II SA/Bk 315/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę Wnioskiem z [...] lipca 2021 r. P. Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka) zwróciła się do Burmistrza K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...] w obrębie Z. w gminie K. – "Z.". We wniosku wskazała, że wielkość powierzchni zabudowy wyniesie "do 0, 49 ha". Decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] Burmistrz ustalił na rzecz Spółki P. warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W sentencji decyzji zawarł m.in. ustalenia dotyczące funkcji i rodzaju inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych. W pkt I ppkt 1 decyzji (dotyczącym funkcji i rodzaju inwestycji) wskazał, że inwestycja obejmuje budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na części działki o powierzchni 4.900 m2. Ponadto w pkt III sentencji decyzji, zawierającym opis linii rozgraniczających teren inwestycji, wskazał że linia ta została określona i oznaczona na załączonych mapach, obejmując cześć działki nr [...] o powierzchni 4.900 m2. Jak wynika z kolei z wyników Analizy warunków i zasad zagospodarowanie terenu oraz jego zabudowy, stanowiącej załącznik do decyzji Burmistrza, teren inwestycji opisano jako "powierzchnię działki objętej wnioskiem: 4.900 m2" (pkt I podpunkt 1 lit. a; k. 153 akt adm.). Decyzja została doręczona Spółce [...] listopada 2021 r. (k. 170 akt adm.) Wnioskiem z [...] lutego 2022 r. Spółka zwróciła się do Burmistrza o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o ustalenie warunków zabudowy, dotyczącej powierzchni inwestycji, wskazując że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określono powierzchnię inwestycji wynoszącą "do 0,49 ha", zaś w pkt 1 decyzji oraz w pkt 1 Analizy omyłkowo wskazano "4.900 m2". Postanowieniem z [...] lutego 2022 r. nr [...] Burmistrz odmówił sprostowania wydanej [...] listopada 2021 r. decyzji, w zakresie zmiany powierzchni inwestycji z "4.900 m2" na "do 4.900 m2". Podkreślił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie zawiera zapisu określającego "powierzchnię inwestycji". Zgodnie z art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W przeprowadzonym postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, z uwagi na rodzaj zamierzenia inwestycyjnego, skorzystano z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 ze zm.), nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tj. warunku dotyczącego kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu). Wskutek powyższego w treści decyzji nie ustalono takich wskaźników jak m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. Organ wskazał, że z wniosku Spółki inicjującego postępowanie wynika, że: "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha" oraz, że "powierzchnia ta liczona jest po granicach opracowania jak wskazano w załączniku nr 2 do wniosku". Oznacza to, że wyznaczona na załączniku graficznym do wniosku granica obszaru objętego wnioskiem obejmuje część działki nr [...], która wynosi 0,49 ha, czyli 4.900 m2. Burmistrz podkreślił, że wielkość powierzchni planowanej inwestycji oraz linia rozgraniczająca teren inwestycji nie są pojęciami tożsamymi i należy je traktować odmiennie. W konsekwencji przyjął, iż na terenie objętym decyzją w liniach rozgraniczających teren inwestycji (4.900 m2) można zrealizować określoną w tej decyzji inwestycję, której powierzchnia zabudowy - z racji określenia granic terenu objętego decyzją - może wynieść nie więcej niż 4.900 m2 (a więc do 4.900 m2). Wnioskowana zmiana w zakresie powierzchni inwestycji nie mogła być więc uwzględniona w trybie sprostowania, bowiem treść decyzji nie zawiera ustalenia w zakresie "powierzchni planowanej zabudowy", określając jedynie linię rozgraniczającą teren inwestycji. Uwzględnienie wniosku o sprostowanie spowodowałoby ustalenie warunków zabudowy dla bliżej nieokreślonej powierzchni działki. Wskutek rozpatrzenia zażalenia Spółki na ww. postanowienie Burmistrza, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało orzeczenie w mocy postanowieniem z [...] marca 2022 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, Spółka domaga się zmiany w zakresie sformułowań niewystępujących w decyzji, co wyłącza możliwość sprostowania w trybie art. 113 K.p.a. Tymczasem czymś innym jest "teren części