II SA/Bk 424/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. N. Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "Inwestor"), zwróciła się do Starosty W. (dalej: "Starosta") o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (z dwoma lokalami mieszkalnymi w każdym z budynków) na działce o nr [...] położonej przy ul. [...] w W.. Do wniosku Inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane (prawo własności). Pismem z dnia [...] marca 2019 r. Starosta zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę, zaś postanowieniem wydanym tego samego dnia na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2018, poz. 1202 ze zm.; dalej: "P.b."), wezwał Inwestora do złożenia projektów budowlanych instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz elektrycznej, stanowiących odrębne opracowania, których nie załączono do wniosku. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2019 r. Inwestor wskazał, że projekty te będą przedmiotem odrębnego postępowania. W związku z wątpliwościami co do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wysokie Mazowieckie zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Wysokie Mazowieckie z dnia 24 listopada 2005 r. nr XXXVII/141/05 (Dz.U.Woj.Podl. 2005, Nr 272, poz. 2197; dalej: "plan miejscowy"), obowiązującego na przedmiotowym obszarze, Starosta zwrócił się w dniu 27 marca 2019 r. do autora planu o wyjaśnienie jego zapisów zawartych w § 47 dotyczącym terenu oznaczonego symbolem C37 MN, na którym zlokalizowana ma być inwestycja stanowiąca przedmiot sprawy. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r. Kierownik Wydziału Budownictwa i Inwestycji Starostwa Powiatowego w W. dokonał interpretacji pojęć: "zabudowa w sąsiedztwie", "działki sąsiednie" i "budynki sąsiednie" oraz wyjaśnił zamiar autora planu co do możliwości posadowienia na działce budowlanej kilku budynków. Uwzględniając uzyskaną interpretację zapisów planu miejscowego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Starosta zobowiązał Inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami planu miejscowego, w zakresie wnioskowanego rodzaju zabudowy i zakresu inwestycji, a także do zgodności z § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2012, poz. 462; dalej: "rozporządzenie MTBGM"). W dniu [...] lipca 2019 r. Inwestor zmienił wniosek o pozwolenie na budowę, wskazując, że planowana inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego składającego się z dwóch lokali mieszkalnych. Inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawierającego dwa lokale mieszkalne, a także uargumentował zgodność planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. W dniu [...] lipca 2019 r. Starosta uznał za stronę postępowania E. i S. S. – współwłaścicieli działki nr [...], sąsiadującej z działką inwestycyjną. W dniu [...] lipca 2019 r. odmówił natomiast uznania za stronę postępowania G. Z. – współwłaścicielki działki nr [...], również sąsiadującej z działką inwestycyjną. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Starosta zobowiązał Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o analizę minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń oraz dostępu do światła dziennego projektowanego budynku, jak i budynków znajdujących się na sąsiednich działkach, zgodnie z § 13 w zw. z § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015, poz. 1422; dalej: "warunki techniczne"). W dniu 4 września 2019 r. Inwestor złożył uzupełniony, w powyższym zakresie, projekt budowlany. Dnia [...] października 2020 r. Starosta wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w W.. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ze względu na brak udziału w postępowaniu właścicieli działki o nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Starosta zobowiązał Inwestora do ustalenia na drodze sądowej następców prawnych po zmarłym współwłaścicielu ww. działki – Z. Z., zaś odrębnym postanowieniem wydanym w tej samej dacie, zawiesił postepowanie. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Inwestor przedłożył do akt postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. (sygn. akt [...]) stwierdzające, że spadek po Z. Z. (zmarłym dnia [...] sierpnia 2016 r.) nabyła w ¼ części jego żona G. Z. oraz po ¼ części jego córki: A. C., E. L. i S. Z. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie, uznając ww. następców prawnych Z. Z. za strony postępowania. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. Starosta zobowiązał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w zakresie: charakterystyki energetycznej planowanego budynku, obliczeń powierzchni użytkowej, planowanej realizacji przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego oraz instalacji gazowej, a także dostosowania do wymagań z § 3 ust. 1 pkt 1 i § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MTBGM oraz z art. 33 ust. 2 pkt 10 P.b. Inwestor uzupełnił projekt w dniu [...] września 2020 r. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce o nr [...], położonej przy ul. [...] w W.. Poza szczegółowym przedstawieniem chronologicznego biegu postępowania Starosta wskazał w uzasadnieniu decyzji, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w granicach działki nr [...], zaś potwierdzeniem, że budynek mieszkalny jednorodzinny jest inwestycją nie powodującą zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (przy zachowaniu przewidzianych prawem odległości od granicy działek sąsiednich) jest art. 29 ust. 1 pkt. 1a P.b. stanowiący, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Starosta wskazał, że budowa wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wymaga jedynie uproszczonej procedury tj. zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, która nie przewiduje udziału stron w postępowaniu. Ponadto Starosta uznał projekt budowlany za kompletny oraz zgodny z zapisami planu miejscowego. W toku postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniami stron postępowania, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Wojewoda zobowiązał Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego przez: jego dostosowanie do zgodności § 18 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego - dotyczącego odprowadzania wód opadowych; przedstawienie szczegółowej analizy gabarytów zabudowy (w szczególności szerokości elewacji frontowych) budynków znajdujących się w sąsiedztwie projektowanego budynku; wskazanie w części opisowej liczby kondygnacji oraz dostosowanie do zgodności części opisowej i rysunkowej projektu budowlanego w kwestii rodzaju poddasza; przedłożenie rysunku rzutu poddasza oraz przez dostosowanie adresu obiektu na stronie tytułowej projektu budowlanego do zgodności z adresem umieszczonym na wniosku o pozwolenie na budowę. W dniu [...] lutego 2021 r. Inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że planowana inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem C37 MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja oraz jej parametry pozostają zgodne z zapisami planu miejscowego wynikającymi z: § 47 pkt 6 lit. a. (nieprzekraczalna linia zabudowy), § 47 pkt 6 lit. b (powierzchnia biologicznie czynna), § 47 pkt 2 lit. i. (uzupełnienie istniejącej zabudowy), § 47 pkt 6 lit. c. (szerokość elewacji frontowej), § 47 pkt 6 lit. e. (liczba kondygnacji naziemnych), § 47 pkt 6 lit. h. (geometria dachu oraz nachylenie połaci dachowych), § 17 ust. 3 pkt 4 (liczba miejsc parkingowych), § 18 ust. 4 pkt 1 (odprowadzanie wód opadowych) i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b. (powierzchnia działki dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) – wskazując przy tym, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby zamiarem inwestora był podział działki inwestycyjnej. Wojewoda podkreślił, że zakres planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek odwołujących się, bowiem projektowany budynek zlokalizowany zostanie w odległości od 7,34 m do 8,30 m od granicy z działką nr [...] i w odległości 13,78 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce, a także w odległości 3,49 m od granicy z działką nr [...] i w odległości 14,66 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na tej działce. Od strony działki nr [...] oraz od strony istniejącego na działce inwestycyjnej budynku mieszkalnego, zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wyprowadzoną ponad pokrycie dachu na wysokość 0,3 m oraz wysuniętą o 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. Wskazano, że inwestycja nie pozbawi ponadto nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej oraz mediów, a także spełnia wymóg z § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, który dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w odległości 3 m od granicy działki, a także z § 13 warunków technicznych, bowiem budynek nie ograniczy dostępu światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera szczegółową analizę nasłonecznienia i przesłaniania istniejącego budynku mieszkalnego i gospodarczego zlokalizowanych na działce inwestycyjnej oraz istniejących budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i nr [...]. Jak wynika z tego opracowania, projekt spełnia również wymóg z § 60 i § 13 warunków technicznych. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda odniósł się do podniesionych w odwołaniach zarzutów, których nie podzielił oraz zauważył, że Starosta dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 P.b., bowiem uzasadnienie wydanej decyzji nie pozwala na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto zauważył, że organ I instancji bezpodstawnie powołał się na przepis dotyczący zgłoszeń. Jednocześnie jednak Wojewoda stwierdził, że uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy z uwagi na przeprowadzenie przez organ odwoławczy pełnej analizy zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym z zapisami planu miejscowego. Skargę na ww. decyzję Wojewody do sądu administracyjnego złożyła E. S. reprezentowana przez radcę prawnego B. G. Skarżąca zarzuciła naruszenie: – art. 35 ust. 1, 3 i 4 P.b. przez wydanie decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową i udzielającą pozwolenia na budowę, gdy tymczasem projekt budowlany narusza zapisy obowiązującego dla terenu inwestycji planu miejscowego, a projekt zagospodarowania terenu narusza przepisy techniczne oraz prawa budowlanego; – § 15 ust. 5 planu miejscowego przez zaaprobowanie inwestycji, która ma być realizowana, zgodnie ze wskazaniami zawartymi na planie zagospodarowania terenu oraz w części opisowej projektu, na powierzchni 516 m2, co rażąco narusza ww. normę planu miejscowego, zgodnie z którą minimalna powierzchnia działki budowlanej powinna wynosić 800 m2; – § 47 pkt 6 lit. c. planu miejscowego na skutek zaakceptowania szerokości elewacji frontowej w wymiarze 14,28 m, gdy tymczasem zgodnie z ww. normą szerokość elewacji frontowych nowych budynków na terenie istniejącej zabudowy powinna być określona w nawiązaniu do szerokości budynków sąsiednich (liczba mnoga) z tolerancją do 20% - gdy tymczasem Inwestor wybrał jeden budynek (z jednej strony) na działce nr [...]; – § 47 pkt 2 lit. i. planu miejscowego przez pominięcie tej normy, zgodnie z którą uzupełnienia lub wymiana istniejącej zabudowy nowymi budynkami musi następować w nawiązaniu do gabarytów i wystroju elewacji budynków w ich otoczeniu - gdy tymczasem w projekcie brak jest jakichkolwiek informacji na temat spełnienia powyższego warunku; – § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MTBGM przez brak podania w treści projektu oraz na rysunkach adresu obiektu budowlanego oraz § 11 ust. 2 pkt 4 tego rozporządzenia przez brak umieszczenia w opisie technicznym takich informacji jak: zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń oraz podstawowe wyniki tych obliczeń; – § 3 pkt 22 warunków technicznych na skutek braku przedstawienia w projekcie danych do wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni dróg, chodników, placów utwardzonych, parkingów itp. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi skarżąca dodatkowo podniosła rażące naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 i 2 k.p.a. przez wydanie w dniu [...] stycznia 2021 r. postanowienia zobowiązującego Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie dostosowania do zapisów planu miejscowego w zakresie odprowadzania wód przedstawienia analizy gabarytów zabudowy, uzupełnienia o opis kondygnacji i dostosowanie adresu obiektu. W ocenie skarżącej kwestie te były istotne, w związku z czym Wojewoda nie miał podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a. i powinien był uchylić decyzję Starosty oraz przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca wskazała z jakich względów uważa przedmiotową inwestycję za niezgodną z zapisami § 15 ust. 5, § 47 pkt 6 lit. c. oraz § 47 pkt 2 lit. i. planu miejscowego. Podała również, że Inwestor będący deweloperem nadużywa definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bowiem spółka deweloperska jest z samego założenia podmiotem realizującym budownictwo wielorodzinne. Obszar zaś, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, obejmuje zabudowę domów jednorodzinnych wolnostojących, ukształtowaną w latach 60-tych XX w., w związku z czym, planowane zabudowanie jednej działki kilkoma domami jednorodzinnymi jest niezgodne z charakterem osiedla i zagospodarowaniem działek sąsiednich. Skarżąca wskazała również, że na etapie opracowywania projektu Inwestor konsultował sposób jego przygotowania z organem I instancji, na potwierdzenie czego w dokumentacji Starosty pozostały dwie mapy dotyczące podziału działki inwestycyjnej, które nie zostały wykorzystane z uwagi na zakaz podziału tej działki. Skarżąca podała ponadto, że mapa zagospodarowania terenu nie uwzględnia studni stanowiącej ujęcie wody, znajdującej się na granicy działek nr [...] i [...] oraz zwróciła uwagę, że § 7 pkt 3 planu miejscowego zawarte zostały zapisy dotyczące strefy ochrony bezpośredniej ujęcia wody w odległości 10 m od obrysu urządzeń wodnych, w której obowiązują określone zakazy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne, a także podtrzymał dotychczasową argumentację przemawiającą, w jego ocenie, za udzieleniem Inwestorowi pozwolenia na budowę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2021 r. skarżąca zwróciła się do sądu o dopuszczenie dowodu z dokumentu dotyczącego informacji podanych do publicznej wiadomości przez reprezentanta Inwestora, tj. dwóch ogłoszeń o sprzedaży domów oraz dowodu z dokumentu prywatnego, tj. zdjęć wykonanych przez skarżącą, na okoliczność potwierdzenia stanu faktycznego mającego bezpośredni i ścisły związek z przedmiotem postępowania oraz na okoliczność potwierdzenia dotychczas podnoszonych przez nią kwestii przemawiających za niezgodnością planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. W odniesieniu do pierwszego z ww. ogłoszeń, skarżąca wskazała, że dotyczy ono przedmiotowej inwestycji, zaś podana tam łączna powierzchnia działki to 496 m2, podczas gdy opracowaniem objęto powierzchnię 516 m2, a dodatkowo wskazane tam dwa miejsca parkingowe nie znajdują odzwierciedlenia w projekcie, w którym podano jedno miejsce parkingowe, co w ocenie skarżącej miło na celu zachowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. W odniesieniu do drugiego z ww. ogłoszeń skarżąca podała, że dotyczy ono sprzedaży budynku istniejącego na działce inwestycyjnej o powierzchni 432 m2. Zdjęcia wykonane przez skarżącą obrazują natomiast fakt posadowienia na nieruchomości słupków ogrodzeniowych, zarówno oddzielających istniejący na działce budynek mieszkalny, jak i dzielących przedmiotową inwestycję. Dowody te załączono do ww. pisma. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dwóch ofert Inwestora zamieszczonych w Internecie, dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych objętych przedmiotową inwestycją i budynku posadowionego na działce inwestycyjnej oraz z trzech zdjęć załączonych do oferty sprzedaży, celem wykazania wprowadzenia w błąd potencjalnych nabywców, istnienia szeregu wątpliwości i różnic między projektem, a stanem faktycznym oraz zamierzeniem Inwestora dotyczącym rodzaju zabudowy i powierzchni działki. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia [...] listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej usystematyzował jej stanowisko w sprawie. Podkreślił, że do usunięcia wadliwości oraz uzupełnienia braków projektu na etapie postępowania administracyjnego, doszło na skutek interwencji skarżącej. Mimo to, liczne braki, w szczególności dotyczące niezgodności inwestycji z planem miejscowy, nie zostały uzupełnione, co świadczy o rażącym naruszeniu przez Wojewodę art. 136 k.p.a. Wskazano na niezgodność projektu z: "§ 47 pkt lit. 1 tiret 1" planu miejscowego, § 47 pkt 6 lit. b. i § 3 pkt 22 warunków technicznych, § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b. planu miejscowego, "§ 47 pkt lit. 6 lit. c." planu miejscowego oraz z § 7 pkt 3 planu miejscowego. Ponadto podkreślono, że organy nie skontrolowały analizy nasłonecznienia, która nie odnosi się do konkretnych dni i jest abstrakcyjna oraz podniesiono naruszenie: art. 6, art. 7 i art. 11 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z dnia [...] marca 221 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w W.. Działka ta zlokalizowana jest u zbiegu ul. [...] i ul. [...], zaś jej całkowita powierzchnia wynosi 925 m2. Obszarem opracowania objęto część ww. działki o powierzchni 516 m2, usytuowaną od strony ul. [...]. Przedmiotowy budynek ma składać się z dwóch lokali mieszkalnych, posiadających oddzielne wejścia główne na poziomie parteru od strony ul. [...]. Działka ta zabudowana jest jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym usytuowanym w części narożnej działki - nie objętej opracowaniem. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 35 ust. 1 i 4 P.b. Wyjaśnić przy tym należy, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte przed nowelizacją P.b., dokonaną na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 471), która weszła w życie dnia 19 września 2020 r., w związku z czym zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy P.b. w brzmieniu sprzed tej nowelizacji (zgodnie z art. 25 ww. ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych P.b. wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy P.b. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym). Jak stanowi art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2021 poz. 247 ze zm.; dalej: "ustawa środowiskowa"); (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b. oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Przepis powyższy reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: art. 35 ust. 3 P.b.). W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., (spośród których do niniejszej sprawy odnosi się jedynie wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane ustawowo (np. od zgody sąsiadów). Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. - co w niniejszej sprawie nastąpiło. Pierwszym z obowiązków organu było zatem zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego obowiązującego na obszarze obejmującym teren inwestycji. Jak podkreśla się w orzecznictwie, analiza ta ma istotne znaczenie, bowiem plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in.: przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, parametry oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i jej intensywności, a także reguluje sposób wykonywania prawa własności, które – co należy wyraźnie podkreślić - nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r. II SA/Sz 641/2018, Lex nr 2578583). Ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, zarówno przez Inwestora, jak i przez skarżącą, wynikające z usytuowania ich działek na terenie o określonym przeznaczeniu planistycznym, są pokłosiem realizacji przez wykonawczy organ gminy, jego ustawowych obowiązków z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej. Sądowa kontrola wykazała, że w niniejszej sprawie prawidłowo zbadano zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Przeprowadzona w tym względzie przez organ odwoławczy analiza rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym, zasługuje na aprobatę sądu. Słusznie ustalono, że projektowana zabudowa jest zgodna z planistycznym przeznaczeniem terenu, obowiązującym na obszarze inwestycji. Zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego, teren ten przeznaczony jest co do zasady pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol C37 MN – vide: § 47 pkt 1 lit. a. planu miejscowego), przy czym dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy nowymi budynkami w nawiązaniu do gabarytów i wystroju elewacji budynków w ich otoczeniu (vide: § 47 pkt 2 lit. i. planu miejscowego). Jak wynika z opisu technicznego zawartego w projekcie, budynek zaprojektowano w formie zwartej bryły zbliżonej do prostokąta oraz usytuowano w taki sposób aby komponował się z otaczającym krajobrazem i istniejącą zabudową. Bryłę oraz kolorystykę dostosowano do sąsiednich budynków mieszkalnych oraz architektury regionalnej i lokalnych tradycji. Skarżąca kwestionująca spełnienie ww. zapisu planu miejscowego, nie wskazała jednak aby inwestycja nie nawiązywała do gabarytów budynków sąsiednich i wystroju ich elewacji, ani też nie wskazała na czym owa rozbieżność miałaby polegać. Z tego też względu nie stwierdzono, aby projekt naruszał ww. zapis planu miejscowego, który to zarzut podniesiono w tiret czwartym skargi. Planowana zabudowa spełnia przy tym definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 pkt 2a P.b., przez który rozumie się budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Należy przy tym podkreślić, że zapisy planu miejscowego nie wykluczają możliwości realizacji nowej zabudowy na działce zabudowanej już jednym budynkiem mieszkalnym. Na uwagę w tym względzie zasługują przede wszystkim wyjaśnienia uzyskane od autora planu miejscowego, wedle których plan ten nie ustala ilości budynków na działce budowlanej, zaś jego intencją było występowanie jednego rodzaju zabudowy na jednej działce o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (k. 36 akt adm.). Skoro zatem jedna działka budowlana przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, może zostać zabudowana kilkoma budynkami, to tym samym, obszar inwestycji nie zawsze będzie się pokrywał z całym obszarem tej działki. Wbrew zarzutowi skarżącej, nie wyklucza tego również § 15 ust. 5 pkt 1 lit. a. tiret pierwsze i drugie planu miejscowego, ustalający minimalną powierzchnię działki budowlanej, wydzielanej pod wolnostojącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (800 m2). Zauważyć bowiem należy, że przepis ten - zawarty w jednostce redakcyjnej ustalającej zasady podziału terenu na działki budowlane, nie wyznacza minimalnej powierzchni inwestycyjnej o ww. przeznaczeniu, ani też nie zakazuje jej realizacji na obszarze mniejszym niż działka budowlana. Podkreślić przy tym wypada, że kontrolowana sprawa nie dotyczy podziału działki inwestycyjnej, w której badana byłaby zgodność ewentualnego podziału z ww. zapisem planu miejscowego. Co więcej z projektu budowlanego nie wynika, aby inwestor w ogóle nosił się z zamiarem dokonania takiego podziału. Sama zaś okoliczność, że inwestor wykonuje ogrodzenie oddzielające obszar inwestycji od istniejącej zabudowy oraz dzieli ten teren wyznaczając obszary do wyłącznego korzystania przez użytkowników każdego z planowanych lokali mieszkalnych, nie oznacza, że dokona lub dokonał geodezyjnego podziału działki inwestycyjnej. Nawet jeśli - kwestia zgodności tego podziału z ww. zapisem planu miejscowego, a także z § 47 pkt 8 tego planu, nie stanowi przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie. W ocenie sądu, zapis ten nie uniemożliwia objęcia przedmiotem opracowania projektowego, części działki budowlanej o powierzchni mniejszej niż 800 m2. Nie można więc w kontrolowanej sprawie mówić o niezgodności planowanej inwestycji z § 15 ust. 5 pkt 1 tiret pierwszym i drugim planu miejscowego. Na marginesie zaś należy zauważyć, że powierzchnia działki inwestycyjnej jest większa niż 800 m2. W konsekwencji sąd nie podzielił zarzutu wywiedzionego w tiret drugim skargi. Inwestycja spełnia również parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone w § 47 pkt 6 planu miejscowego. W związku ze zlokalizowaniem planowanej zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczającej ul. [...], zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy (§ 47 pkt 6 lit. a. tiret siódme planu miejscowego). Z zestawienia znajdującego się na projekcie zagospodarowania terenu wynika, że 52,42% terenu objętego