II SA/Bk 405/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia W. R. na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na działce nr [...], obręb W., gm. W., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia [...] marca 2022 r. W. R. wystąpił do Wójta Gminy W. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na działce nr [...], obręb W. gm. W.. Jednocześnie zwrócił się o uwzględnienie przepisów art. 10 ust 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis umożliwia lokalizację elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 1 MW na obszarach objętych ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem występowania na działce odpowiedniej klasy gruntów). Pismem nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. Wójt Gminy W. poinformował W. R., że: • działka nr [...], obręb Włochówka, gm. W. usytuowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr VI/39/03 Rady Gminy Wizna z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Podl. z 2003 r., poz. 575 ze zm.); • działka nr [...], obręb W., gm. W., zgodnie z zapisami tego planu, stanowi teren oznaczony symbolem UT - tereny zabudowy usługowej z zakresu turystyki i wypoczynku, na którym niemożliwa jest lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej; • w dniu [...].01.2022 r. wydany został wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ww. działkę, który zawierał szczegółowe informacje dotyczące możliwości i rodzaju zagospodarowania nieruchomości; • przywołany w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy etapu sporządzania miejscowego planu, w związku z powyższym nie ma możliwości zastosowania go do chwili obecnej; • stosownie do w/w przepisów planowanie jest przystąpieniem do sporządzania nowego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. w oparciu o aktualne przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. W. R. ponownie wystąpił do Wójta Gminy W. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na przedmiotowej działce, z uwzględnieniem przepisów art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis umożliwia lokalizację elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 1 MW w obszarach objętych ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem występowania na działce odpowiedniej klasy gruntów). Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 Wójt Gminy W. odmówił wydania W. R. zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że "(...) wnioskowana działka usytuowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr VI/39/03 Rady Gminy W. z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. (opublikowaną w Dz.Urz. Woj. Podl. z 2003 r., poz. 575 ze zm.), z którego wynika że w/w działka położona jest na terenie o symboli UT - tereny zabudowy usługowej z zakresu turystyki i wypoczynku. Zgodnie z zapisami przywołanej uchwały plan nie ustala dla terenu oznaczonego symbolem UT możliwości lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej, w związku z powyższym nie jest możliwe wydania zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji na działce nr [...], obręb Włochówka, gm. W. elektrowni fotowoltaicznej do 1 MW (...)". Z postanowieniem Wójta Gminy W. nie zgodził się W. R. i wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniósł o zmianę postanowienia i wydanie wnioskowanego zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 217 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. podkreślając, że zaświadczenie jako czynność materialno – techniczna, nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest to, że działka nr [...] położona w obrębie miejscowości Włochówka, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą nr VI/30/03 Rady Gminy W. z dnia 17 marca 2003 r., przeznaczona jest pod zabudowę usługową z zakresu turystyki i wypoczynku (oznaczoną w planie symbolem UT). Nie budzi wątpliwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego fakt, że elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 1 MW nie stanowi zabudowy usługowej z zakresu turystyki i wypoczynku, zatem odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na przedmiotowej działce należy uznać za działanie prawidłowe i zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznało go za niezasadny. Zaświadczenie stanowi oświadczenie wiedzy organu oparte na danych będących w posiadaniu tego organu, w rozpatrywanej sprawie na zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą nr VI/30/03 Rady Gminy W. z dnia 17 marca 2003 r. W związku z tym, w zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym, czy też deklaratoryjnym (por. wyrok NSA z dnia z 16 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 81/09, LEX nr 618308). Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503) i argumentacja przedstawiona przez skarżącego w tym zakresie, w uzasadnieniu zażalenia, nie mogą zostać wzięte pod uwagę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył W. R. podtrzymując argumenty przedstawione w zażaleniu i swoich wcześniejszych pismach oraz zarzucając naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2 a ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podkreślił, że w obu w/w postanowieniach powołano się na obowiązujący na terenie gminy W. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika że działka objęta wnioskiem przeznaczona jest pod tereny zabudowy usługowej z zakresu turystyki i wypoczynku, co zdaniem organów wyklucza możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej na przedmiotowym terenie. Zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę przepisów art. 10 ust. 2a Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis umożliwia lokalizację elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 1 MW na obszarach objętych ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem występowania na działce odpowiedniej klasy gruntów), co jego zdaniem powinno skutkować wydaniem zaświadczenia o żądanej przez niego treści. W tym zakresie skarżący powołał się na treść art. 10 ust. 2a oraz fragment uzasadnienia do projektu Ustawy o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (druk dostępny na stronie internetowej sejmu RP). Na tej podstawie wniósł o zmianę postanowienia i wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Uchybienia, które obligują do usunięcia skarżonej decyzji z obrotu prawnego określa art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. i są to: zaistnienie przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (wówczas sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części) bądź też naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (wówczas sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części). W ocenie Sądu taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, a zatem nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2022 r., którą odmówiono wydania zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na działce nr [...], obręb W., gm. W. były zapisy art. 217, 218 i 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej k.p.a.) Podstawę zatem wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy działu VII (art. 217 – 220) k.p.a. regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Z kolei stosownie do treści art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało jednoznaczne stanowisko, że postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany. W trakcie tego postępowania dokonywane są wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające w szczególności na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Zaświadczenie traktować należy jako urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, zaś jego istota sprowadza się do tego, iż nie rozstrzyga ono żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ wydając zaświadczenia dokonuje jedynie potwierdzenia konkretnej okoliczności, a nie stwierdza istnienia w danym czasie określonego stanu. Z tej też przyczyny niedopuszczalne jest w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Charakterystyka samego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 218 § 2 k.p.a., sprowadza się do przyjęcia, iż spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i akt innego rodzaju, lub wyjaśnienia, czy dane w nich zawarte odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry i akta innego rodzaju mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Rolą postępowania wyjaśniającego jest usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10 Lex nr [...]082571, z dnia 8 września 2009 r. I OSK 104/09, Lex nr 594852). W sytuacji gdy organ dysponuje danymi zawartymi w kartotekach, ewidencjach, rejestrach lub aktach innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, wówczas winien wydać zaświadczenie. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się natomiast do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia ..., PIP z 2004 r., z. 10, str. 63). Jak wskazuje też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09 (LEX nr 745278), przedmiotowe postępowanie wyjaśniające ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych. Należy też zauważyć, w ślad za stanowiskiem literatury, że w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może bowiem zmieniać sytuację faktyczną strony, na przykład dostarczać jej środek dowodowy, nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Podzielając przytoczone poglądy literatury i orzecznictwa oraz przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż wnioskodawca W. R. wystąpił do Wójta Gminy W. z żądaniem wydania zaświadczenia potwierdzającego możliwość lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na działce nr [...], obręb W., gm. W. Jednocześnie zwrócił się o uwzględnienie przepisów art. 10 ust 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis umożliwia lokalizację elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 1 MW na obszarach objętych ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem występowania na działce odpowiedniej klasy gruntów). Faktycznie zatem skarżącemu chodziło o wydanie zaświadczenia, że lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomnieć należy, że wniosek z dnia [...] marca 2022 r. został załatwiony w ten sposób, że w dniu [...] marca 2022 r. poinformowano go, że działka nr [...], obręb Włochówka, gm. W. usytuowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr VI/39/03 Rady Gminy W. z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. (opublikowaną w Dz.Urz. Woj. Podl. z 2003 r., poz. 575 ze zm.), a zgodnie z zapisami tego planu teren ten został oznaczony symbolem UT - tereny zabudowy usługowej z zakresu turystyki i wypoczynku, a zatem niemożliwa jest lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej. Postanowienie z dnia [...] kwietnia 2022 r. odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści było następstwem kolejnego wystąpienia wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2022 r., zawierającym żądanie wydania zaświadczenia o konkretnej treści, z uwzględnieniem przepisów art. 10 ust 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis umożliwia lokalizację elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 1 MW na obszarach objętych ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem występowania na działce odpowiedniej klasy gruntów). Wspomnieć trzeba, że samo uzasadnienie żądania wydania zaświadczenia wynikało z woli wnioskodawcy uzyskania potwierdzenia, iż planowana na przedmiotowej nieruchomości inwestycja, w postaci elektrowni fotowoltaicznej jest zgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, zaś jak wskazuje korespondencja prowadzona z organem, sam wnioskodawca nie ma w tym względzie wątpliwości. Samo żądanie, choć nie wynikało to z jego treści, opierało się na treści art. 217 § 1 i 2 pkt 2 k.p.a., zaś faktycznie dotyczyło ono potwierdzenia zgodności z prawem miejscowym planowanej na nieruchomości inwestycji. W tych okolicznościach sprawy żądanie nie mieści się w dyspozycji art. 217 k.p.a. Jak już ogólnie wskazano zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Samo zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, natomiast informacje podane w tym zaświadczeniu muszą być oczywiste i bezspornie, a nadto muszą wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. W zaświadczeniu organ nie może dokonywać interpretacji przepisów prawa oraz oceny skutków prawnych przepisów dla danego stanu faktycznego. Wnioskodawca skierował zatem do organu żądanie, które przekraczało możliwość jego realizacji w formie zaświadczenia, gdyż żądanie nakierowane było na dokonanie interpretacji i oceny zapisów zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego w kontekście możliwości realizacji konkretnej inwestycji oraz przepisów art. 10 ust 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tego rodzaju żądanie nie mieściło się z kolei w uproszczonym trybie postępowania jaki jest przewidziany przy postępowaniu w zakresie wydania zaświadczenia. Ponadto jak słusznie podkreślił organ I instancji w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 t.j.) dotyczy etapu sporządzania miejscowego planu, w związku z powyższym nie ma możliwości zastosowania go do w chwili obecnej, bowiem przy wydaniu zaświadczenia organ nie może dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Oceniając żądanie wydania zaświadczenia o konkretnej treści, tj. potwierdzającego możliwość realizacji inwestycji opisanej we wniosku na wskazanej nieruchomości należy wskazać, że udzielenie przez organ odpowiedzi, w formie żądanego zaświadczenia, mogłoby zostać poczytane jako rozstrzygnięcie przesądzające sposób zagospodarowania terenu. Ustawodawca jednak dla konkretyzacji możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będącej wyrazem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, przewidział inną formę, a mianowicie decyzję administracyjną. Tylko bowiem właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest władny do zajęcia stanowiska w sprawie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie takie nie przysługuje organowi gminy, który nie jest władny przeprowadzić interpretacji przepisów planu miejscowego. Skoro zatem właściwą formą oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego jest decyzja administracyjna, a nie zaświadczenie przywołać należy stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2005 r., II OSK 36/05 (ONSAiWSA 2006/2/64) w którym Sąd ten stwierdził, że "obowiązek wydania, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia". Podobne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Ke 640/12), gdzie wyraził pogląd w pełni akceptowany przez Sąd w składzie orzekającym, że "konkretyzacja możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będąca wyrazem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. w decyzji o pozwoleniu na budowę lub o zmianie pozwolenia na budowę), a okoliczność, czy planowana inwestycja będzie zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też nie i w jakim zakresie - nie należy już do kompetencji organu wydającego zaświadczenie, lecz do organu architektoniczno-budowlanego, który w prowadzonym przez siebie postępowaniu będzie oceniał dokumentację projektową załączoną do wniosku, w trybie art. 35 w związku z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Jest to bowiem element stanu faktycznego sprawy, z którym przepisy Prawa budowlanego wiążą określone konsekwencje prawne". Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2438/14 (CBOSA). W związku z powyższym należy wskazać, że organ do którego wpłynął wniosek posiadał wyłącznie uprawnienie do wydania wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego co nastąpiło w dniu 28 stycznia 2022 r, zaś jego kompetencje nie obejmowały uprawnienia do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty skargi o naruszeniu przez organy przepisów prawa, w tym art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 t.j.), który dotyczy wyłącznie etapu sporządzania miejscowego planu i jest skierowany do organów planistycznych, a nie może stanowić podstawy wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.