działki o powierzchni" - do której na str. 1 odnosi się decyzja (analiza posługuje się zaś sformułowaniem "powierzchni działki objętej wnioskiem"), czymś innym jest "powierzchnia inwestycji". Jeśli zdaniem strony decyzja powinna wskazywać na "powierzchnię inwestycji", czy też jest niezgodna z wnioskiem, to właściwym trybem było wniesienie odwołania od decyzji. Inwestor może realizować inwestycję na części działki w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji o powierzchni 4.900 m2 - czyli do tej właśnie powierzchni (teren samej inwestycji może być mniejszy, oby mieścił się na określonej powierzchni części działki). Ponieważ jednak w decyzji nie odniesiono się do powierzchni inwestycji nie można w tym zakresie prostować decyzji. Ewentualne sprostowanie wpłynęłoby na jej warstwę merytoryczną przez orzeczenie o elemencie, który do tej pory w decyzji nie występuje - zgodnie z treścią art. 54 u.p.z.p. Nawet gdyby uznać, że inwestorowi chodzi jedynie o zmianę sformułowania z "4.900m2" na "do 4.900 m2", bez odniesienia się do terenu inwestycji, czy też powierzchni części działki (co zdaniem SKO nie wynika z akt sprawy), to i tak byłaby to merytoryczna zmiana treści decyzji, bowiem czym innym jest jasne określenie powierzchni części działki, czym innym zaś ustalenie, że jest to wartość maksymalna - za pomocą sformułowania "do...". Takie sformułowanie prowadziłoby do wniosku, że organ ustalił warunki zabudowy dla bliżej nieokreślonej części działki nr [...]. Ponadto SKO wskazało, że dla tej samej działki ustalono na rzecz strony warunki zabudowy w dwóch odrębnych decyzjach, które dotyczą jej części. Jakkolwiek prawidłowość ustalenia warunków zabudowy pozostaje poza zakresem przedmiotowego postępowania, to na skutek sprostowania decyzji Burmistrza przez określenie powierzchni inwestycji mogłoby dojść do sytuacji, w której całość inwestycji (tj. łącznie dla obu wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...]), przekraczałaby 1 ha. Mogłoby to skutkować zaliczeniem jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. SKO dostrzegło, że we wniosku Spółka wskazała, że chodzi o powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia, natomiast decyzja nie wskazuje, w jaki sposób należy rozumieć obszar inwestycji, odnosząc się jedynie do jej elementów. Na etapie realizacji, inwestor będzie związany decyzją określającą warunki zabudowy a nie wnioskiem wszczynającym postępowanie. Prowadzić to może do próby obejścia prawa i realizacji inwestycji na powierzchni pojmowanej przez stronę inaczej niż przez organ, który nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Doprecyzowanie tego, czym jest powierzchnia inwestycji, stanowi element merytoryczny niepodlegający sprostowaniu w trybie art. 113 K.p.a. SKO podkreśliło, że jakkolwiek nie kwestionuje prawa inwestora do kształtowania treści wniosku, to sama sprzeczność wniosku z wydanym rozstrzygnięciem nie może zostać uznana za oczywistą omyłkę jeśli rodzi ten skutek, że wpływa na warstwę merytoryczną rozstrzygnięcia organu. Spółka domaga się zmiany w zakresie elementu rozstrzygnięcia, który w przedmiotowej decyzji nie występuje. Reasumując SKO stwierdziło, że zarzuty powołane w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie, zwłaszcza że przedmiotem postępowania nie jest sama decyzja, lecz możliwość jej sprostowania. Skargę na postanowienie Kolegium wniosła do sądu administracyjnego Spółka, zaskarżając orzeczenie w całości oraz zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego postanowienia, tj.: a) art. 7a § 1 K.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącego, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich oraz możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy; b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i przyjęcie, że: - decyzja ustalająca warunki zabudowy może zawierać normy powierzchniowe określone za pomocą linii rozgraniczeniowych teren inwestycji - stąd jest decyzją wiążącą w tym zakresie organ, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i w przypadku spełnienia przesłanek faktycznych z art. 61 u.p.z.p., podlega ona wydaniu o treści odpowiadającej treści wniosku; - organ wydający decyzję wiąże treść załącznika graficznego, na którym wskazana jest granica obszaru objętego wnioskiem, nie zaś sama