opracowaniem przeznaczono do zagospodarowania w formie biologicznie czynnej, co stanowi o zachowaniu parametru z § 47 pkt 6 lit. b. tiret pierwsze planu miejscowego (wymagającego zagospodarowanie co najmniej 50% terenu w ww. formie na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej). Ze względu zaś na objęcie obszarem inwestycji jedynie części działki budowlanej, sąd uznaje za prawidłowe odniesienie tego wskaźnika do części objętej opracowaniem, a nie do powierzchni całkowitej działki, co również przemawiało za oddaleniem zarzutu z tiret drugiego skargi. Z uwagi na projektowaną szerokość elewacji frontowej wynoszącą 14,28 m, zachowano parametr z § 47 pkt 6 lit. c. tiret pierwsze planu miejscowego, przewidujący szerokość elewacji frontowych w nawiązaniu do szerokości budynków sąsiednich z tolerancją do 20 % dla nowych budynków na terenach istniejącej zabudowy. W związku zaś z tym, że z przeprowadzonej przez autora projektu analizy gabarytów zabudowy istniejącej w sąsiedztwie wynika, że szerokość elewacji frontowej budynku znajdującego się na sąsiedniej działce nr [...] (usytuowanej przy ul. [...]) wynosi 11,97 m, zaś budynku na działce nr 1924 usytuowanej przy ul. [...] - 12,20 m, projektowana szerokość elewacji frontowej planowanej zabudowy mieści się w przedziale dopuszczalnej tolerancji wynoszącej 20%. Dodać przy tym należy, że ze względu na brak definicji "budynków sąsiednich" w planie miejscowym, organ I instancji uzyskał od autora planu miejscowego interpretację tego pojęcia, przez które autor planu rozumie budynki o podobnym przeznaczeniu położone na terenie o tym samym symbolu, których fronty działek i elewacje frontowe usytuowane są przy tej samej drodze (ulicy) co zabudowa, do której należy się odnieść (k. 36 akt adm.). Wbrew postulatom skarżącej, zapisy planu nie wymagają odniesienia szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy do wartości średniej, której uzyskanie wymagałoby uwzględnienia szerokości elewacji frontowej każdego z budynków znajdujących się przy danej ulicy (w tym przypadku przy ul. [...]). W ocenie sądu, za spełnieniem ww. parametru wystarczająco przemawia parametr szerokości elewacji frontowej budynku posadowionego na działce nr [...], która co więcej, bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji. Skutkowało to brakiem skuteczności zarzutu z tiret trzeciego skargi. Zapis § 47 pkt 6 lit. e. planu miejscowego dopuszcza wysokość budynków mieszkalnych do dwóch kondygnacji naziemnych, przy jednoczesnym dopuszczeniu trzech kondygnacji naziemnych, w tym trzeciej wyłącznie jako poddasze użytkowe. Planowana inwestycja spełnia ten warunek, bowiem zatwierdzony projekt budowlany przewiduje dwie kondygnacje naziemne oraz użytkowe poddasze. Poziom posadowienia budynku nie przekracza wartości z § 47 pkt 6 lit. f. planu miejscowego, zaś projektowany dwuspadowy dach o kącie nachylenia połaci wynoszącym 35 stopni, spełnia wymogi z § 47 pkt 6 lit. h. planu miejscowego. Zatwierdzony projekt budowlany spełnia ponadto wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych z § 13 ust. 2 pkt 9 lit. a. i c. planu miejscowego, ustalające zasady dotyczące realizacji ogrodzeń, które m.in. zakazują stosowania ogrodzeń pełnych na terenach oznaczonym symbolem MN (lit c.). Jak wynika z zatwierdzonego projektu planowane ogrodzenie posesji nie jest ogrodzeniem pełnym. Projekt uwzględnia również zapis § 17 ust. 3 pkt 4 lit. b. planu miejscowego, bowiem przewiduje utworzenie dwóch miejsc parkingowych na jeden budynek w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, a także odpowiada zasadzie odprowadzania wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej (§ 18 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego) – wedle odrębnej procedury. Ponadto teren inwestycji leży na obszarze zaopatrzonym w niezbędną infrastrukturę techniczną, co świadczy o zgodności z zapisem § 6 ust. 8 planu miejscowego. Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącej, teren inwestycji nie leży w strefie lub obszarze, na którym występują ograniczenia w jego zagospodarowaniu, a przede wszystkim w strefie ochrony bezpośredniej ujęcia wody, o którym mowa w § 7 pkt 3 panu miejscowego, w związku z czym nie obowiązują na tym obszarze wymienione tam zakazy. W konsekwencji sąd aprobuje dokonaną przez organ odwoławczy analizę zgodności projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego. Wobec konsekwentnie wysuwanych w omawianym względzie przez skarżącą zastrzeżeń, sąd zwraca uwagę, że ze względu na konstytucyjną hierarchiczność źródeł prawa, wykładnia zapisów planu miejscowego nie może być sprzeczna z normami zawartymi w powszechnie obowiązujących ustawach i rozporządzeniach, a ze względu na konstytucyjnie chronione prawo własności (kształtowane m.in. zapisami planu miejscowego) nie może być również na tyle rozszerzająca, że finalnie doprowadzi do zakazu określonej zabudowy, pomimo tego, że postanowienia planu o takim zakazie zabudowy wyraźnie nie stanowią. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób bardziej ograniczający prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu, a odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1508/16, Lex nr 2493239). Takiej niezgodności zaś w kontrolowanej sprawie, sąd się nie dopatrzył, uznając dokonaną przez organ odwoławczy wykładnię ww. zapisów planu miejscowego (zarówno tą zaprezentowaną w uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę) za prawidłową i zasługującą na aprobatę. W konsekwencji sąd uznał, ze projekt budowlany został przez organ odwoławczy oceniony w ww. zakresie prawidłowo oraz szczegółowo, zaś będące pokłosiem tej analizy wnioski przemawiają za stwierdzeniem o jego zgodności z zapisami planu miejscowego. Przechodząc zaś do kontroli dokonanej przez organ odwoławczy oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.), zwrócić uwagę należy, że w wyniku uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r. art. 35 ust. 2 P.b. regulującego zasadę oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (na mocy art. 1 pkt 28 lit. b. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw; Dz. U. Nr 80, poz. 718), wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały w jej wyniku ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz do sprawdzenia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 P.b. Od dnia 11 lipca 2003 r. organ architektoniczno-budowlany, nie jest zatem uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi). Rozszerzająca w tym względzie interpretacja uprawnień organu, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (vide: uchylony art. 35 ust. 2 P.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. O zakresie ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., wypowiedział się obszernie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 (Lex nr 491284). Tylko zatem projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, która w niniejszej sprawie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Wykazała bowiem, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z warunkami technicznymi. Zawiera on prawnie dopuszczalne rozwiązania dotyczące lokalizacji projektowanej zabudowy względem działek sąsiednich, układu komunikacyjnego, miejsc postojowych i ich lokalizacji oraz ukształtowania terenu i zieleni. Zachowano przy tym wymagane odległości pojemników i kontenerów oraz stanowisk postojowych m.in. od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a także spełniono wymagania przeciwpożarowe, co przesądza o pozytywnych ustaleniach w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Oceniając projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 pkt 3-4 P.b. organ odwoławczy słusznie stwierdził, że spełnia on wskazane tam wymogi, zawiera wymagane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Ponadto w projekcie budowlanym znajdują się: informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b., potwierdzające, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 P.b. Dodać przy tym należy, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco, ani też potencjalnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej: uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przez uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 60 ww. ustawy, który w żadnym z punktów nie wymienia inwestycji odpowiadającej tej objętej kontrolowanym postępowaniem. Podkreślić przy tym należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17, Lex nr 2657376). Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. W ocenie sądu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r. (II OSK 560/17, Lex nr 2643569), ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O takim naruszeniu zaś można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, a w głównej mierze ogólnie rozumianego tzw. prawa sąsiedzkiego – czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Ani bowiem usytuowanie, ani parametry projektowanej zabudowy, w żaden sposób nie ograniczają korzystania z nieruchomości sąsiednich, w tym z nieruchomości skarżącej. Podnoszone zaś przez skarżącą twierdzenia odnoszą się przede wszystkim do jej interesu faktycznego. Podkreślić przy tym wypada, że organy obu instancji wyważyły interesy zarówno Inwestora, jak i stron, w tym skarżącej, m.in. kilkukrotnie zobowiązując Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego gdy powzięto wątpliwości co do rzetelności lub kompletności projektu budowlanego lub zasadności zaplanowanych w nim rozwiązań. W konsekwencji doszło do takiego załatwienia wniosku Inwestora, który gwarantuje zrealizowanie przysługującego mu prawa do zabudowy nieruchomości inwestycyjnej zgodnie z prawem, skarżącej zaś dotychczasowe korzystanie z jej nieruchomości. Powyższe świadczy również o rzetelnym i skrupulatnym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej przez organ odwoławczy, który wyprowadził zasadne