k. 1 akt organu odwoławczego), a wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin upływał dopiero dnia następnego, 8 listopada 2024 r. SKO uznając, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, naruszyło art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 44 § 2 i 4 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec stwierdzonego naruszenia przepisów prawa procesowego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uzna, że doręczenie zostało wniesione w terminie, a następnie rozpozna odwołanie Skarżącego od decyzji Dyrektora ZDP z 24 września 2024 r. O kosztach (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), uwzględniając również wysokość uiszczonego wpisu (100 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).