literalna treść wniosku, z której wyraźnie wynika, że "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha", bowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest decyzją uznaniową, II. naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na treść decyzji: a) art. 61 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie tożsamym do treści wniosku, w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem, a jedyne do czego był zobowiązany organ było zbadanie, czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej, zaś nie do urzeczywistnienia w decyzji konkretnej powierzchni, która nie wiąże organu z mocy przepisów prawa, b) art. 113 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w decyzji wystąpiła oczywista omyłka pisarska, polegająca na nieuwzględnieniu w jej osnowie treści określonej we wniosku tj.: "do 0,49", mimo związania organu treścią wniosku a nie arbitralnym ustaleniem wartości na podstawie własnego przekonania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 113 § 1 K.p.a., wedle którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jakkolwiek przepis ten nie zawiera legalnych definicji pojęć "błędu pisarskiego" i "oczywistej omyłki", to w orzecznictwie wyjaśniano, że chodzi o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd - zawsze dostrzegalny na tzw. pierwszy rzut oka, a więc błąd ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego bądź innego, wynikać powinna albo z natury samego błędu, albo z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka, w rozumieniu ww. przepisu, to natomiast widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. m.in.: wyrok NSA w Krakowie z 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2, poz. 65, czy wyrok NSA z 25 września 2019 r., II OSK 2250/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena "oczywistości" omyłki powinna natomiast wynikać z całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz – a może przede wszystkim – z realiów konkretnej sprawy (jak trafnie stwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z 29 marca 2012 r., I SA/Gl 268/11). Natomiast inne oczywiste omyłki to omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa (por. m.in. wyrok NSA z 21 września 2012 r., II OSK 940/11). W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęty jest również pogląd, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 § 1 K.p.a., a w szczególności nie może stanowić ingerencji w merytoryczną treść orzeczenia, czyli prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. W tym względzie podkreśla się, że nie jest dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (por. m.in. wyrok NSA z 24 września 2009 r., II OSK 1439/08 i powołane tam orzecznictwo). Warto podkreślić, że do zmiany stanu faktycznego w wyniku sprostowania treści decyzji dochodzi wtedy, gdy organ używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem i to nie tylko z punktu widzenia stanu sprawy, ale i samego rozstrzygnięcia. Wówczas niewątpliwie sprostowanie jest nieprawidłowe. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 §1 K.p.a. jest zatem możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia, w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2040/14). W ocenie sądu, sprostowanie użytego w decyzji Burmistrza sformułowania: "(...) na terenie części działki o powierzchni 4.900 m2 (...)" przez zastąpienie go sformułowaniem: "(...) na terenie części działki o powierzchni do 4.900 m2 (...)" dotyczy merytorycznego elementu decyzji o warunkach zabudowy. Charakter wnioskowanej przez skarżącą zmiany nie pozwala zatem na pozytywne załatwienie wniosku o sprostowanie w drodze zastosowania instytucji z art. 113 § 1 K.p.a. W tym względzie sąd podziela ocenę prawną organów obydwu instancji. Oznaczenie powierzchni działki (a tym bardziej części działki, której dotyczy inwestycja) w decyzji o warunkach zabudowy stanowi jeden z zasadniczych elementów zawartego w niej rozstrzygnięcia. Wynika to z treści art. 54 i art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jak trafnie zauważył NSA w wyroku z 16 stycznia 2018 r. (II OSK 743/17), przewidziany w art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji, na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie (tj. mapie odpowiadającej wymogom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W przypadku zaś takich inwestycji jak budowa farmy fotowoltaicznej, a więc zabudowy w istocie niekubaturowej, opartej wyłącznie o parametr powierzchni zabudowy – określenie tej powierzchni jest istotnym elementem warunków realizacji inwestycji, w szczególności decydującym o rodzaju przepisów odrębnych, jakie do tej inwestycji mogą mieć zastosowanie. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym m.in. zabudowę systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Oznacza to, że wskazanie powierzchni zabudowy systemami fotowoltaicznymi jest istotne z punktu widzenia kwalifikacji tego przedsięwzięcia jako podlegającego ocenie co do wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym względzie sąd podziela argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro zatem powierzchnia zabudowy determinuje warunki zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. "a" i "b" u.p.z.p.), to w konsekwencji kwestionowany fragment sentencji decyzji Burmistrza przesądza o tym, jaką powierzchnię organ weryfikował z punktu widzenia mających zastosowanie przepisów odrębnych. Dodać przy tym należy, że to na jaką powierzchnię zabudowy farmy fotowoltaicznej inwestor uzyskał warunki zabudowy, ma istotne znaczenie również z punktu widzenia przebiegu dalszego procesu inwestycyjnego. Sąd wskazuje przy tym, że przepisy u.p.z.p., mające zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, należy interpretować systemowo, a więc z uwzględnieniem przepisów prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, obejmujący określenie granic działki lub terenu, a także usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym. Zgodnie zaś z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., organ wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. W tym miejscu odwołać się należy do stanowiska wypracowanego przez sąd w sprawie m.in. II SA/Bk 176/22, ze skargi tej samej skarżącej, stanowiącego że decyzja o warunkach zabudowy, podobnie jak decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, nie jest decyzją abstrakcyjną, lecz zawsze skonkretyzowaną przez m.in. określenie rodzaju zagospodarowania terenu i rodzaju budowy oraz miejsca jej wykonywania (tj. na konkretnie oznaczonym terenie obejmującym jedną lub więcej działek geodezyjnych, czy też jej część). W konsekwencji oznaczenie numeru działki oraz powierzchni tej działki (lub jej części) w ramach terenu, którego dotyczy zmiana sposobu zagospodarowania i na którym mają być prowadzone roboty budowlane, stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność zmiany sposobu zagospodarowania i odpowiednio prowadzenia robót budowlanych. Następuje to przez określenie sposobu zagospodarowania i rodzaju robót budowlanych oraz miejsca i położenia obiektu budowlanego, którego dotyczy (por. wyrok NSA z 9 października 2009 r., II OSK 1534/08 oraz powołane tam stanowisko orzecznictwa i literatury). Tylko oczywiście błędne względem żądania strony, przedmiotu sprawy lub zgromadzonego materiału dowodowego określenie powierzchni działki, której dotyczy istota rozstrzygnięcia, może być w pewnych warunkach uznane za błąd formalny organu podlegający sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. (np. podanie zupełnie innej powierzchni niż we wniosku). Stąd też sprostowanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby dopuszczalne tylko wtedy, gdyby nie prowadziło do merytorycznej zmiany decyzji. Tymczasem z powyższych względów należy przyjąć, że wskazanie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzchni zabudowy farmy fotowoltaicznej jest merytorycznym elementem tej decyzji (art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. "a" i "b" u.p.z.p.), wywołującym daleko idące konsekwencje prawne, zarówno co do kwalifikacji inwestycji jako przedsięwzięcia podlegającego ocenie środowiskowej, jak i co do treści przyszłego pozwolenia na budowę (będącego konsekwencją ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy parametrów inwestycji – mających wpływ na kształtowanie ładu przestrzennego). W konsekwencji, jako element merytoryczny decyzji o warunkach zabudowy określenie powierzchni zabudowy w sprawie niniejszej nie może podlegać sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. Sąd wyjaśnia przy tym, że o ile samo