II SA/Bk 277/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2015 r. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi R. M. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną , Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 277/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. M. na decyzję P.Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr[...], wydaną w przedmiocie choroby zawodowej. W dniu 30 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata, podnosząc jednocześnie, że skarżący jest zwolniony z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Pełnomocnik ustanowiony z urzędu - adwokat Z. M. K., po zapoznaniu się z aktami sprawy dnia 4 września 2015 r., w dniu 10 września 2015 r. złożył do WSA w Białymstoku opinię o braku podstaw prawnych do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Następnie ww. pełnomocnik na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze został w dniu 25 września 2015 r. zwolniony z obowiązku prowadzenia przedmiotowej sprawy, do której prowadzenia został wyznaczony nowy pełnomocnik- adwokat K. K. Nowo wyznaczony z urzędu pełnomocnik w dniu 9 października 2015 r. zapoznał się z aktami sprawy, zaś w dniu 29 października 2015 r. złożył w tutejszym Sądzie skargę kasacyjną od ww. wyroku. W skardze kasacyjnej nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna R.M.wniesiona została z uchybieniem terminu. Jak wskazano powyżej skarżący odebrał odpis wyroku z uzasadnieniem w dniu 20 lipca 2015 r. (dowód doręczenia – k. 262). Zatem ostatnim dniem na wniesienie skargi kasacyjnej był 19 sierpnia 2015 r., natomiast skarga kasacyjna została wniesiona przez pełnomocnika skarżącego w tutejszym Sądzie dnia 29 października 2015 r. Skoro skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu, a w sprawie nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, to ma zastosowanie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dodać należy, że pogląd taki poparł Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 321/15 stwierdzając, że stanowisko, iż złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy i ewentualne wyznaczenie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi jest utrwalone w praktyce (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1034/14 i cytowane tamże orzeczenia, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu nie wstrzymuje też biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który to przeważnie upływa bezskutecznie zanim postępowanie wpadkowe w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zostanie pomyślnie dla strony zakończone. W konsekwencji czego praktyka uznaje, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu w trybie art. 244 p.p.s.a. winien on złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu dla dokonania tej czynności jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż do 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu pełnomocnikiem strony. Wskazać również należy, że po nowelizacji ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., zgodnie z art. 177 § 3 p.p.s.a. w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż może on być stosowany wyłącznie do spraw wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., co wynika z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 maja 2015 r. poz. 658). Tymczasem postępowanie w sprawie ze skargi R. M. wszczęte zostało przed 15 sierpnia 2015 r., co oznacza, że nie znajduje zastosowanie przepis art. 177 § 3 ustawy p.p.s.a. w nowym brzmieniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I OZ 1073/15). Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a.