II SA/Bk 252/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów na wystawiony tytuł wykonawczy oddala skargę. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o nieuwzględnieniu zarzutów zobowiązanego A. D. (powoływanego dalej też jako Skarżący) przeciwko prowadzeniu egzekucji obowiązków określonych tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakazującą Skarżącemu rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 2,90 x 2,15 m, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce o nr geodezyjny [...] w miejscowości Z., gmina K. Skarga A. D. na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Bk 139/11, zaś skarga kasacyjna na to orzeczenie została oddalana wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 11969/11. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku rozbiórki Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w dniu [...] listopada 2014 r. wystosował do Skarżącego upomnienie wzywając do wykonania obowiązku rozbiórki w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. W związku z tym, iż Skarżący nie wykonał w/w obowiązku organ w dniu [...] stycznia 2015r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wyżej opisanego tytułu wykonawczego, wskazując na: niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym - art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. - zwana dalej u.p.e.a.), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego – art. 33 § 1 pkt 8 w/w ustawy oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów prawa, tj. brak stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny – art. 33 § 1 pkt 10 ustawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] odmówił uwzględnienia w/w zarzutów wskazując, że decyzja nakazująca rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. pozostaje w obiegu prawnym, jest ostateczna i jest wymagalna. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł Skarżący zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zarzutów Zobowiązanego, podczas gdy są one zasadne i winny spowodować umorzenie postępowania administracyjnego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpoznaniu powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być jedynie przesłanki wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie organu II instancji Zobowiązany pomimo, iż powołał się na przesłanki zawarte w art. 33 ust.1 pkt 5, pkt 8 i pkt 10 w/w ustawy, to nie wykazał, aby zachodziła którakolwiek z nich, co jest niezbędne do uznania zrzutów za uzasadnione. Podnoszone okoliczności w ocenie tutejszego organu nie mogą mieć wpływu na wystawiony przez organ I instancji tytuł egzekucyjny. Za całkowicie chybiony organ uznał argument o niewykonalności rozbiórki dobudowy ganku o wymiarach 2.90m x 2.15m, dostawionego do istniejącego budynku oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Jak podkreślił grzywna w celu przymuszenia jest pierwszym ze środków, jakie organy mogą podjąć w celu wymuszenia wykonania obowiązku. Skoro zobowiązany otrzymał upomnienie w dniu [...] listopada 2014r., a tytuł został wystawiony w dniu [...] stycznia 2015r., tj. po upływie 2 miesięcy, to trudno uznać ten środek za zbyt uciążliwy. Tym bardziej, jak podkreślił organ, że o wymagalności obowiązku Zobowiązany wiedział już po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 11969/11, skargi kasacyjnej w przedmiocie nakazu rozbiórki. Za nieuzasadniony organ uznał także zarzut niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych. Wyjaśnił, że tytuł wykonawczy został przez organ I instancji wystawiony zgodnie ze wzorem wskazanym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r., w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014r., poz. 650), a sama wymagalność obowiązku rozbiórki została wskazana już w upomnieniu z dnia [...] listopada 2014r. Reasumując organ stwierdził, że Zobowiązany nie wskazał okoliczności mogących stanowić zarzut na tytuł wykonawczy w rozumieniu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Skarżący zarzucając mu naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 i art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego na podstawie art. 33 §1 pkt 5, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a. jako uzasadnione winny być uwzględnione i powodować umorzenie postępowania egzekucyjnego; art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności oraz budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i nieuwzględnienie zgłoszonych zarzutów do postępowania egzekucyjnego tj. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym - art. 33 § pkt 5 u.p.e.a.; zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.; niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. tj. brak stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny - art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.; podczas gdy, co najmniej zarzut wadliwości tytułu wykonawczego jest oczywisty i nie wymaga dokonywania oceny w tym zakresie, a pozostałe zarzuty, w wyniku rozważenia również należy uznać za uzasadnione; art. 23 §1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu egzekucyjnego, podczas gdy prawidłowe wykonanie nadzoru nad egzekucją administracyjną, wobec braku delegacji prawnej do konwalidowania tytułu wykonawczego przez organ nadzoru, winno prowadzić do uwzględnienia zarzutu zobowiązanego i umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przez przystąpienie do egzekucji na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonych rozstrzygnięć, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kontrolując zaskarżone postanowienia w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy egzekucyjne przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o nieuwzględnieniu zarzutów Skarżącego przeciwko prowadzeniu egzekucji obowiązków określonych tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Okoliczności faktyczne sprawy egzekucyjnej ustalone zostały przez organy prawidłowo. Podstawą egzekucji jest obowiązek o charakterze niepieniężnym, polegający na rozbiórce rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 2,90 x 2,15 m, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce o nr geod. [...] w miejscowości Z., gmina K., orzeczonej ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...]. W sprawie bezsporne jest, że Skarżący jako właściciel działki nr [...] został zobowiązany do rozbiórki przedmiotowej rozbudowy i obowiązku tego, po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, dobrowolnie nie wykonał. Podstawę prawną zakwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 26 § 1 tej ustawy, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Jak wynika zaś z art. 29 § 1 w/w ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Reguła określona w tym przepisie jest jedną z fundamentalnych zasad postępowania egzekucyjnego, zgodnie z którą organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej, bo ten zakres obejmowało już wcześniej prowadzone postępowanie administracyjne, które zostało ostatecznie zakończone. Strona w tamtym postępowaniu mogła i była uprawniona do podważania zasadności nałożonego na nią obowiązku. Zasada ta wynika z samej istoty postępowania egzekucyjnego, które ma na celu doprowadzenie do realizacji nałożonego obowiązku ostateczną decyzją administracyjną, który nie jest wykonywany dobrowolnie przez zobowiązanego. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ nie może zatem kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej – podjętej w ramach innego postępowania. Zobowiązany, kwestionując prowadzenie obecnego postępowania, może jedynie wnieść zarzuty z przyczyn wyczerpująco wymienionych w art. 33 ustawy. Zgodnie zaś z dyspozycją powołanego przepisu podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4. błąd co do osoby zobowiązanego, 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (wymogi treści tytułu wykonawczego). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy za organem egzekucyjnym, iż obowiązek rozbiórki wyżej opisanej rozbudowy budynku mieszkalnego istnieje i jest wykonalny. Powyższy obowiązek jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym a zatem nie może ulec przedawnieniu. Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie pozostaje niesporne, że postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało upomnieniem z dnia [...] listopada 2014 r., doręczonym prawidłowo Skarżącemu w dniu [...] listopada 2014r. Spełnione zostały zatem warunki formalne do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał natomiast, aby zachodziła jakakolwiek z przesłanek wynikających z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wymaganych do uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu. Po pierwsze, nie można zgodzić się z autorem skargi jakoby w sprawie miała miejsce niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, o jakiej mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Ciężar dowodu, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5, obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2008 r., II OSK 1365/07 oraz z dnia 14 maja 2013 r., I OSK 75/13, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe uwagi na tło skargi, której autor uzasadnia niewykonalność obowiązku niemożliwością wydzielenia rozbiórki rozbudowy budynku bez uszczerbku dla pozostałej części użytkowanego budynku mieszkalnego i bez konieczności wykonania dodatkowych robót budowlanych, należy dojść do wniosku, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przesłanką niewykonalności, ale co najwyżej z trudnościami technicznymi i ekonomicznymi. Powołane przez Skarżącego okoliczności obrazują jedynie pewne problemy i niedogodności, jakie mogłyby się pojawić przy rozbiórce spornej części budynku, jednakże nie wynika z nich aby taka rozbiórka była niewykonalna. Pozostała część argumentacji skarżącego stanowi w istocie zarzut odnoszący się do samej zasadności orzeczonej przez organ nadzoru budowlanego rozbiórki przedmiotowej rozbudowy. W tym miejscu należy przypomnieć, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mają na celu ochronę uczestników tego postępowania w zakresie jego prawidłowości, nie służą zaś weryfikacji ostatecznych decyzji stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Stosownie do treści art. 29 § 1 ustawy, organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje sprawdzenie prawidłowości wszczęcia egzekucji (istnienia wniosku wierzyciela, o ile wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym) oraz poprzedzenie wszczęcia egzekucji wcześniejszym upomnieniem (art. 15 ustawy). Ponadto egzekucja może być wszczęta po upewnieniu się, że nie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, oraz po stwierdzeniu, że sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. Sąd kontrolując niniejsze postępowanie egzekucyjne nie może zatem odnieść się do wskazywanej przez Skarżącego okoliczności niewykonalności częściowej rozbiórki budynku, gdyż nie może one podważyć zasadności tytułu wykonawczego, wystawionego na podstawie ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej rozbudowy budynku. W tym miejscu należy tez podkreślić, że postępowanie egzekucyjne nie może służyć legalizacji samowoli budowlanej. Organ egzekucyjny rozstrzygając w formie postanowienia w przedmiocie zarzutów, zgodnie z zasadą ograniczonej kognicji, w postępowaniu egzekucyjnym nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego (vide także. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 86/07, Lex nr 309031). W ocenie Sądu potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy nie znajduje też zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 ustawy). Odnosząc się do powyższego zarzutu należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z tego rozwiązania prawnego przyjętego w art. 7 § 2 u.p.e.a. nie wynika, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny w sprawie dotyczącej wykonania obowiązku usunięcia skutków samowoli budowlanej ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze, powinien wybrać właśnie wykonanie zastępcze. Rozważając możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego należy uwzględnić przesłanki ustanowione w przepisach w/w ustawy, stosowania tych środków. Według art. 119 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia stosuje się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania czynności albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 u.p.e.a.). Podstawą ogólną nałożenia grzywny w celu przymuszenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jest art. 119 § 1 w/w ustawy, zaś art. 119 § 2 tej ustawy jest przepisem szczególnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2007 r., II OSK 397/06, Lex nr 339487). Wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt i odpowiedzialność (art. 127 u.p.e.a.). Z regulacji prawnej nie ma podstaw do wyprowadzenia pierwszeństwa stosowania wykonania zastępczego (por. wyroki NSA z 21 grudnia 2012 r., II OSK 2315/10, Lex nr 1138139, z 28 września 2011 r., II OSK 1387/10, Lex nr 1151859, z 7 września 2010 r., II OSK 1453/09, Lex nr 746553). Za nieuzasadniony należy uznać także zarzut niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych. W opinii Sądu tytuł wykonawczy wystawiony przez organ I instancji jest zgodny ze wzorem wskazanym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r., w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014r., poz. 650), a sama wymagalność obowiązku rozbiórki, jak słusznie wyjaśniono w zaskarżonym orzeczeniu, została wskazana już w upomnieniu z dnia [...] listopada 2014r. Wymagalność wykonania rozbiórki wynika natomiast z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2010r. nakazującej skarżącemu rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 2,90 x 2,15 m, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce o nr geodezyjny [...] w miejscowości Z., gmina K. W tytule wykonawczym wskazano treść podlegającego egzekucji obowiązku i podstawę prawną tego obowiązku – zgodnie z powyższą decyzją nakazującą rozbiórkę. Z powyższych względów za nietrafiony należy uznać zarzut naruszenia art. 29 § 2 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W niniejszej sprawy nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi w tym zakresie ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej nie zawiera przekonywujących argumentów, aby organy naruszyły wyżej wymienione przepisy. Konkludując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.