wskazanie powierzchni zabudowy nie podlega kwalifikacji jako "oczywista omyłka" w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a., o tyle nie wyklucza realizacji inwestycji w rozmiarze zawnioskowanym przez stronę (vide: także ocena sądu w sprawie II SA/Bk 176/22). Jak słusznie wskazał organ, inwestor może realizować inwestycję na części działki w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji o powierzchni 0,49 ha, czyli do tej właśnie powierzchni jaka została wskazana we wniosku. Teren inwestycji może być mniejszy, lecz powinien mieścić się na określonej powierzchni działki inwestycyjnej. Abstrahując od powyższych uwag, sąd zauważa, że jakkolwiek czym innym jest precyzyjne określenie powierzchni zabudowy a czym innym ustalenie tej wartości w sposób zakresowy (np. za pomocą sformułowania "do"), to oznaczenie terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy odpowiada powierzchni, która została zaznaczona na kopii mapy zasadniczej oraz poddana analizie urbanistycznej, stanowiących załączniki do decyzji Burmistrza z [...] listopada 2021 r. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organ pierwszej instancji posłużył się błędnym oznaczeniem powierzchni części działki inwestycyjnej. Abstrakcyjne zaś skorygowanie sformułowania z "4.900 m2" na "do 4.900 m2" bez odniesienia do terenu inwestycji, czy też powierzchni części działki, jest niedopuszczalne, bowiem prowadziłoby do wniosku, że organ ustalił warunki zabudowy dla bliżej nieokreślonej części działki inwestycyjnej, czemu przeczą wyżej powołane regulacje u.p.z.p. Jeśli strona skarżąca uważała, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest tożsama z treścią złożonego wniosku, powinna była złożyć odwołanie, czego nie uczyniła. W przypadku wad istotnych decyzji, właściwy tryb ich weryfikacji nie może być zastąpiony przez tryb rektyfikowania wad nieistotnych (tj. umożliwiający usuwanie błędów, czy omyłek). Zarówno wywody skargi, jak i uzasadnienia zaskarżonych postanowień zawierające odniesienia do przepisów prawa materialnego jednoznacznie potwierdzają, że wniosek o sprostowanie nie mógł być rozpatrywany jako dotyczący "oczywistej omyłki". Podsumowując, przedstawiona przez organ argumentacja świadczy o zasadności odmowy uwzględnienia wniosku o sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. Decyzja nie zawiera bowiem takiego rodzaju błędu, który mógłby zostać naprawiony w drodze zastosowania instytucji jej rektyfikacji. Stąd też sprostowanie przedmiotowej decyzji było niedopuszczalne. W konsekwencji stanowisko Kolegium sformułowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, utrzymującym w mocy postanowienie Burmistrza o odmowie sprostowania własnej decyzji z [...] listopada 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy, jest prawidłowe. Przy ich wydawaniu nie popełniono błędu w wykładni lub zastosowaniu art. 113 § 1 K.p.a., ani nie doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 7a K.p.a., bowiem wątpliwości co do treści normy prawnej w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły. Stanowisko prezentowane przez organy w żadnym razie nie świadczyło o przyjęciu zawężającej, czy też niekorzystnej dla strony interpretacji przepisów prawa, tj. art. 113 § 1 K.p.a. w związku z art. 61 u.p.z.p., lecz znajduje swoje umocowanie w prawidłowej i utrwalonej już wykładni tego przepisu, a także jest osadzone w realiach sprawy. Organy nie naruszyły reguł postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 K.p.a., prawidłowo ustalając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, o której mowa w art. 80 K.p.a. Jeśli chodzi zaś o merytoryczne zarzuty skargi dotyczące w istocie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której kontroli w administracyjnym toku instancji strona skarżąca zaniechała, zauważyć należy, że ze względu na przedmiot kontrolowanego postępowania - zawężony do kwestii sprostowania, nie mogły być one przedmiotem rozpoznania. Postanowienia wydane w sprawie zapadły więc na skutek prawidłowego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Kontrola ich legalności nie wykazała naruszeń, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm.). Na mocy art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 tej ustawy, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.