II SA/Bk 236/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Roleder po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi OOO "A" w B na decyzję Komendanta P Oddziału Straży Granicznej w B z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca - OOO "A" w B reprezentowana przez adwokata J C wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta P Oddziału Straży Granicznej w B z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w tym przedmiocie tylko na wniosek skarżącego. Okolicznościami uzasadniającymi orzeczenie zgodnie z wnioskiem jest istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Rozstrzygnięcie sądu powinno być oparte zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej i uzasadnienie jej wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. akt II FZ 167/06, nie publ., z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie sygn. akt II FZ689/06, z dnia 26 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt II FZ 338/07, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego nie został w żaden sposób uzasadniony. Skarżący ograniczył się jedynie do gołosłownego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazując, jakie konkretne względy za takim rozwiązaniem miałyby przemawiać. Samo uzasadnienie skargi, co do naruszenia prawa przez zaskarżony akt nie stanowi o istnieniu przesłanek wstrzymania wykonania tego aktu (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04 i z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. FZ 132/04 – niepublikowane). Stąd znajdujące się w uzasadnieniu skargi stanowisko skarżącego w kwestii legalności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie stanowi argumentacji strony w tym przedmiocie. Brak również w pozostałej części uzasadnienia skargi uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Etap zaś postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy jednak merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wskazał zatem istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności. Nadto sąd pragnie zwrócić uwagę na dominujące w orzecznictwie stanowisko dotyczące wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych. Wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. post. NSA z dnia 17 października 2007 r. w sprawie sygn. akt I OZ 786/07, nie publ. oraz post. NSA z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie II OZ 48/06, nie publ.). W niniejszej sprawie nałożona kara ma niewątpliwie charakter pieniężny i z natury rzeczy może podlegać zwrotowi. A zatem fakt ewentualnego wcześniejszego uregulowania tej należności nie tworzy takiego stanu, w którym na skutek wykonania decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z całą pewnością będzie zaś możliwy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albowiem w wypadku uchylenia decyzji będzie ono podlegało zwrotowi (organ powinien liczyć się z koniecznością zwrotu w razie uchylenia jego decyzji). Z uwagi na powyższe, Sąd uznał za zasadne odmówić skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).