wnioski, pozwalające na wydanie Inwestorowi decyzji pozytywnej. Sąd nie dopatrzył się przy tym podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, bowiem dostrzeżone przez Wojewodę braki mogły zostać uzupełnione w postepowaniu odwoławczym, czego dokonano. Tym samym, w ocenie sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy prawidłowo, a ustalenia tego organu nie pozostawiają wątpliwości oraz znajdują umocowanie w wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Wyrazem tego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w tym odnoszącą się do tej podnoszonej w toku postępowania odwoławczego. Wojewoda konwalidował braki i wadliwości, których dopuścił się Starosta w uzasadnieniu swojej decyzji - nie odpowiadającym (jak to słusznie dostrzeżono) wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji, w ocenie sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy uzupełnił przy tym w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, korzystając z art. 136 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzonych przez organy obu instancji uzasadnień wydanych rozstrzygnięć, sąd uznał zatem, że projekt budowlany planowanej inwestycji został prawidłowo zatwierdzony, a Inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego powodu sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt. 2 P.b. oraz z dochowaniem procedury administracyjnej, co nie pozwalało na uwzględnienie pozostałych, wywiedzionych w skardze zarzutów. Przeprowadzone postępowanie nie narusza bowiem art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy właściwie ocenił cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i zasadą przekonywania, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Zastosował przy tym właściwą podstawę prawna, którą prawidłowo zinterpretował oraz wyjaśnił w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ ten dochował w sposób skrupulatny zasady z art. 15 k.p.a., dokonując ponownego kompleksowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając ocenę całego zebranego materiału dowodowego, uzupełniając go oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach. Jak już wspomniano - podniesione przez skarżącą zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie sądu jedynie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego, która, zarówno jako nie znajdująca oparcia przepisach prawa, jak i forsująca jedynie interes faktyczny strony skarżącej, przy jednoczesnym pominięciu uprawnienia Inwestora do zgodnego z prawem zabudowania swojej nieruchomości, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie zaś przez organ odwoławczy podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie może samo w sobie stanowić o naruszeniu przepisów procesowych przez ten organ, skoro poprzedzone zostało szczegółowym odniesieniem się do nich oraz wyczerpującą analizą. Podkreślić przy tym raz jeszcze należy, że stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje przy tym ewentualna okoliczność, że wykonane w rzeczywistości roboty budowlane, nie są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym, bowiem weryfikacja prawidłowości wykonania robót budowlanych z projektem oraz podjęcie w tym względzie adekwatnej reakcji formalnoprawnej, nie leży w gestii organów administracji architektoniczno-budowlanej, lecz należy do kompetencji organów nadzoru budowanego. Organ architektoniczno-budowlany nie ma przy tym kompetencji ku temu, aby ingerować na etapie udzielania pozwolenia na budowę, w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, czy prostować ogłoszenia Inwestora podawane do informacji publicznej, a ponadto pozostaje związany zakresem wniosku wszczynającego sprawę sprecyzowanego przez wnioskodawcę, który z racji zainicjowania kontrolowanego postępowania, pozostaje jego dysponentem. Zawarta w nim treść żądania, określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, wyznaczając jednocześnie jego ramy oraz właściwe normy prawa materialnego i procesowego. Organy prowadzące postępowanie są tym żądaniem związane, bowiem wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza, wyznaczając granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu. Z tego względu informacje podawane przez Inwestora do opinii publicznej, nawet jeśli pozostają z sprzeczności z danymi zawartymi w dokumentacji projektowej, nie mają wpływu na ocenę projektu budowlanego w kontekście spełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 P.b., zaś Inwestor ponosi w tym względzie odpowiedzialność cywilnoprawną względem potencjalnych nabywców lokali. Dowody przedłożone na etapie postępowania sądowego przez stronę skarżącą, nie mogły zatem wpłynąć na ocenę projektu budowlanego dokonaną przez Wojewodę w określonych ustawowych ramach, bowiem zawierają one informacje nie podlegające weryfikacji w toku kontrolowanego postępowania, którego merytoryczny zakres wyznaczył wniosek Inwestora. Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.)