II SA/Bk 287/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. V. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania S. V. z miejsca pobytu stałego ul. B. [...] w K. W skardze na powyższą decyzję Wojewody P. Skarżąca S. V. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na mogące wystąpić negatywne konsekwencje dla Skarżącej związane z brakiem jakiegokolwiek zameldowania na terytorium RP oraz będącym w toku postępowaniem o nadanie obywatelstwa. Skarżąca podniosła w uzasadnieniu, iż stałe zameldowanie ma dla niej znaczenie w kontaktach nie tylko z urzędami, ale i z pracodawcą, co uzasadnia w ocenie Skarżącej wniosek o wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.. dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 cytowanego przepisu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 §1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenie skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków ( por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, Lex Nr 1083021). Chodzi, zatem o skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. in.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., OZ 889/04, niepublik.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005r., II OZ 52/05, niepublik.). Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por.: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 495-497/04, niepublik., postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004r., FZ 474/04, niepublik., postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004r., FZ 267/04 niepublik.), a ocena ww. przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje Wnioskodawcę do wskazania, co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest, zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniającego ww. okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że Skarżąca nie przytoczyła żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności Skarżąca nie wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub, że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny. Decyzja taka ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Decyzja o wymeldowaniu nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do tego lokalu, ani też nie przywraca prawa posiadania, czy też prawa własności. Jak zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja taka nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a tym samym nie może jej wykonanie spowodować negatywnych dla strony skutków. Odnosząc się natomiast do brzmienia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), który stanowi, że osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, to należy stwierdzić, że z niewykonaniem tego obowiązku nie wiążą się żadne konsekwencje. Z dniem 1 stycznia 2013 r. utracił bowiem moc przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013r. poz. 482), który za niedopełnienie obowiązku meldunkowego przewidywał karę ograniczenia wolności, grzywnę albo karę nagany. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.